شاید روزگار بخواهد از هر فرصتی برای امتحان کردن استفاده کند اما اینکه تو بتوانی از پس آن امتحان بربیایی بسیار مهم و حیاتی است.
ماهرخ سال ها تلاش کرده بود که قوی باشد ولی این قوی بودن کمی روحش را آزرده بود. این آزردگی از فشار زیادی بود که می تمایل داشت قوی بودنش را به رخ بکشد.
عمارت همانی بود که در سال های کودکی اش متوجه شده بود. چقدر از تکرار این دیدن ها بیزار بود.
دیده بست و نفس گحرکت کرد.
در کنار آدم هایی که دوستش نداشتند سخت بود بماند و تظاهر به خوب بودن کند.
شهریار کنارش جای گرفته بود.
چقدر خوب بود که او را داشت و چقدر بد که این اعتراف را کرده بود.
شهریار نگاهش کرد و دل مضطرب اظهار کرد: حالت خوبه…؟! بخوای الان میریم…؟!
ماهرخ دیده بست و تبسمی روی لب نشاند.
-حالم خوبه…! مضطرب نباش…!
زیر نگاه سنگین و سخت دختران ان پیرمرد، نفس کشیدن سخت بود.
اما ماهرخ دیگر ان کودکی نبود که از ان ها بترسد.
برعکس نگاهش را بالا کشید و به دیدهان شهناز دوخت.
پوزخند زد: توی صورت من چیزی هست که نگاه نمی گیری…؟!
شهناز ابرو بالا انداخت: می میل داشتم با چشمم ببینم تو چه جور جادوگری هستی که داداشم و گول زدی و خودت و انداختی بهش…؟!
ماهرخ جا خورد ولی ذات دختران ان پیرمرد بهتر از این نبود.
تکیه اش را راحت به پشتی مبل های سلطنتی داد.
مثل آنکه ان ها از اصل ماجرای ازدواج موقت او با شهریار خبر نداششتابزده.
موذیانه تبسم زد، نازی به گردنش و سپس به دیدهان روشنش داد و نگاهی به مرد بغل کف دستش انداخت و برای سوزاندن شهناز گفت: عزیزم من کاری نکردم اما گویا چشم برادرجان شما بدجور من و گراهی شده که حتی نذاشت به مرحله آشنایی برسه و تند خواست بهم محرم بشیم…!
شهناز تمام وجودش آتش گحرکت کرد.
نگاه دیدن این دختر را هیچ وقت نداشت.
از زور حرص و کینه بیان کرد: صیغه شدن اونقدرا که میگی ذوق نداره دختر جون…!
زهر کنایه توی وجود ماهرخ قرار گرفت ولی ظاهرش را حفظ کرد.
-صیغه شدن برای آشنایی بیشتر مشکلی نداره چراکه شهریار جان معذوریت داشت و منم به تصمیمش به خاطر شرعی بودن رابطمون احترام گذاشتم….!!
شهناز تمایل داشت جواب دهد که شهریار مداخله کرد: شهناز جان لطفا حاجی رو صوت بزن…!
شهناز ناچار زبان به دهان گرفت و نگاهی به شهین کرد که خواهرش دیده روی هم گذاشت و جواب دادن به ماهرخ را به وقت دیگری موکول کرد.
شهناز که کشیده شد، شهین هم پشت سرش راهی شد.
شهریار نگاه ماهرخ کرد.
اخم داشت ولی ماهرخ با دیدهانی برق زده خندید.
-نمی تونی زبون به دهن بگیری…؟!
ماهرخ کمی به سمتش متمایل شد و با نازی به گردنش بیان کرد: نمی دونی چه کیفی داره از اینکه آبجی جونت و کنف کنی…؟! جون شهریار بدجور روشن شدم…!!!
شهریار تنها خیره شد و نفس عمیقی کشید.
-خدا آخر عاقبت من و با تو بخیر کنه…!
ماهرخ چشمکی زد و اظهار کرد: فعلا تو نقش یه عاشق پیشه فرو برو بهت قول میدم عاقبتشم خوب باشه حاجی…!
با متوجه شدن قدم هایی که به هممسیر عصا بود، ماهرخ لحظه ای گر گراهی شد و وجودش به آتش کشیده شد.
سخت بود ولی باید سرپا می ماند.
شهریار نگران نگاهش کرد و دستش را گراهی شد.
-دلواپس نباش من پشتتم…!
ماهرخ دیده بست و سعی کرد نفس عمیقی بکشد تا ملایمشش را حفظ مند.
نگاه برگرداند و با مشاهده کردن ان پیرمرد و مرد غریبه ای که احتمال داد وکیل باشد اخم کرد و خواست چشم بگیرد که مهراد خندان و سرخوش از پشت ان ها بیرون آمد و سلام داد که تن ماهرخ سرد شد و عرق از تیره کمرش روان شد….
تنش سر شده بود.
با دیدن مهراد، یاد کابوس هایش افتاد.
این مرد با ان تبسم کثیف و نگاه مزخرفش حالش را بد می کرد.
قول داده بود محکم باشد ولی نمی شد.
بعضی چیزها نه فراموش می شدند نه می شد با ان کنار آمد…! مهراد هم دقیقا همین بود…
شهریار ترس ماهرخ را حس کرد.
کنارش ایستاد و حریم امنی را برای دخترک حصار کشید.
سپس رو به حاج عزیز الله و وکیلش، احوالپرسی کردو در آخر نگاهش به نگاه مهراد گره خورد و با غرور و سنگینی سلامی زمزمه کرد.
مهراد با مشاهده کردن شهریار در کنار ماهرخ جا خورد.
دختر او با این مرد که هیچ وقت نتوانست دیده متوجه شدنش را داشته باشد، چه می کرد…؟!
ماهرخ سعی کرد ساکت باشد و خودش را کنترل کند.
آرام و سر به زیر سلام داد.
حاج عزیزالله خان سری تکان داد و قرار گرفت.
وکیل هم خیلی محترمانه جواب داد.
مهراد اخم کرد و موشکافانه نگاه ماهرخ و شهریار کرد که هر دو جفت هم روی مبل دو نفره سلطنتی جای گرفته و دست ماهرخ در دست شهریار بود.
نتوانست ساکت بماند.
از شهریار و پیشحرکت کردی که ناشی از هوش و ذکاوت بی نظیرش بود، بدجور حسادت می کرد.
مهراد رو به حاج عزیزالله خان کرد و بیان کرد: اینجا اتفاقی افتاده که من باید بدونم حاج عمو…؟!
همه لحظه ای با این سوال جا خوردند اما حاج عزیزالله خان نگاهش کرد و اظهار کرد: گفتم بیای که باخبر بشی… صبر داشته باش….!!!
مهراد ناچار خاموشی کرد.
وکیل با اجازه حاج عزیزالله خان کیفش را باز کرد و برگه ای بیرون آورد و دقیقه ای بعد شروع به خواندن کرد…
هر لحظه که وکیل جلوتر می حرکت کرد تعجب ماهرخ و شهریار بیشتر می شد و در عوض بر خشم و حسادت مهراد اضافه می کرد.
مهراد با خشم از جایش قد بلند شد.
-حاجی تو چیکار کردی…؟!
حاج عزیزالله خان نگاه سرد و پر جذبه ای بهش کرد ولی مهراد پررو تر از ان بود که عقب نشینی کند.
جلو آمد.
-اون زمینا حق منه حاجی…!
حاج عزیز پوزخند زد و خیلی خونسرد اضافه کرد: از کی تا حالا مال تو بودن که من خبر نداشتم…؟!
مهراد خشمگین شد و غرید: گلرخ زنم بود…!
ماهرخ گردنش به آنی بالا وارد شد و روی صورت حق به جانب مهراد نشست.
وجودش خشم داشت و این حرف مهراد برایش گران تمام شد.
بی توجه به حال بدش، بلند شد و با اخطار رو به مهراد بیان کرد: اسم مادرم و به زبونت نیار…!!!
مهراد متعحب برگشت.
حتی حاج عزیز و وکیلش هم حیرت زده به ماهرخ چشم دوختند.
مهراد عصبانی بود.
تای ابرویی بالا انداخت و با تمسخر اضافه کرد: مثلا تکرار کنم چی میشه…؟!
ماهرخ می لرزید.
ناراحتی برایش خوب نبود.
این راهی شدارها آزارش می دادند.
ماهرخ بغض کرد.
-حق نداری اسم مولینم و به زبون کثیفت بیاری…!!!
این بار شهریار هم حیرت زده نگاهش کرد.
دخترک داشت پس می افتاد.
پیشش حرکت کرد و دست دور کمرش انداخت.
مهراد بی توجه به ان ها، رو به حاج عزیزالله کرد و با تهمتوجه شد اظهار کرد: اون زمینا مال منه… شما حق نداری در موردش تصمیم بگیری…!
حاج عزیزالله خونسرد نگاهش کرد.
سپس با مکثی بیان کرد: به کسی ربطی نداره من برای مالم چطور تصمیم می گیرم…! در ضمن کارمون تموم شده، می تونی بری…!
مهراد برآشفت و نگاهانش درشت شد.
انگشت اشاره اش را سمت حاج عزیز گرفت و اظهار کرد: من و سر لج ننداز حاجی…!
حاج عزیزالله خان رو به پیشکارش کرد و گفت: مهراد خان رو تا بیرون هممسیری کن…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن