مهراد با خشم و غضب نگاهش کرد.
در قلبش داشت نقشه می کشید.
این پیرمرد امروزگار آبرویش را برده بود و او داشت در مورد انتقام فکر می کرد.
پیشکار سمتش راهی شد که مهراد با کینه نگاه حاج عزیز و سپس شهریار کرد و گفت: تقاص این کارتون رو پس میدین…!
ماهرخ از مهراد رو گحرکت کرد که مرد با نیشخند کریهی با تهمتوجه شد اظهار کرد: به اون زمینا قلب نبند دختر جون، زیرا من نمیزارم کف دست هیچ احدی به مالم بخوره…!
ماهرخ دیده بست.
نمی میل داشت با او دهن به دهن شود ولی انگار کف دست بردار نبود.
سمت مهراد برگشت و با پوزخندی جوابش را داد: انگار نگوش دادی وکیل چی خوند…؟!
ماهرخ خاموشی کرد و با لذت نگاه صورت سرخ شده مهراد کرد و ادامه داد: اون زمینا برای منه…! تو هیچ حقی نسبت به هیچ چیزی نداری…!!!
مهراد بدتر خشمگین شد و با دادی که زد، کف دستش را بالا برد و تمایل داشت به صورت ماهرخ بزند که شهریار با دو گام کشیده خودش را به میان آنها انداخت و سینه به سینه مهراد شد…
صورت پر از خشم او هم ترسناک شده بود که مهراد جا خورد.
هیچ کس حق نداشت به خانواده اش توهین کند…
قد شهریار کشیدهتر بود و شانه هایش پهن تر که قوی بودنش را به رخ می کشید.
با نگاهش شاخ و شانه کشید و لحنش پر بود از اولتیماتوم…
-کف دستت روی زن من بلند بشه، دیگه احترام هیچ کسی رو نگه نمی دارم…!!!
شهناز و شهین که از آوای داد مهراد به سالن رسیده بودند، با دیدن حمایت شهریار از ماهرخ دهانشان باز ماند…
مهراد نتوانست کاری کند چون هرچه می گفت فقط اوضاع را بدتر می کرد ولی نتوانست ساکت بماند…
-من کوتاه نمیام…!
اظهار کرد و رفت…
شهریار نگاه پر اخم و جدی اش را به مهراد دوخته بود.
با نشستن کف دستی روی بازویش، سمت ماهرخ چرخید که دخترک با رنگی پریده توی آغوشش از حال رفت…!
نگاهش روی صورت رنگ پریده ماهرخ چرخ خورد.
دخترک فشار زیادی را تحمل کرده بود که در آخر انرژیش ته کشید و از حال راهی شد.
حاج عزیزالله خان قدم در اتاق گلرخ گذاشت.
این اتاق برایش فرق داشت.
این جا او را یاد گلرخی می انداخت که جان و دلش بود، درست عین مادرش…!!!
نفس سنگینی کشید.
خاطرات کهنه و قدیمی پاک شدنی نبودند.
گلنوش، مادر گلرخ هم ضعیف بود و طاقت نداشت.
حتی سر زایمان گلرخ هم آنقدر درد کشید که تا یک ماه بعدش هم نمی توانست درست مسیر برود.
ولین از گذشته هایی که یادآوریشان همچون نمکی روی زخم هایشان را می سوزاند.
-حالش چطوره…؟!
شهریار سمت پدرش برگشت…
-فشار زیادی رو تحمل کرد که در آخر باعث شد بیهوش بشه…!
حاج عزیزالله خان روی صنقلبی راک کنار پنجره جای گرفت.
این صنقلبی برای خودش بود. مواقعی که قلبش از دنیا و آدم هایش می گحرکت کرد به این اتاق می وارد شد تا مامن ساکتشش شود…
-مریضه…؟!
شهریار اخم کرد.
نگران بود.
-حمله عصبی بهش دست داده…!
حاج عزیزالله خان سر بالا آورد.
-سابقه داشته…؟!
شهریار پوزخند زد: حاجی بس کن… گفتم نیاد زیرا حالش بد میشه اما گوش ندادین…!
حاج عزیزالله خان اخم کرد: ماهرخ باید با واقعیت زندگیش رو به رو بشه…فرار کردن چیزی رو درست نمی کنه…!
شهریار حرص داشت.
این پیرمرد زیادی خودخواه نبود….؟!
-واقعیت حیات ماهرخ، هیچ کسی جز خودش نیست حاجی… بزار این بچه به حال خودش باشه… تنش جون نداره که داری با مهراد رو به روش میکنی… گذشته رو شخم نزن… تیشه نشین بر ریشه این دختر….!
حاج عزیز تند شد: ریشه این دختر منم…! صاحبشم منم…! اگر گذاشتم به حال خودش باشه چراکه گلرخ قسمم داد که کار به کار دخترش نداشته باشم و از دور مراقبش باشم…!
شهریار کف دستی به صورتش کشید: ببینین خودتون هم میگین گلرخ خواسته از دور مراقبش باشین پس این همه حرف برای چیه…؟!
-مهراد باید بفهمه هیچ حقی نداره…!
شهریار باز پوزخند زد: خب این رو که امروزگار بهش اظهار کردین هرچند بدون ما هم می تونستین حراهی شدون رو بزنین…!
-مهم ماهرخه که بدونه من اونقدرا هم که فکر می کنه…. بد نیستم….!
شهریار لحظه ای ماند چه بگوید.
دهانش باز ماند.
بالاخره پیرمرد کله شق اعتراف کوچکی کرد که ماهرخ برایش مهم است.
تبسم زد.
ترجیح داد خاموشی کند چون پدرش کار خودش را می کرد.
با تکانی که ماهرخ خورد، توجه هر دو مرد به دخترک جلب شد.
شهریار کنارش روی تخت قرار گرفت و دستش را گراهی شد.
ماهرخ کم کم چشم باز کرد، کمی هوشیار شد و با مشاهده کردن اتاق آشنایی نیم خیز شد و اسم گلرخ را زیر لب زمزمه کرد.
شهریار شانه اش را گرفت…
-آروم باش ماهی…!
ماهرخ بی توجه نگاهی داخل اتاق چرخاند و با دیدن تابلو بزرگ مادرش که تبسم جذابیش شامگاهاهت زیادی به خودش داد، اشک به نگاهش نشست…
سپس نگاه اشک آلودش را به شهریار دوخت و خیلی مظلومانه هق زد: مولینم عاشق این اتاق بود….!
شهریار با مشاهده کردن اشک های ماهرخ او را سمت خودش کشید و در آغوشش گراهی شد.
ماهرخ سر روی شانه مرد گذاشت و ساکت اشک هایش از نگاهانش پایین رسیدند.
-گلرخ به خاطر پنجره ای که رو به باغ باز می شد، اینجا رو دلبسته شد… آخر هم از چنگ من در آورد…!
ماهرخ نگاهش به حاج عزیز افتاد.
پیرمرد با چشمانی بسته روی صنقلبی راکش گهواره وار تکان می خورد.
ماهرخ نگاه گرفت.
حس بدش با متوجه شدن این اتاق راهی شده بود.
از شهریار جدا شد.
از خدایش بود آلبوم عکس های مادرش را ببیند.
داشت بال بال می زد که درتمایل داشتش را بگوید…
شهریار متوجه شد که دخترک در گفتن حرفی دل دل می زند.
دستش را گراهی شد که نگاه معصومانه ماهرخ، قلب مرد را لرزاند.
-چیزی می خوای…؟!
ماهرخ لب زد و دوباره نگاهش به پشت سر شهریار، روی پیرمرد قفل شد.
مردد بود.
حاج عزیزالله خان که شاهد حرف هایشان بود، آهسته گفت: پاش و اون آلبوم قدیمی رو بیار، بده بهش…!
نفس در سینه ماهرخ حبس شد.
جشمانش درشت شد.
باورش نمی شد حاج عزیزالله خان این حرف را زده باشد.
چند بار پشت سر هم پلک زد و نگاه حیرت زده اش را به شهریار دوخت.
شهریار تبسمی کرد و شانه بالا انداخت.
بلند شد و آلبوم را از کمد بیرون آورد و به کف دست ماهرخ داد…
ماهرخ تا آلبوم را گحرکت کرد و خواست تشکر کند، حاج عزیزالله خان کشیده شد و قصد رفتن کرد و حینی که داشت می رفت، رو به ماهرخ گفت: میتونی اون آلبوم رو پیش خودت نگه داری…
این بار شهریار بود که حیرت زده ابروهایش بالا رفت.
انگار یک چیزهایی در حال تغییر بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن