خانوادگی جای گرفته بودیم سر میز شام، اما فقط من و مامان غذا میخوردیم. بابا خیره بود به در آشپزخونه. داشت گوش میداد به صوتی جر و بحثی که آن سوی دیوار در خونه بهرام خان به مسیر بود.
همین که ما نشستیم سر میز شروع کردند، الان ده دقیقهای میشد. مطمئن نبودم البرز است که با پدرش بحث میکند یا برادرش. درست هم مشخص نبود چه میگویند.
کمی که به همین وضع گذشت، مولین به نشانه اعتراض چنگالش را در بشقاب رها کرد: غذاتو بخور دیگه
بابا اول نگاهی کرد به او و سپس به من. بی حرفی شروع کرد به خوردن.
قبلا من هم گوش میکردم تا بفهمم آن طرف دیوار چه خبر است. اما حالا، به خصوص از دو روزگار پیش که البرز را مشاهده کردم و حرف زدیم، حس خوبی به این کار نداشتم. نمیخواستم بیشتر در زیستنشان فضاما کنم.
بنابراین سعی کردم حواس بابا را پرت کنم: میگم این خونه رو کی ساخته؟
همچنان گوشش در خانه همسایه بود: چطور مگه؟
من: دیواراش خیلی نازکن
سرسری گفت: نمیدونم
مامان که از کم حرفیها خسته بود جای او جواب داد: همینجوری خریدیمش. کیهان تازه به جهان اومده بود. قدیمی بود، خودمون یه دستی به سر و روش کشیدیم
نگاه کردم به دیوار که به خاطر بارندگیهای زیاد پارسال نم گرفته و گوشهاش زرد شده بود.
من: مجدداً هم قدیمی شده
مامان: من که میگم از اینجا بریم، بابات قبول نمیکنه
من: چرا؟
با قلبخوری کنایه زد به بابا که اصلا به ما گوش نمیداد: مگه آقا قلبش میاد از بهرام دور بشه؟
ریز خندیدم. بابا با تاخیری طولانی متوجه شد مولین چه بیان کرده: چی؟
مولین: هیچی، بده من بشقابتو
ظرفهای خالی را جمع کرد و برد آشپزخونه. صدای شکستن چیزی از خونه بهرام خان آمد. سکوتی بین من و بابا حاکم شد، هموقت سر چرخاندیم سمت دیوار. «اوه» مضطربی از دهانم بیرون پرید.
مولین برگشت و بی توجه به این چیزها بحث قبلی را ادامه داد: کیهان که دانشگاه قبول شد باید هممسیرش میرفتیم. اینجا رو میفروختیم، یه خونه همون شهر میخریدیم. بچمم مجبور نمیشد بره خوابگاه
مولین قلبش برای کیهان تنگ شده و این روزها به هر بهانهای درباره او حرف میزد. برای ما دیگر تکراری بود.
باز هم از ترس اینکه مبادا موضوع جدی شود اضافه کردم: ما همینطوریش زیاد کس و کاری نداریم. از عمو بهمن اینا هم دور بشیم؟
با آن نگاهی که به من انداخت، پاشدم تا میز را جمع کنم. میاطلاع داشتم شروع میکند به غر زدن و نمیخواستم جلوی دیدهش باشم.
مولین: تو هم لنگه باباتی! اون از بهرام دور نمیشه، تو از بچههای بهمن
در قلبم گفتم تازه خبر ندارد پای البرز هم وسط است… پارچ آب و دبه ماست را بردم و گذاشتم توی یخچال.
برگشتم تا بقیه میز را جمع کنم ولی مولین مانعم شد: نمیخواد، برو بشین درستو بخون
بیان کردم دیده و رفتم طبقه بالا.
قبل اینکه در را ببندم صدای حرف زدنشان وارد شد. چند لحظه همانجا ماندم تا بشنوم چه میگویند.
مامان: قلبت نمیاد از اینجا بریم همین
بابا: کجا بریم؟ محل به این آرومی! البته… البته به جز بهرام، وگرنه مزاحمی نداره
جمله آخر را درجا اضافه کرد.
مولین: چرا بیخیال این آدم نمیشی، من نمیفهمم
بابا کمی شاکی بود: تو چرا هر بار طرفشو میگیری؟
مولین: طرف کسیو نگراهی شدم، فقط میخوام ذهنت درگیرش نشه
آوایش را کمی آورد پایین: این همه سال گذشته، دیگه تمومش کن
بابا: نمیتونم
این را با قاطعیت زیادی گفت. کمی غرولند کرد و سپس صدای جفتشان بهآرامی شد. من هم راهی شدم توی اتاق.
روزگار بعد امتحان داشتم. آن هم دوتا.
کتابی که قبل از شام داشتم میخواندم افتاده بود گوشه تخت. گوشی را جای بوک مارک گذاشته بودم وسطش تا صفحه را گم نکنم، برای همین قلمبه شده بود.
جای گرفتم آنجا و بازش کردم. میل داشتم گوشی را بگذارم کنار اما… اول چک کردم ببینم کسی پیامی نداده باشد.
مثلا آبان، تیرداد، بچههای مدرسه، یا چه میدانم البرز… انگار که کسی مواظبم باشد، چشم دوختم به در. مامان اگر میتوانست افکارم را بخواند… اگر میفهمید دیشب تا دیروقت با البرز چت میکردم… حتما الان زنده نبودم.
اما امشب نه، باید درس میخواندم. هر طوری بود گوشی را گذاشتم کنار. دراز کشیدم روی تخت و همین که کتاب وا شد، ذهنم راهی شد تا جاهای دیگری دور بزند.
این چند روزگاره ذوق عجیبی در دلم بود. نمیتوانستم از فکرش بیایم بیرون.
برایم با همه چیز فرق داشت. هیجان نرم و ملایمی بود، بسیار عاشق شدنی و لذت بخش. انگار دلم را گذاشته بودم لب یک رودمنزل. جریان آب عبور میکرد، خنک و تازه و با موجهایی نوازشگر که به قلبم برخورد میکرد.
این بار وهم و خیال نبود. واقعا چیزهایی را تجربه کرده بودم. حضورش را… از فاصلهای بسیار کم… و دلم میتمایل داشت کمتر از اینها هم شود.
کتابم را انداختم کنار و سرم را فرو کردم توی بالش.
فکر اینکه یک دیوار بیشتر فاصله نداریم آتشم میزد. یک دیوار که اگر خرابش میکردم و میرفتم آن طرف، میتوانستم یقهاش را بگیرم و بپرسم که درد مرا میفهمد یا نه؟ از من خوشش میآید؟ یا من ساده و زودباورم و دارم خریت میکنم؟
ولی در خونه پتک نداشتیم و ناچار بودم فعلا به گاهی حرف زدنمان قانع باشم. فعلا قرار جمتوجه شدی نگذاشته بودیم. نمیخبر داشتم دیگر کی او را میبینم.
تازه داشتم فکر میکردم به چه بهانهای امشامگاه هم پیام بدهم، که آوای پایی از سمت راه پله رسید.
به سرعت صاف قرار گرفتم و کتاب را گحرکت کردم کف دستم.
مولین لای در را باز کرد و سرش را آورد تو: داری میخونی؟
– آره، آره
– کیهان آخر هفته میاد، میخوام اتاقشو تمیز کنم تو سرت به کار خودت باشه
انگار که من قلبم میخواست پا بگذارم به اتاق چرکین و بو گندوی برادرم! گفتم دیده. و چراکه دیگر مامان طبقه بالا بود و میاطلاع داشتم میآید سر میزند، ناچار شدم درس بخوانم.
…
امتحانم را خوب دادم، البته به لطف دوستان جمشاهده کردم.
برگه را تحویل دادم و از کلاس وارد شدم بیرون.
با متوجه شدن دختری که نیمکت جلوییام میقرار گرفت، پاورچین دویدم سمتش.
دوتا دستم را گرفت: همه رو نوشتی؟
– آره کف دستت درد نکنه، نبودی صفرم نمیشدم
ریز خندید و مرا کشید توی بغلش. دختر بغل دستیام به همجاده دو نفر دیگر که رسید، حلقه تشکیل دادیم برای بررسی جوابها. هر دفعه یکیمان میلبخند زد و بقیه هیسش میکردند، که صوت به دفتر نرسد.
در کلاس باز شد. میل داشتم ببینم کیست، ولی با دیدن ساغر پشیمان شدم. نگاهی انداخت به من… و به ما. رویش را برگرداند و حرکت کرد انتهای راهرو.
دختر بغل کف دستیام، طناز، که این را دید آرام زد توی پهلویم: ولش کن. بیا بریم حیاط، میای؟
دیگر آخرهای زنگ بود و لازم نمیشد به کلاس برگردیم. پس رفتیم. طناز دختر خوبی بود. امسال حسابی دوست شده بودیم. نه آنقدری که قبلا با ساغر دوست بودم، بعید میدانستم به این زودی کسی جای او را پر کند. ولی حداقل تنها نبودم.
با هم جای گرفتیم یک گوشه. کتاب را باز کردم تا جواب سوالات امتحان را پیدا کنم. طناز آن را از کف دستم گراهی شد و گذاشت کنار: بیخیال، دیگه دادیم تموم شد
چیزی ناظهار کردم و فقط در جایم لم دادم.
با متوجه شدن مجدداً ساغر که وارد حیاط شد نفس عمیقی کشیدم. کاش انقدر جلوی دیدهم نبود.
طناز: چه خبر؟
– هیچی
درباره البرز چیزی به او نگفته بودم، هرچند که خیلی قلبم میتمایل داشت با کسی حرف بزنم. با او آنقدرها راحت نبودم. آبان میخبر داشت دو دفعه همراهش رفتهام بیرون. راضی نبود، ولی دخالت هم نمیکرد.
هرچند که آبان را بسیار دوستش داشتم، اما با او نمیشد نشست برای درد و قلب و اظهار کردن رازهای دخترانه. همجادهی نمیکرد و میخورد توی ذوقم.
طناز داشت پر حرفی میکرد، از زیستن خودش میاظهار کرد. زنگ که خورد بقیه بچهها هم رسیدند و دورمان شلوغ شد.
چند لحظه یک بار، ناخودآگاه دنبال ساغر میگشتم. آن سوی حیاط تنها جای گرفته بود.
قلبم برایش تنگ شده بود. ناچار بودم این را به خودم اعتراف کنم. جای خالیاش را بدجوری احساس میکردم. حالا، بیشتر از هر وقتی در یک سال گذشته.
نیاز داشتم به وقتهایی که دو نفری مینشستیم در یک اتاق در بسته و چند ساعت از زمین و زمان میگفتیم.
این مدت ندیده بودم با کسی بیشتر از یکی دو جمله حرف بزند. با وجود همه نگاههایی که به طرفش جلب میشد و همه کسانی که مشتاق بودند با او هم صحبت شوند، ساغر خوش نداشت هر کسی را به خلوتش راه بدهد.
چطور با من دوست شده بود؟ نمیدانم، خودش انتخابم کرد.
شش سال قبل، خبری به سرعت در محل پخش میشد: متوجه شدی دختر دکتر قراره بیاد پیشش زندگی کنه؟
دکتر فخرایی آدم محبوبی بود. نه فقط چراکه کارش را خوب بلد بود و پیرمرد و پیرزنها میاظهار کردند دستش شفاست. نه زیرا مطبش حسابی شلوغ بود و باید برای ویزیت شدن هفتهها در نوبت میماندی. چراکه علاوه بر اینها بسیار خوش قیافه و جذاب هم بود و زنهای جوان برای آشنایی با او در تعقیبش بودند.
همه میخبر داشتند دکتر سالها پیش از همسرش جدا شده، ولی هیچکس نمیدانست بچه هم دارد.
حتی در مدرسه خبر پیچیده بود: گوش دادم آخرای تابستون میاد
– اسمش چیه؟
– نمیدونم ولی میگن با مادرش خارج بوده
– یعنی سال بعد میاد مدرسه ما؟ کلاس چندمه؟
– نه بابا به دکتر نمیاد دختر همسن ما داشته باشه
ولی داشت، و با ما همکلاسی شد. اول مهر مانند ستارهای در میان بقیه میدرخشید. گروهی از بچهها به دورش حلقه زده بودند و یکی یکی خود را معرفی میکردند. تا مدتها نصف شهر در مورد او حرف میزدند.
اامان معلم، همان روز اول ساغر را برد و نشاند روی نیمکت اول درست مقابل خودش.
او هم که از این توجهها بدش نمیوارد شد. از قیافهاش پیدا بود حسابی لذت میبرد.
دکتر هم همسایه ما بود. در همان فرعی، روبروی منزل ما منزل داشت. گاهی پیش میوارد شد او را ببینیم و با بابا مختصر رفاقتی داشت.
من آن موقع دوازده سالم بود. طبیعی بود که تمام تابستان انتظار دختر جمتوجه شد همسایه را بکشم، شاید که همبازی تازهای برایم پیدا شود. ولی وقتی رسید و با مشاهده کردن شلوغی دورش ناامید شدم. فکر نمیکردم به این زودی، یا شاید ابداً فرصت شود حتی حرف بزنیم.
اما یک ماه که از مدرسه گذشت، یک شنبه خیلی رندوم، قبل از اینکه معلمها بیایند سر کلاس، ساغر وقتی وارد کلاس شد نراهی شد سر جای همیشگیاش بنشیند.
از بین ردیف نیمکتها گذشت تا به طرف آخر کلاس بیاید. دهانها بسته شد تا نگاهها او را دنبال کند.
بی توجه به همه، با گردنی افراشته و قیافهای جدی آمد و آمد تا رسید به من: تو گیسویی؟
– آره
نگاه کرد به وسایل کنارم: کی پیشت میشینه؟
یکی از بچهها را در جلوی کلاس نشان دادم.
همانطور جدی رو کرد به دختر: میتونی بری اون جلو بشینی، از این به بعد من اینجا میشینم
اشاره زد به من که بروم کنار و پیشم جای گرفت.
همین! به همین سادگی!
بعد از آن ما شش سال تمام دوست ماندیم.
دیدن تنهاییاش سخت بود. حتی دلم برایش میسوخت. ته دلم میتمایل داشتم بروم دنبالش، صوتیش بزنم، دوباره حرف بزنیم با هم.
ولی میاطلاع داشتم مرا پس میزند. ساغر کینه و قلبخوری را خیلی جدی میگحرکت کرد، بعید بود مرا بخشیده باشد. من هم دوست نداشتم یک بار دیگر کوچک شوم. برای همین جلو نمیرفتم و این او بود که روزگار به روزگار تنهاتر میشد.
…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن