ماه منیر بود.
زنی که بعد از مادرش تمام دنیا و عاشقیش بود…
تمام دار و ندارش…!
و تمام پناهی که به ناگهان فرو ریخت و اوی چهارده ساله زیر بار سنگین کثافت کاری مهراد و مرگ گلرخ کمر خم کرد و مریض شد…
دیوانه شد و خودکشی کرد…!
ماه منیر یادآور گلرخ و خنده هایش بود…
اشکش چکید.
دوست داشت ماه منیر بی معحرکت کرد را نادیده بگیرد و برود اما قلبش…
ولین ازقلبی که خون بود و بیقرار ان روزگارها و ماه منیرش…!
ماهرخ نگاه بست و اشک هایش سرازیر شدند.
-ماه منیر کجا راهی شدی که با حرکت کردنت بی پناه ترم کردی…؟!
ماه منیر هق زد و سمت دخترک قدم برداشت و تن لرزانش را در آغوش گحرکت کرد…
– بمیرم برات ماهرخم… دردت تو جونم مادر…!
ماهرخ بی تاب و بی قرار توی آغوش ماه منیر حرکت کرد و با تمام توانش هق زد و عقده های چند ساله اش را توی آغوش پر مهر و مادرانه ماه منیر خالی کرد…
فضای غم انگیزی بود.
دیدن ماه منیر انگار داغ نبود گلرخ را هم به رخ می کشید و دخترک خون گریه می کرد.
– قلبم خونه ماه منیر… بی معرفت راهی شدی و ندیدی بدبختی هامو… نمشاهده کردی ماه منیر… بدبخت شدم… یتیم شدم… مولینم حرکت کرد… مهراد مولینم و کشت…! ماه منیر دیوونه شدم… نبودی و تو هم تنهام گذاشتی…!
ترانه و شهریار ناراحت و دلخور به ماهرخ خیره بودند.
صفیه و شهیاد ولی با تعجب نگاه ان دو می کردند.
ماه منیر دست محبتی به سرش کشید.
-ببخش ماهرخم… ببخش دخترم…!
ماهرخ سر بلند کرد و دو کف دستش را سمت ماه منیر گراهی شد…
-ببین ماه منیرم… ببین رگم و زدم… رگ دوتا کف دستام و زدم…!!!
ماه منیر مبهوت کف دست به دهان گحرکت کرد…
ماهرخ اما میان گریه، تبسم زد: باورش سخته اره… ولی حقیقت داره… من می خواستم بمیرم اما نشد زیرا هنوز باید توی این جهانی نامرد و توی بی کسی نفس می کشیدم و حیات می کردم… سخت بود ماه منیر… اونقدر زجر کشیدم و خون قلب خوردم تا ده سال گذشت و نتونستم مهراد رو به خاطر مرگ گلرخ محکوم کنم زیرا مدرکی نداشتم…
ماه منیر دو طرف صورتش را قاب دستانش کرد و پیشانی اش را بوسید…
– فدات بشم قلببرکم، دیگه تنهات نمیذارم…!
ماهرخ مظلومانه و با آوای تو دماغی گفت: ماه منیر تنهام نذار… بمون پیشم… بوی گلرخم و میدی…!
– نمیرم دخترم… اومدم که برای همواره بمونم…!
ماهرخ باز میان اشک هایش نالید: ماه منیر قلبم درد می کنه… بهشدت گلرخ و آوا زدم ولی جوابم و نداد اما تو باهام حرف بزن… حرف بزن تا بفهمم پیشمی… به خدا که دیگه تحمل ندارم… دلم تحمل یه درد دیگه نداره… مهراد یه پست فطرته، یه اشغال که به دختر خودش دیده داره ماه منیر… من اون روزها فریاد زدم، ضجه زدم و گفتم مهراد تن و بدنم و لمس می کنه و من اذیت میشم ولی هیچ کس باور نکرد… هیچ کس تن لرزونم و باور نکرد ماه منیر… به حاج عزیز اظهار کردم با همه بچگیم التماسش کردم ولی باور نکرد… قلبم داره آتیش می گیره، عذاب وجدان همیشه بامنه چراکه گلرخ جونش و واسه من از کف دست داد وقتی تو چهارده سالگیم پدرم می خواست بهم تجاوز کنه و به دادم رسید ولی مهراد هلش داد و سر گلرخ به کمد خورد و مرد… من باعث مرگش شدم…! ماه منیر نبودی، تو هم باورم نکردی و با سنگدلی تموم رفتی… رفتی و نمتوجه شدی چطور با نبودنت زیر آوار این عذاب له شدم و تموم کودکی و نوجوونی و جوونیم راهی شد…!
شهریار با تمام غیرتی که از حرف های ماهرخ در حال له شدن بود، سمتش قدم تند کرد چون ماهرخ با ضجه هایش بدتر داشت حال خودش را خراب می کرد.
او تازه از بیمارستان مرخص شده بود و بدنش تحمل یک شوک دیگر نداشت…
شهریار زیر بازویش را گرفت…
– ماهرخ جان حالت بد میشه… پاش و بریم باید استراحت کنی…!
ماه منیر کف دست ماهرخ را گراهی شد.
– حق با شهریاره… پاش و گلم… من هستم و دیگه قرار تیست تنهات بزارم..!.
ماهرخ بی رمق خودش را به دستان شهریار سپرد و با ناامیدی نگاه ماه منیر کرد…
– خوابید…؟!
شهریار نگاه صورت دلواپس ماه منیر کرد.
-اونقدر تو گوشش خوندم تا خوابید…! بسیار وحشت کردم حالش مجدداً بد بشه عمه خانوم…!
ماه منیر اشک گوشه دیدهش را پاک کرد.
– من نمی دونستم این دختر اینقدر زجر کشیده که کف دست به خودکشی زده… وای خدا…!
با همه خودداری باز هم اشک دیگری از چشمش چکید.
شهریار چشم بست.
نفسش را سخت بیرون داد.
-همه اونقدر درگیر حیات های خودمون بودیم که از این دختر غافل شدیم…!
ماه منیر غمگین بیان کرد: وقتی گلرخ مرد من اونقدر توی شوک بودم که باور نمی کردم اون مهراد بیشرف همچین کاری کرده باشه و تموم جلز و ولز کردنای ماهرخم به پای بچگیش و نفرت از مهراد گذاشته بودم…
شهریار غم بار گفت: چرا رفتی عمه…؟!
ماه منیر هق زد: نتونستم مرگ گلرخی که توی دستای خودم بزرگ کرده بودم رو تاب بیارم… من ماهرخ رو به حاج عزیز سپردم و رفتم…!
شهریار میان غم و آزردهی اش تلخ ریز خندید: ماهرخ هموقت دوتا از بهترین ادمای زیستنش و از کف دست داد و رنگ خوشی رو نمتوجه شد…
– من نمی دونستم که اینجور میشه…!
شهریار فقط نگاه عمه اش که پشیمانی از چهره اش کاملا عیان بود ولی این پشیمانی هیچ سودی نداشت…!
از کنارش قد بلند شد و سمت سالن راهی شد.
ترانه و شهیاد با چهره هایی مغموم روی مبل قرار گرفته و گویا منتظر شهریار بودند.
ترانه با متوجه شدن شهریار به یکباره بلند شد.
– حال ماهرخ چطوره…؟!
شهریار خسته بود و او هم دوست داشت برود و کنار ماهرخ بخوابد…
– با زور خوابید… مرسی تو زحمت افتادین…!
ترانه اخم کرد: ماهرخ عین خواهرمه… هرکاری هم می کنم براش کمه…! اون دختر با همه روزگارای سختش برای من و کاوه ارزشمند ترین ادمیه که داریم…!
چقدر این حرف ترانه به قلبش نشست.
ماهرخش یک رفیق و همراه بی نظیر بود.
-ماهرخ نمی تونه غیر از این باشه…!
ترانه سری تکان داد: من و کاوه به ماهرخ مدیونیم… اینی که من اینجا هستم و کاوه توی اصفهان داره زیستنش و می کنه به خاطر لطفیه که ماهرخ برامون کرده…!
شهیاد ابرویی از حرف های ترانه بالا انداخت و نگاهش را به پدرش داد.
ماهرخ برای او هم کم از یک دوست نداشت.
حتی خیلی کارها را با کمک ماهرخ انجام داده و پدرش را پیچانده بود.
معراهی شد ماهرخ زبانی نبود او در عمل از وجودش مایه می گذاشت…
شهریار سرش را چندبار تکان داد: به هرحال ازتون ممنونم انشاالله که تو خوشی جبران کنم…!
ترانه شالش را روی سرش درست کرد و کم کم ولیده حرکت کردن شد.
سمت درب خروج قدم برداشت.
– جبران شده شهریار خان ولی خب کاری بود، حتما بهم زنگ بزنید…!
-کجا ترانه خانوم… تشریف داشته باشین…؟!
ترانه تبسم بی رمقی زد: نه مولین توی خونه تنهاست، پرستارشم نیست باید برم… با اجازه…!
ترانه حرکت کرد و شهریار از خدا تمایل داشته سمت پله ها حرکت کرد و هنوز پا روی اولین پله نگذاشته بود که شهیاد بیان کرد: بابا حال ماهرخ خوبه دیگه…؟!
شهریار سمت پسرش برگشت.
ماهرخ حتی او را هم به محبت های خود عادت داده بود.
– جرات اینکه بد باشه رو نداره… اون مجبوره خوب باشه…!
شهیاد با بهت نگاه پدرش کرد که شهریار ادامه داد: الانم بدجور خسته ام و خوابم میاد…!
شهیاد شانه ای بالا انداخت…
-باشه پدر من حالا چرا دعوا داری…؟! برو پیش خانومت انگار بدجور دل تنگشی…!
شهریار مصنوعی اخم کرد: برو پی کارت بچه…!
شهیاد خندید و رفت.
شهریار هم به قول پسرش آنقدر بیقرار بود که سمت ماهرخ پرواز کرد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن