وجود ماهرخ در هم لرزید.
دیوانه شد.
اشکش هایش بند رفتند و حیرت زده نگاهش به صفحه گوشی بود و پیام مهراد….!!!
دیگر حالش دست خودش نبود.
او هم این روزها را تجربه کرده بود و نمی گذاشت مهگل هم ماهرخ دیگری شود…
مهگل با مشاهده کردن حالش ترسید.
صورت سرخ ماهرخ و چشمان بی قرارش اوج دردش را فریاد می زدند.
باید به سراغ ان پیرمرد می راهی شد…
باید می متوجه شد کوتاه وارد شدن در برابر مهراد، باعث چه فاجعه ای شده است…؟!
به سمت اتاقش حرکت کرد و ندرک کرد چه پوشید.
از پله ها پایین حرکت کرد.
مهگل خواست جلویش را بگیرد ولی نتوانست…
-ماهرخ… آبجی کجا میری…؟!
ماهرخ چنگی به سوییچ ماشینش زد و مهگل رو به رویش توقف کرد و باز سعی کرد جلویش را بگیرد…
-آبجی نرو… حالت خوب نیست…!!!
ماهرخ پسش زد و از خونه خارج شد.
حالش خوب نبود.
داغون و قلب شکسته بود.
تپش دلش دیوانه وار بود.
باید قرصش را می خورد ولی نخورده بود.
دستان لرزانش را محکم دور فرمان پیچید و با تمام توان پا روی گاز گذاشت و راهی شد…
مهگل با ترس سمت صفیه برگشت و اظهار کرد: زنگ… زنگ حاج شهریار بزن صفیه خانوم… آبجیم داشت سکته می کرد…
صفیه با ترس سمت تلفن حرکت کردو شماره اش را گراهی شد…!!!
****
با غضب و داغان وارد عمارت شهسواری ها شد.
به شتابزدهی از ماشین پیاده شد وداخل ساختمان حرکت کرد…
ماهرخ خدمتکار را کنار زد و سمت اتاق حاج عزیز الله خان تمایل داشت برود که صوتی شهناز سوهان روحش شد…
-آهای دختره بیشعور چطور جرات می کنی مثل گاو سرت و بندازی پایین و بیای توی این خونه…!
نگاه بست و با همان دیدهان سرخ شده و حالی خراب رو به شهناز گفت: در دهنت و گل بگیر شهناز… بابات کجاست…؟!
شهناز نزدیکش شد و با حرص دست توی سینه اش زد که دخترک عقب رفت ولی ماهرخ آنقدر وجودش لبریز از خم بود که انگار توانایی جسمی هم بالا راهی شده بود.
خودش را کنترل کرد تا نیفتد و سپس همان حرکت شهناز را جبران کرد و زن را جوری هول داد که روی زمین افتاد…
-سر به سرم نذار شهناز… گورت و گم کن…!!!
و میل داشت بالا برود که صدای عصای حاج عزیزالله خان را متوجه شد…
نگاه پر خشم و شکسته ماهرخ روی حاج عزیزالله خانی نشست که همچنان مقتدر و محکم بود.
ان عصا هم بیشتر جنبه فخرفروشی داشت…
ماهرخ سمتش رفت…
دوست نداشت با این پیرمرد رو در رو شود.
دوست نداشت اصلا در این عمارت باشد اما به خاطر مهگل مجبور بود….!!!
-می تمایل داشتم باهاتون حرف بزنم…!
محکم گفته بود که در متوجه شد پیرمرد او گلرخی دیگر ظاهر شده بود و همانقدر جسور و جذاب…!!!
شهناز که از حرص و حس تحقیری که بهش کف دست داده بود، با لحنی بی ادبانه اظهار کرد: آقاجون این دختر یه حرومزاده اس که با ورودش توی این خونه همه جا رو به نجاست کشیده…. بندازینش بیرون….!!!
نگاه پر اخطار و جدی حاج عزیزالله خان روی دختر نادانش قرار گرفت…
ماهرخ عصبی بود و حرف های شهناز برایش گران تمام شد که با خشم و طوفانی که درونش به پا شده بود، سمت شهناز برگشت….
-بهتره دهنت و ببندی وگرنه نمی تونم تضمین کنم که قاتلت نشم….؟!
شهناز جا خورد.
حاج عزیزالله خان خنده اش گحرکت کرد اما مثل همیشه هیچ چیز از صورتش مشخص نبود…
هنوز نگاه وحشی ماهرخ روی شهناز بود که پیرمرد عصازنان پایین آمد و بالاخره نگاه دخترک معطوف پیرمرد شد….
-بریم کتابخونه….!!!
****
-چرا بهم زنگ نزدی نصرت….!؟!
نصرت تابی به سبیلش داد: زنگ زدم بهتون حاج آقا ولی جواب ندادین…!!!
شهریار فرمان را چرخاند و گفت: جلسه داشتم، گوشیم سایلنت بود… باشه دستت درد نکنه من میرم عمارت…!!!
قلبش به تب و تاب افتاد.
چه شده بود که ماهرخ به عمارت رفته بود…؟!
اصلا ماجرای مهراد و مهگل چه بوده که او را آشفته کرده بود و حتی بیشتر از خود مهگل، حالش بد بود….
به ماهرخ زنگ زد اما گوشی را جواب نداد.
با فکری مشغول و دلی مضطرب تا عمارت راهی شد و بدون توجه به شهناز و شهین وارد سالن شد…
-کجا داداش به سلامتی…؟! قشون کشی کردین…؟!
شهریار کلافه گفت: آقاجون کجاست…؟!
شهناز با نفرت اظهار کرد: با اون دختره حرومزاده توی کتابخونه هستن….!!!
شهریار کف دستانش را مشت کرد و با نگاهی پر اخطار رو به خواهرش بیان کرد: احترامت واجبه شهناز اما حق نداری کوچکترین بی احترانی به زنم بکنی… این بار آخره که بهت اخطار میدم…
بیان کرد و سمت کتابخونه رفت…!!!
در زد و بعد در را باز کرد و با دیدن صحنه پیش رویش قلبش ریخت…
ماهرخ در حالی که نمی توانست نفس بکشد روی زانوهایش افتاده بود و صورتش هر لحظه کبودتر می شد…
-یا حضرت عباس… ماهرخ…. ماهرخ…؟!!!
حاج عزیز هم رنگ به رو نداشت و بیشتر با متوجه شدن این حال ماهرخ مات شده بود…
شهریار به کنار ماهرخ رسید و دخترک را در آغوش کشید…
سیلی به گوشش زد…
-ماهرخ… نفس بکش… نفس بکش لعنتی….!!!
ماهرخ داشت جان میداد تا نفس بکشد…
شهریار کف دست زیر زانویش انداخت و دخترک را روی کاناپه گذاشت و خیلی بهسرعت از جیب کتش قوطی قرصش را بیرون کشید و دانه ای از ان را بیرون آورد و داخل دهان ماهرخ گذاشت…
مجدداً دچار حمله عصبی شده بود.
لیوان آبی ریخت و با زور به خوردش داد…
نگاهش به چهره رنگ پریده ماهرخ بود.
اشک از گوشه چشم دخترک مسیر گرفت و بعد لا به لای موهایش گم شد.
ماهرخ از میان نگاه تار شده اش، او را متوجه شد…
-شه…. ریار…؟!
شهریار تبسمی کرد: جونم ماهی…؟!
-نمی… خوام… بخوا… بم….!!!
-بخواب عزیزم… بیدار شدی حرف می زنیم…!!!
دیدهان ماهرخ بسته شد….
از ذهن مرد گذشت چه دردی در وجودش بود که این گونه حالش خراب می شد…؟!
انگار ان قرص حکم آرامش رل داشت که باعث شد به خواب عمیقی فرو برود….!!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن