شهریار نفسش رفت و وق زده نگاهش به ماهرخ بود…
کم کم رنگ صورتش رو به کبودی رفت و چشمانش سرخ شدند…
چنان خشم وجودش را به آتش کشید که ضربان دلش بالا رفت و زبان به طاق دهانش چسبید…
ماهرخ با مشاهده کردن صورت کبود مرد ترسید و قدمی عقب رفت…
شهریار ولی داشت دیوانه می شد…
او را طلاق دهد، محال بود…؟!
-هیچ می فهمی چی داری میگی…؟!
بلندی آوایش دست خودش نبود…
عصبی بود…
ماهرخ دیده بست و سعی کرد تن لرزانش را کنترل کند…
-من متوجهم که دارم میگم دیگه مایی بینمون وجود نداره…!!!
شهریار اخم کرد که دخترک عقب تر حرکت کرد و متعجب خیره شهریار شد…
نفس های سریع شده از سر عصبانیت شهریار برایش تازگی داشتند…
نگاه جدی و ترسناک شده مرد از رویش کنار نمی راهی شد…
-چطور جرات می کنی همچین حرفی و بزنی ماهرخ…؟!
ماهرخ نگاه کراهی شد.
طاقت عصبانیتش را نداشت…
قدمی عقب برداشت…
-من… من… فقط چیزهایی رو که تجربه کردم رو دارم بازگو می کنم…!!!
#پست۶۱۸
شهریار نتوانست خوددار باشد. چنان حرف های ماهرخ غرور و شخصیتش را خورد کرده بود که دیگر هیج اختیاری روی رفتارش نداشت…
-مگه فقط تو تجربه کردی…؟ مگه فقط تو دلخور بودی؟ مگه اون بچه ای که تو از کف دستش دادی مال من نبود….؟!
ماهرخ از آوای بلند شهربار دیده بست و بغض کرد.
حق داشت ولی نمی توانست به زیستن ادامه دهد که ان را تمام شده می مشاهده کرد…!!!
اشک هایش ریختند…
-درکم کن شهریار… من دیگه اون ماهرخ سابق نمیشم…!!!
شهریار حرف در گوشش فرو نمی راهی شد…
-چی رو اینقدر بزرگ کردی برای خودت، هان…؟! مگه الکیه که بخوای تمومش کنی…؟!
اشک های ماهرخ چکیدند…
-مگه نمی بینی شهریار…؟ من و ببین…؟! کم مونده مجدداً برگردم تیمارستان…؟!
شهریار فاصله را کم کرد و دو کف دستش را بند بازوهای دخترک کرد و او را سمت خود کشید…
با طلبکاری نگاهش کرد…
-خوب گوش کن ماهرخ ببین چی میگم… من تو رو به آسونی به کف دست نیاوردم که به آسونی هم از دستت بدم…دوست دارم و عاشقتم…!!! اگرم می بینی سه ماه ولت کردم اینجا که پیش ماه منیر و دوستات باشی به خاطر این بود که حال و هوا عوض کنی اما… ولی اینکه ازم بخوای طلاقت بدم رو باید تو خواب ببینی…!!
ماهرخ هق زد…
-چرا نمی خوای بفهمی حالم خوب نیست شهریار…
شهریار دو طرف صورتش را با کف دستانش قاب گحرکت کرد…
اخم کرد و با جدیت گفت: می دونی همش تقصیر خودمه ولت کردم دور برداشتی و یه برچسب افسرده هم به خودت زدی ولی ماهرخ بدون من ازت کف دست نمی کشم… من زنم و طلاق نمیدم…!!!
و میان دیده درشت شده ماهرخ لب روی لبش گذاشت و با بیقراری و عاشقی بوسیدش…!!!
#پست۶۱۹
-نمیزارم بری ترانه.. امشامگاهم پیش خودمی…!!!
ترانه دیده در حدقه چرخاند…
-ول کن تو رو خدا بهزاد… این چند روز همش پیشت بودم…
بهزاد اخم کرد…
-بیخود من فردا برمی گردم، می خوام زنم شامگاه پیشم باشه…
-به خدا که بسیار بیشعوری… کم مونده مهوش لیچار بارم کنه…!!!
بهزاد دست دور کمرش انداخت و به خودش نزدیکش کرد.
-مهوش خانوم حسود تشریف دارن اما خب حق داره منم حق دارم… زن آدم باید پیش خودش باشه…!!!
ترانه سر بالا انداخت…
-اگه راست میگی چرا نمیای تمایل داشتگاری…؟!
-تو بیا تهرون از همه عالم بدترم اگه فرداش نیام…!!!
دیدهان ترانه برق زد…
-راست میگی…؟!
بهزاد لبش را کوتاه بوسید.
-آره قربونت برم… مثل اینکه شهریار دیگه طاقت نیاورده و می خواد هر طور شده مخ ماهرخ رو بزنه و برگردن… البته اگه خانوم پا بده…!!!
ترانه گردن کج کرد…
-نبودی ببینی چه حالی داشت بهزاد…؟! من و مهوش و ماه منیر جون کندیم تا یکم روپا شد… البته رامبد هم گهگداری باهاش حرف می زد ولی بیشتر داره با این شرایط کنار میاد…!!!
بهزاد موهای ریخته شده در صورت ترانه را کنار زد…
-می دونم عزیزم… ولی اتفاقیه که افتاده و مطمئن باش همه چیز درست میشه فقط کافیه شهریار یکم سفت و سخت وایسه و امون نده بهش… اونوقت ببین چطور میاد… باید بهش اطمینان بده که پشتش رو خالی نمی کنه…؟!
ترانه پر مهر نگاهش کرد…
-خیلی خوبه که دارمت بهزاد…
بهزاد نوک بینی اش را بوسید…
-اما من عاشقتم دختر…!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن