هیچ تغییری توی صورتش ایجاد نشد…
همین ساکتش و نگاهش هم برای حس و حال بدم کافیست اما باز هم خودداری می کنم…
دست بالا اورد و جند بار کف دستانش را بهم کوبید…
مثلا تشویقم می کرد…
-باریکلا… افرین دختر دلنشینم…! چع ادم درستکاری…ولی…
باز هم مکث کرد و اعصابم را بهم ریخت…
می میل داشت روانی ام کند.
می میل داشت دیوانه شوم…
با نیشخند مسخره کنج لبش ادامه داد…
-اما تو… عین منی نه…. گلرخ…!
اسم گلرخ تمام بدنم را به رعشه انداخت.
می دانست از آوردن اسمش ان هم از دهان او بیزارم ولی آزارم می داد…
-من عین تو نیستم مهراد…
به سختی داشتم ارامشم را حفظ می کردم…
پوزخند زد: خیلی خب عین من نیستی ولی مث گلرخم نیستی…!
نمی خواهم نقطه ضعف نشان دهم ولی او داشت با بازی کلمات مرا ویران می کرد…
-هیچ کس نمی تونه مثل گلرخ باشه یا حتی لیاقتش و داشته باشه…
خشم در دیدهانش نشست و قلبم خنک شد.
توانسته بودم عصبانی اش کنم…
-به نفعته که دهنت و ببندی…!
گردن کج می کنم…
-چیه ناراحت شدی…؟! خودت هم خوب می دونی لیاقت پاکی و مهربونی گلرخ رو نداشتی… نه تو نه حاج عزیزی که گلرخ رو دو دستی تقدیمت کرد…!!!
صورتش کبود شد.
نگاهانش هم به خون جای گرفت و نفس هایش سریع و کشیده شدند…
-دهنت و نبندی، خودم برات می بندم…
نگاهانم برق زد.
درست بود من عین خودش بودم و کینه ای…
حتی داشتم انتقام حرف های شهریار را هم از او می گراهی شدم بی آنکه متوجه باشم بچه ای در بطن دارم…!
-آدمی به عوضی تو لیاقت یه گل پاک رو نداشت… تو یه انگلی… یه تیکه اشغال که حتی برای زباله دونی هم زیادی….
چنان دادی زد که حرف در دهانم ماند و نمی دانم چه شد که یک دفعه گونه ام سوخت و گردنم اسیر دست مهراد شد…
#پست۵۸۸
-خفه شو… خفه شو… خفه شو…! موقعی که کشتمش باید تو رو هم می کشتم اما…. من خواستمش اما اون دوستم نداشت… تمایل داشتم آدم باشم ولی بازم من و نخواست… من عاشقش بودم…!!!
فشار کف دستش هر لحظه بیشتر می شد و هوا برای نفس کشیدن کم…
خیره دیدهان سرخ و صورت کبودش بودم که توی صورتم می چرخید و حالت نگاهانش کم کم عوض شذ ولی به ناگهان کف دستش شل شد و من هوا را با تمام وجود بلعیدم…
کف دستش پایین وارد شد و دور کمرم قفل شد…
این بار تمام علائم حیاتی ام به زیر صفر رسید و بر خود لرزیدم…
نیشخند کثیفی زد…
-اما تو هم شکل مادرتی… من می تونم تو رو هم داشته باشم…!
تنم یخ بست.
کاش بمیرم…
لمس کف دستانش رعشه به تنم انداخت و مرا به کودکی ام برد…
صوتیش بغل گوشش عذابم می داد…
-اگرچه گلرخ و ندارم ولی تو رو که دارم… می تونم یه مدت ازت استفاده کنم بعد میدمت به اون شیخی که قولت و بهش دادم… نظرت چیه دخترم…؟!
نظر من مرگ بود…
کف دستم را میل داشتم بالا بیاورم تا به عقب هلش بدهم اما کف دستانم که نه کل تنم لمس بود…
نکاه کثیفش روی لب هایم بود…
اما من توان هیچ حرکت و دفاعی از خودم نداشتم…
من حتی بچه ام را هم یادم حرکت کرده بود فقط با تمام وجود از گلرخ کمک میل داشتم…
-ببوسمت ماهرخ…؟! بوسیدن گلرخ بهشدت شیرین بود… اخ که وقتی پشت باغ بهش تجاوز کردم لذتش صد برابر بود… چون خودم فتحش کردم…
لبم را لمس کرد که تنم خالی شد و گوش هایم سوت کشیدند…
-بوسیدن تو هم باید خوشمزه باشه نه…؟! اما سکس باهات چی…؟! قبلا دختر بودی و از کف دستت دادم..
دیگر هیچ چیز کف دست خودم نبود…
دچار حمله شدم…
چشمانم سوخت…
حس کردم دهانم کج شده…
سرم به دوران افتاد…
شقیقه هایم نبض گرفتند و تنم به لرزش افتاد…
جایی میان سینه ام تیر کشید که نفسم حرکت کرد و لحظه ای دیدهان گمسرور شده مهراد را متوجه شدم…
انگار که توی جهنم بود… زیر قلبم تیر کشید و درد در تمام بدنم پیچید و دیگر هیچ چیزی نفهمیدم….
#پست۵۸۹
-قربان پیداش کردیم…
بهزاد با حالی خراب و دلشوره ای که ولینش را بریده بود، نگاه سرباز کرد…
-لوکیشن رو بفرست…
و خیلی تند بی سیم زد و تیمش را آماده رفتن کرد…
میان جاده با شهریار تماس گراهی شد…
شهریار مضطرب و عصبی تماس را جواب داد…
-چی شد بهزاد…؟!
بهزاد با خوشحالی اظهار کرد: پیداش کردیم داداش، آدرس و برات می فرستم فقط سریع بیا…
شهریار لحظه ای نمتوجه شد ولی با تکرار حرف بهزاد در ذهنش سمت حاج عزیز برگشت…
-آقاجون پیداش کرد… من باید برم…
بی توجه به دخترا و حاج عزیز سوییچش را چنگ زد و سمت پارکینگ راهی شد…
در دل فقط خدا را صدا می زد و سلامتی قلببرش را از خودش می خواست…
اشک گوشه نگاهش را پاک کرد و قول داد به خودش که دیگر هیچ وقت همچین کار زشتی در حق ماهرخ نکند… فقط او و بچه اش سالم باشند…
ماهرخ مقصر نبود، او خود قربانی این زیستن بود که نامیل داشته فرزند مردی روانی شده بود که هیچ رحم و عاطفه ای نداشت…
***
-متاسفم بچه رو از کف دست دادین…!
وجود شهریار درهم شکست…
بچه اش را از کف دست داده بود به همین سادگی…
داشت جان می کند تا حرف بزند…
-خانومم چی…؟!
دکتر نگاهی به حال زار مرد کرد و با تاسف اظهار کرد: متاسفانه خانومتون هم سکته خفیفی رو رد کردن…!
قلب شهریار نزد…
-سکته…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن