باربد کمی سرش را جلوتر آورد.
_من بیان کردم نخود تو دهن عمه خیس نمیخورهها…
پوفی کشیدم و سرم را به اطراف چرخاندم.
_فرشته بچهم رو کجا برده یه ساعته سر به نیست کرده؟
نیشخندی زد و عقب کشید.
_به بهونه چرخوندن فرهاد راهی شد تو باغ نریمان هم پشت سرش رفت.
دیدهی چرخاندم.
_بچهی من شده مکان جور کن اینا…
مشغول پچپچ کردن بودیم که با شنیدن همهمهی چندنفری که کشیده میخندیدند و به سمتمان میوارد شدند خاموشی کردیم.
نامی بین دختر عمو و پسر عموهایش احاطه شده بود و بهطور صمیمانهای مشغول حرف زدن بودند.
سیما هم مدام بینشان میپلکید و با بهحرف گرفتن نامی تلاش میکرد توجهش را به خود جلب کند.
هرچند لحظه خندهی پر عشوهای سر میداد و خودش را به نامی نزدیکتر میکرد.
نامی هم طوری که انگار هیچ مکالمهای بینمان اتفاق نیفتاده بود مشغول خوش و بش با آنها بود و حتی نگاهش هم بهسمت من نمیچرخید!
من و باربد در گوشهایترین قسمت سالن بیصوت قرار گرفته بودیم و نگاهشان میکردیم و من حسرت گذشتهای را میخوردم که در آن نامی اجازه نمیداد حتی لحظهای احساس سرخوردگی کنم.
_جوونا بیاید یهکمی هم با ما بد بگذرونید. ما هم قلبمون واسه آقا نامی تنگ شده هی بین خودتون قایمش میکنید!
نامی با متوجه شدن آوای عمو شهروزگار تبسم محترمانهای زد و به سمتمان به مسیر افتاد.
_این چه حرفیه عمو بهشدت عذر میخوام بچهها انقدر منو بهحرف گحرکت کردن یادم رفت عرض ادب کنم.
دسنش را جلو برد و با عمو شهرام کف دست داد.
از آنجایی که بههم نزدیک بودیم من و باربد هم مجبور به نشان دادن عکسالعمل شدیم.
باربد با اضطراب دستم را فشرد و بعد از جا کشیده شد.
_سلام آقا نامی… مشتاق دیدار!
نامی چند لحظه با چشمانی سرد و بیاحساس نگاهش کرد و بعد کف دستش را میان کف دستانش فشرد.
_سلام خوش اومدین!
تند جوری که انگار زغالی بهکف دست گراهی شده باشد خودش را عقب کشید و با شقیقهای نبض گرفته روی مبل کنار عمو شهروز جای گرفت.
صورتش همچنان خونسرد بهنظر میرسید و هیچکس بهجز من از شقیقهی نبض گراهی شده و فک بههم فشردهاش نمیدرک کرد چه بیزاری را تحمل میکند.
#پست_250
بهمحض آرام گرفتنش شروع به رد و بقلب اطلاعات شرکت با عمو شهروز کرد.
من و باربد را کاملا نامتوجه شده گراهی شده بود و همهی حرکاتش از روی قصد بود.
از موقعیت سواستفاده کردم و با خیالی راحت به صورت مردانهاش خیره ماندم.
از قبل آرامتر و منطقیتر بهنظر میرسید اما نه در خلوتمان…
مات چشمهای بیروح و دلرباش بودم که عمو شهرام بحث را عوض کرد.
_ببینم حالا که برگشتی میخوای چیکار کنی؟ شرکت بابات رو اداره میکنی؟
نامی سری برایش تکان داد.
_قلبم میمیل داشت شرکت خودم را افتتاح کنم اما بابا کمی مریض احواله و نیاز به کمک داره چند وقتی رو همینجا میمونم!
نگاهم بهسوی عمو عارف که باریکاندامتر و رنگ پریدهتر از همیشگی بهنظر میرسید چرخید.
_البته برنامه دارم کار دیگهای رو هم شروع کنم. محیط شرکت جدیدا کمی اذیتم میکنه!
عمو شهرام سریع ابتکار عمل را بهکف دست گرفته و پیشنهاد داد.
_چه دقیق و بهموقع اتفاقا داشتیم با باربد و فریا جان راجعبه همین قضیه حرف میزدیم… مثل این که نمایشگاهشون بهخاطر عقب کشیدن اسپانسر عقب افتاده و نیاز فوری به اسپانسر دارن. اگه مایل به همکاری باشی هم خودت به خواستهت میرسی و هم این جوونا که تازه اول مسیرن!
تا وقتی حرفهای عمو شهرام تمام شود من و باربد با نفسی حبس شده نگاهش کردیم و بعد هموقت با هم آه ساکتی کشیدیم.
باربد زیرلبی غر زد:
_میدونستم تهش یه گندی زده میشه… الان میرینه به سرتاپامون!
نامی با چشمانی خاموش نگاه بیتفاوتی به من و باربد انداخت.
_اول باید با مدیر نمایشگاه صحبت کنم ببینم در سطحی که میخوام هزینه کنم هست یا نه!
باربد نفس سریعی کشید.
_الان تحقیرمون کرد؟
لبم را تر کردم.
_تا حدودی…
تبسمی زدم و رو به نامی جواب دادم.
_شماره آقای محمدی رو واسهت پیامک میکنم… شمارهت همون قدیمیه دیگه؟
باربد درحالیکه خندهاش گرفته بود بهآرامی نیشگونی از بازویم گراهی شد.
نامی اخمهایش را درهم کشید و با نگاه سریعی به صورتم خیره ماند.
انگار که یاد خاطرات قدیم افتاده بود.
_آره. همون شمارهست!
همین که خواستم حرفی بزنم سیما مانند وزغی بیآبرو وسط حرفهایمان پرید و نامی را بهسمت خودش کشید.
_وای نامی چیه مثل پیر پاتالا جای گرفتی اینجا اجلاس بهپا کردی؟ بیا بریم پیش بچهها منتظرتن!
#پست_251
نامی نگاهی که تعمدی روی چشمهایم خیره نگه داشته بود را برداشت و از جا بلند شد.
حسادت به قلبم چنگ انداخت و خیره به سیما کمی مکث کردم.
نامی میدانست از این دختر متنفرم و از روی عمد آزارم میداد…
تنها میخواست ثابت کند دیگر هیچ ارزشی برایش ندارم!
دستی به گردنم کشیدم و از آزردهی در خودم غرق شدم که یکباره صوتی فرشته در گوشم پیچید.
_وای فریا بیا این بچهت رو بگیر هلاک شدم… ماشالله چه وزنی آورده خاله قربونش بره!
برای لحظهای زمان متوقف شد…!
نامی قدم جلو راهی شده را به عقب چرخید و با نگاهی شوکه و ناباور به فرهادی که در آغوش فرشته آرام گراهی شده بود و صورت رنگ پریدهی من خیره شد!
انگار حرفی که شنیده بود در باورش نمیگنجید.
چندبار لبهایش باز و بسته شد و رنگش پرید.
آنقدر یههویی و وحشتناک که برای لحظهای مضطرب شدم!
گیج و وحشت کرده نگاهی به باربد و فرشته انداختم.
این یعنی کسی به نامی نگفته بود که فرهاد…
با پی بردن به عمق فاجعه بغض عجیبی در گلویم منفجر شد و سینهام تنگ شد.
نگاهم دوباره روی نگاه غریب و پر غم نامی چرخید…
جوری نگاهم میکرد که انگار وحشتناکترین اتفاق زندگیاش درحال وقوع است!
انگار که بقیه هم تحت تاثیر این خاموشی عجیب لالمانی گرفته بودند و همین بیشتر جو را سنگین میکرد.
بهسختی دهان خشک شدهام را باز کردم و کف دستم را جلو بردم.
_بدش به من!
فرهاد همین که کمی جا به جا شد از خواب پرید و شروع به نقنق کرد.
با گوش دادن اصواتی که فرهاد از خودش در میآورد کمکم همه به خودشان آمدند.
سیما که تا به الان با فخر نامی را پشت سرش میکشید گوشهای توقف کرده و لالمانی گراهی شده بود و بقیه تلاش میکردند طبیعی حرکت کردار کنند.
فقط نامی بود که بعد از چند لحظه مکث با شانههایی افتاده و قدمهایی آرام بهسمت پلهها به جاده افتاد و چشم من بهدنبال نگاه شکسته و افسردهش ماند!
#پست_252
نامی
انگار که روی آتشی گداخته شده قدم برمیداشت…
همهی تلاشش رو کرده بود تا میان آن جمعیت زمین نخورد.
در طول این یکسال بارها پیش خودش تمرین کرده بود و خودش را برای رویارویی با فریا آماده کرده بود.
هراتفاقی را احتمال داده بود و از لحظهی اول با غرور و بیتفاوتی خاصی نگاهش میکرد جوری که انگار هیچ داغی بر قلبش نگذاشته و هیچ گزندی به قلبش وارد نکرده بود…
آنقدر در نقشش غرق شده بود که خودش هم داشت باورش میشد فریا در حیاتاش غریبهای بیش نیست.
ولی امان از تلنگری که نقابش را درهم شکست و صورت پژمرده و افسردهش را برای همه نمایان ساخت…
امان از آن تلنگر جگر سوز…!
همین که در اتاق پشت سرش بسته شد زانوهایش خم شد و روی زمین جای گرفت.
باورش نمیشد… فریای کوچکش مادر شده بود!
مادر کودکی که او پدرش نبود!
جگر که سوخت دیگر مداوا نمیشود…
میترسید صدای اندوهش به گوش دخترک و معشوقهاش رسیده باشد و به روزگاری که بر او روا داششتابزده بخندند.
دلش بدگمان بود و عقلش تصمیمات را به قلبش سپرده بود.
کف هردو کف دستش را روی صورتش کشید و بهسختی از جا قد بلند شد.
_قراره هربار که میبینمت یه مهر بزنی به بیوفاییت دختر؟
کف دستش بهسمت سیگارش دراز شد و لبهی پنجره جای گرفت.
_ایندفعه رو هم تو بردی من جلوی تو گردنم از مو باریکتره بیرحم!
سیگار را روی لبهایش گذاشت و با قلبی سوخته بهآسمان خیره شد.
_لعنت بهت… من یک سال تمام نقش بازی کردن رو تمرین نکردم که آخرش اینجوری گند بزنی به همهچیز…
چشمانش را بست و به این یک سال دوری اندیشید.
یکسالی که خودش را در کار و گراهی شداری غرق کرده بود تا به دخترکش فکر نکند…
دخترکی که سر به بالین کس دیگری میگذاشت و صبح با آن موهای درهم و دلربایش در آغوش مرد دیگری از خواب بر میمیل داشت و حالا مادر شده بود!
_کاری که تو با من کردی رو آدم با دشمنش هم نمیکنه فریا…
#پست_253
واقعیت امر این بود که او هیچوقت هیچچیز را فراموش نکرده بود.
تبسمی دروغین روی صورتش نقاشی کرده بود تا چهرهی مرگ آلودش را پنهان کند.
واقعیت امر این بود که او رویای خود را در کف دستان دیگری مشاهده کرده بود و تنها جاده حیات کردن برای این مردِ بدون دل؛ نقش بازی کردن بود!
_نامی مادر؟ توی اتاقی؟
سیگار را روی لبهی پنجره له کرد و کمی خودش را جمع و جور کرد.
_بفرمایید.
مهسا با حالتی مضطرب وارد اتاق شد و نگاهی به وضعیت بههم ریختهی نامی انداخت.
_حالت خوبه؟
نامی خیره نگاهش کرد با صوتیی خشک سؤال کرد:
_چرا بهم نگفته بودین؟
مهسا با قلبهره نگاهش کرد.
_چیو بهت ناضافه کردیم؟
کلمات بهسختی از دهاتش بیرون پریدند.
_این که… فریا بچه داره.
مهسا کمی مکث کرد.
_بهت میبیان کردیم یا نه چیزی رو عوض میکرد جز این که روح و روانت بیشتر بههم میریخت؟
عصبی کف کف دستش را روی صورتش کشید.
_اینجوری حداقل واسهش آماده میشدم!
مهسا با ناراحتی نگاهش کرد.
_هنوز هم برای رو در رو شدن باهاش باید آماده بشی؟ چرا نمیخوای قبول کنی تو جایی توی حیاتش نداری؟!
سیبک گلویش بالا و پایین شد و به خونریزی دلش بیاعتنا ماند.
_قبولش کردم. برای همین هم تونستم برگردم.
مهسا دستش رو جلو برد و با غم اظهار کرد: انقدر این درد رو برای خودت عمیق نکن نامی. همهچیز بین تو و اون تموم شده!
خیره به نگاههای مهسا بالاخره اعتراف کرد.
_چیزی که تحمل درد رو سخت میکنه شدتش نیست؛ تداومشه…
من قراره تا ابد فریا رو کنار یکی دیگه ببینم.
این درد تا ابد ادامه داره مولین…
مهسا به ساکتی شانههای پهنش را بهآغوش کشید و با بغضی نهفته در گلویش موهایش را نوازش کرد.
_ببخشید که کاری از کف دستم بر نمیاد تا آرومت کنم پسرم.
نامی روی سرش را بوسید و کمی عقب کشید.
_این چه حرفیه مولین شما خودتون رو اذیت نکنید. امشامگاه اتفاقاتی افتاد که انتظارش رو نداشتم برای همین یهکم بههم ریختم.
همین که مهسا خواست جواب دهد در اتاق بیهوا باز شد.
_به به مادر پسر چه لاوی میترکونن منو از پرورشگاه برداشتین دیگه؟
نامی تک خندهای کرد و ضربهای به پس کلهی نریمان کوبید.
_آخه چرا باید بین اون همه بچه تورو انتخاب میکردیم؟!
نریمان حرصی نگاهش کرد.
_وایسا دارم واسهت… بیا بریم پایین وقت شامه مهمونها منتظر اعلی حضرت هستن تا شام رو بکشن.
تبسمش خشک شد و سری تکان داد.
#پست_254
بهسختی نقاب یخ زدهای روی صورتش کشید و جلوی نگاه نگران مهسا از پلهها پایین راهی شد.
همین که به سالن رسید گروهی اطرافش جمع شدند و مشغول حرف زدن شدند.
از همان ابتدای شروع مهمانی حوصلهی هیچکدامشان را نداشت.
فکرش را هم نمیکرد فریا با بیخیالی در مهمانی شرکت کند.
وقتی نگاهش به او افتاد لحظهای خشکش زد.
رفتارش با او بهصورت ناخودآگاه بود.
در کنارش احساس خطر میکرد و میتمایل داشت در دورترین نقطه از این گلولهی آتش بایستد تا دلش کمتر احساس سوزش کند.
نگاهش بهطور مداوم دور تا دور سالن میچرخید و خودش هم نمیاطلاع داشت بهدنبال چه چیزی میگردد.
_همون موقع که تو حرکت کردی اونا هم بند و بساطشون رو جمع کردن و زدن بیرون.
با گوش دادن صدای جدی نریمان بهسمتش چرخید.
بابیخیالی نگاهش کرد و جواب داد: نمیدونم راجعبه چی حرف میزنی.
نریمان سرش را با تاسف به دوطرف تکان داد.
_راجعبه همونی که یهساعته توی سالن داری دنبالش میگردی.
اخمهایش را درهم کشید و پاسخی نداد…
پس راهی شده بود!
مثل طوفانی سهمگین پا به مهمانیاش گذاشته؛ ویرانش کرد و راهی شده بود!
تا وقتی سرو شام به اتمام برسد در دنیایی واهی بهسر میبرد.
مودبانه پاسخ میداد و طبیعی حرکت کردار میکرد اما هیچچیز از اتفاقات اطرافش نمیفهمید.
موقع خداحافظی بود که سیما با اصرار صدایش کرد.
_نامی جان پس من هفتهی بعد میام شرکتتون واسهی مصاحبه. باشه؟
متعجب نگاهش کرد.
_مصاحبه چی؟
سیما دیدههایش را گرد کرد.
_وای پسردایی حواست پرتهها همین الان با هم صحبت کردیم. قرار شد سرت که خلوت شد یه مصاحبه ازم بگیری ببینی میتونی توی شرکتت واسهم کار جور کنی یا نه.
با گیجی سر تکان داد.
_آهان. باشه مشکلی نیست.
سیما پرعشوه ریز خندید و چشمکی زد.
_پارتی داشتنم میچسبهها.
شهرام کف دستش را دور شانه دخترش پیچید.
_دلت رو زیاد خوش نکن. باید به استعداد خودت تکیه کنی. نامی برای کسی پارتی بازی نمیکنه.
نامی با احترام سری برای شهرام تکان داد.
بالاخره بعد از این که مهمانها حسابی تعارف تیکه پاره کردند تصمیم به رفتن گرفتند.
نامی نفس راحتی کشید و بعد از خداحافظی با آنها شقیقههایش را فشرد.
_واقعا نیاز به این مهمونی نبود مولین نمیدونم هدفتون از این کارها چیه…
#پست_255
عارف بهملایمی ریز خندید.
_میخواد بین دخترها بگرده واسهت زن انتخاب کنه… بالاخره ما قبل از مرگمون باید نوهمون رو بغل کنیم یا نه؟!
اخمهایش را درهم کشید و نگاه مضطربی به عارف انداخت.
_نوبت دکترتون فردا ساعت چنده؟ من میام دنبالتون!
عارف نچی کرد.
_با مامانت میرم تو برو دنبال کار و زندگیت… متوجه شدم بحث رو عوض کردیا.
کمی مکث کرد و بهآرامی آهی کشید.
_گویا نریمان بیشتر از من عجله داره. بهتره اول واسه اون آستین بالا بزنید.
نریمان با شنیدنش با خنده سر تکان داد.
_مشکلی نیست من میتونم قربانی بشم.
مهسا چپچپی نگاهش کرد.
_تو هنوز دهنت بوی شیر میده توی این بحثا دخالت نکن مناسب سنت نیست!
نریمان نیشخندی زد.
_پس صبر کنم مرغ از قفس بپره بعد اقدام کنم؟
نامی اخمهایش را درهم کشید و بیهوا از جا قد بلند شد.
_بابت امشامگاه ممنونم. من دیگه میرم خونهم.
مهسا سریع بیان کرد: کجا میری پسرم؟ دیروقته شامگاه همینجا بمون.
_ممنون خونهی خودم راحتترم.
سری برایشان تکان داد و از خانه بیرون زد.
بهمحض رفتنش مهسا چشمغرهای به نریمان رفت.
_دو دقیقه جلوی اون زبونت رو میگراهی شدی. این چه حرفی بود زدی؟
عارف آهی کشید.
_باید یهکاری واسهش انجام بدیم. اینجوری نمیشه پیش حرکت کرد من مضطربشم مهسا.
مهسا کف دست روی شانهی همسرش گذاشت.
_تو غصهی این چیزها رو نخور عزیزم. نامی با خودش کنار میاد فقط امشب یهکم بهش سخت گذشت.
عارف پرمحبت نگاهش کرد.
_بهنظرم بهتره ترغیبش کنیم با یه دختر خوب آشنا بشه و ازدواج کنه. شاید اینجوری راحتتر بتونه فریا رو فراموش کنه.
مهسا سرش را به نشانه تایید تکان داد.
_تا ببینیم خودش چی میخواد!
#پست_256
با غم عمیقی پشت فرمان قرار گرفت و ماشینش را به مسیر انداخت.
حرف نریمان مدام به قلبش نیش میزد.
آخ اگر فقط چندسال زودتر کف دستبهکار میشد و کار را تمام میکرد شاید حالا با فریا فرزند خودشان را در آغوش داشسریع…
عرق پیشانیاش را پاک کرد و عصبی از این افکار درهم به بیرون خیره شد.
فریا دیگر مال او نبود و هیچ حقی نداشت در موردش چنین فکرهایی بکند.
اگر فقط آن بچه را نمیمتوجه شد شاید میتوانست شامگاه سر راحت بر بالین بگذارد ولی با دیدنش انگار که جهان برایش کوچک شده بود و ذرهای جای نفس کشیدن نداشت.
یکسال تمام خودش را اسیر غربت و تنهایی کرده بود تا فقط بتواند دخترک را فراموش کند و حالا از روزگار اول بار دیگر در سیاهچالهی خاطرات اسیر شده بود!
اوایل که به فرانسه رسیده بود حال خوشی نداشت. توهم مشاهده کردن فریایش را داشت!
فریایی که با لباس عروس بر سر سفرهی عقد او نشسته بود.
غرق مستی و دود و دم شامگاه و روزگارش را در بالکن میگذراند و آنقدر روی زمین چمباتمه میزد تا کل تنش خشک شود…
اگر احسان به دادش نمیرسید معلوم نبود تا به الان چه بلایی بهسرش آمده بود…
بعد از آن خودش را غرق کار شرکت کرد و ارتباطش را با همه قطع کرد تا وقتی که مطمئن شد آماده رویارویی با دخترک بیوفایش هست…
ولی نبود!
این آمادگی وهمی بیش نبود…
وهمی که وادارش کرد برگردد تا با مشاهده کردنش لحظهای رفع دلتنگی کند، نفس بگیرد و بار دیگر به غار تنهاییاش بازگردد!
بهمحض رسیدن به خانهاش آهی کشید و زنگ را فشرد تا در باز شود.
#پست_257
با باز شدن در جیمی مثل همیشگی بهسمتش هجوم برد و دور پایش چرخید.
کف دستی بهسرش کشید و بیحوصله بهسوی مبل به مسیر افتاد.
_چهخبر مهمونی خوش گذشت؟
نگاهی به صورت سرخوش احسان انداخت.
_تو خبر داشتی؟
احسان متعجب نگاهش کرد.
_از چی؟
تلخ ریز خندید و کف دستی به صورتش کشید.
_این که فریا بچه داره!
احسان ناباور نگاهش کرد و لبهایش چندبار باز و بسته شد.
_چی؟ نگو که امشامگاه اونجا بود!
سری تکان داد و سیگار را از جیبش بیرون کشید.
_بود… با شوهرش و بچهش!
سیگار را روی لبش گذاشت.
_با همون مردی که باهاش بهم خیانت کرد اومده بود مهمونی. باورت میشه احسان؟
احسان عصبی اخمی کرد و از کابینت شیشهی مشروب نابش را بیرون کشید.
_آدم به پررویی این دوتا من ندیدم… حتما اومده بودن دسته گلشون رو نشون بدن!
نیشخندی زد و لیوان مشروب را از کف دست احسان قاپید.
_اتفاقا خوب موقع ضربه زدن. تقریبا نزدیک به موفقیت بودم!
احسان سوالی نگاهش کرد.
_چه موفقیتی؟
لیوان مشروب را یکسره سر کشید.
_این که ثابت کنم دیگه واسهم ارزشی نداره!
احسان لبهایش را بههم فشرد.
_گند زدی رفیق؟
پلکهایش را بههم فشرد و لیوان را بهسمتش گرفت.
_میدونی احسان بدترین قسمت خیانت اینه که از غریبه نیست.
کسی که واسهت عزیز نباشه نمیتونه دلت رو بشکنه… من دلم رو به کسی دادم که فکر میکردم نزدیکترین آدم به جونمه اون هم زد و جونم رو ازم گرفت.
لیوان پنجم را که خورد از شدت گرما دکمهی لباسش را باز کرد و بهسمت بالکن به مسیر افتاد.
احسان بیحرف قدم به قدم دنبالش حرکت کرد.
میشناختش… اینجور مواقع باید خاموشی میکرد تا افکارش را خالی کند و کمی آرام بگیرد.
بهسرعت لیوان بعدی را پر کرد و جلوی دستش گذاشت.
نامی کف دستش را به میلهی محافظ گحرکت کرد و به آسمان آلوده خیره ماند.
#پست_258
چشمانش کمی تار شد و سرش گیج رفت ولی بیاراده لیوان بعدی را از جلوی کف دستش برداشت.
نگاهی به صورت تار شدهی احسان انداخت و جوری که انگار با غریبهای حرف میزند صدایش را صاف کرد.
__نامی رو اینجوری نگاه نکن اون قدیما واسه خودش برو بیایی داشت… جلال و جبروتی داشت!
وارث تجارت شهیادها بود و تریلی اسمش رو نمیکشید… کلهش حسابی باد داشت و خیال میکرد هیچی تو دنیا نمیتونه زمینش بزنه.
برگشت و مجدداً به آسمان تیره خیره شد.
حالتش عادی نبود و احسان این را خوب میفهمید.
_حالا بهم نگاه کن. خیال عبث نکن.
سنی از من نگذشته… زنی از من گذشته!
زنی که همهی دار و ندارم بود.
با اون همه دبدبه کبکبهای که ازش حرف میزنم نگاه میچرخوند مطیعش بودم.
ازم گذشت… گذشت و موهام رو سفید کرد!
حالا تو دیدهای من چی میبینی؟
احسان به تلخی نگاهش کرد.
در پس آن همه زحمت فقط یک تلنگر کافی بود تا این مرد بند زده بار دیگر بشکند!
_مردی که با همین موهای سفید هنوز عاشق زنیه که ازش گذشته!
بهیکباره اخمهایش را درهم کشید و عصبی ضربهای به شانه احسان کوبید.
_دهنت رو ببند احمق. اون الان دیگه شوهر داره. حق نداری چنین مزخرفی رو به زبون بیاری!
احسان جفت کف دستهایش را به نشان تسلیم بالا برد و با لحن ساکتی اضافه کرد:
_حالا که این رو میدونی بهتر نیست مجدداً تلاش کنی از فکرش بیرون بیای؟ تو دیدهت دنبال زنی که شوهر و بچه داره نیست. مگه نه؟
با گیجی سر تکون داد و هردو کف دستش را محکم روی صورتش کشید.
_نه. معلومه که نیست.من فراموشش کردم… باور کن فراموشش کردم!
شانهاش را فشرد با قلبگرمی اضافه کرد:
_باورت دارم رفیق!
کمی مکث کرد.
_یادته برنامه ریختیم وقتی برگشتیم یه سر و سامون به شرکت بابات بدی. بعد بری دنبال کاری که بتونی مستقل انجامش بدی؟
بهنظرم کم کم شروعش کن میتونه سرت رو گرم کنه.
سری تکان داد و چیزهای عجیبی بهیادش رسید.
_میخوام اسپانسر یه گالری هنری بشم!
احسان تبسمی زد.
_این عالیه پسر وقتی سرت گرم کار بشه کمکم همه چیز رو فراموش میکنی.
سرش را بالا گرفت و زیر لب زمزمه کرد.
_درسته. فراموشی بهترین نعمته!
#پست_259
فریا
همین که به خانه رسیدیم انگار که داریوش دم در منتظرمان بود بهسرعت در را باز کرد و فرهاد را از آغوشم بیرون کشید.
_بگید ببینم چه اتفاقی افتاد؟ با نامی رو در رو شدین؟
روی مبل قرار گرفتم و سرم را در دستانم گرفتم.
نگاه آخر نامی لحظهای از سرم بیرون نمیرفت.
انقدر حالم بههم ریخت که بعد از رفتنش بهسرعتا از مهمانی بیرون زدم.
آخ که اگر میمتوجه شد فرهاد پسر خودش است… پسر خودش است که آنطور پرحسرت نگاهش میکند!
ناخودآگاه ترس عجیبی در دلم پیچید.
نامی که امشب دیده بودم هیچوقت مرا نمیبخشید!
نه بعد از این که میمتوجه شد پسرش را پنهان کردم.
اشک در نگاهانم حلقه زد و پلکهایم را محکم بههم فشردم.
_نامی نمیدونست فریا بچه داره… وقتی درک کرد حالش خراب شد وسط مهمونی ول کرد حرکت کرد.
داریوش با ناراحتی آهی کشید.
_تا ابد مدیون این مردیم. حتی نمیدونم چهجوری این همه گندی که زدیم رو جبران کنیم.
بهآرامی لب زدم:
_اون هیچوقت منو نمیبخشه!
باید حالش رو میمتوجه شدی داریوش!
اولینبار بود که باهام اینجوری حرف میزد.
اشکهایم را پاک کردم.
_بهم اظهار کرد چهجوری با خیانتی که کردم جرئت کردم و پام رو تو خونهش گذاشتم!
گفت دیگه هیچوقت حق ندارم اطرافش بپلکم!
نفس عمیقی کشیدم و بغضم را قورت دادم.
_نگاهش سرد بود انگار که یه غریبهم، تا این که راجعبه فرهاد فهمید.
اون لحظه میخواستم آب شم برم تو زمین داریوش!
کمی خودش را نزدیک کرد و دستش را روی شانهام فشرد.
_امروزگار سفارت خونه بودم!
سفرمون رو جلو انداختم. تا یک ماه دیگه کارهای اقامتمون درست میشه و میتونیم بریم. اون وقت همهچیز برای همه رو میشه!
با متوجه شدن حرفش گردنم تند بهسمتش چرخید و لبم لرزید.
_چی؟ یک ماه دیگه؟ این که بسیار زوده!
لبخند افسردهی زد.
_خیلی هم خوبه اینجوری زودتر میتونی آقا فرهاد رو با باباش آشنا کنی.
#پست_260
پوزخندی روی لبهایم نشست.
_چقدر عالی حالا هم قراره شما رو از کف دست بدم، هم مردی که عاشقشم پسم بزنه. میدونی کم پیش میاد آدم طی یک ماه متوالی چنین افتخاراتی کسب کنه.
باربد سری بالا انداخت.
_بیخیال فری زیادی داری واکنش نشون میدی. اگه فراموشت کرده بود بعد از این که متوجه شد بچه داری به اون حال و روز نمیفتاد.
کف دستی به صورتم کشیدم.
_قلبشوره داره هلاکم میکنه. راستی گوشیم رو بده شمارهی محمدی رو بفرستم برای نامی.
داریوش متعجب نگاهم کرد.
_شمارهی محمدی رو؟ چرا؟
ابرویی براش بالا انداختم.
_میخواد اسپانسر نمایشگاه بشه.
لبش را تر کرد و کمی مکث کرد.
_مطمئنی فریا؟
بهآرامی اظهار کردم: واسهم مهم نیست. فقط میخوام نزدیکم باشه. قلبم واسهش تنگ شده داریوش.
لبهایش را بههم فشرد و از جا کشیده شد.
_باشه واسهش بفرست.
ما میریم بالا تو یهکم استراحت کن.
فرهاد را از آغوشش بیرون کشیدم و بوسهای روی صورت خوابآلودش نشاندم.
_امشب خوب اون روی سلیطهت رو نشون دادیها مامانی.
باربد همانطور که در را باز میکرد تک خندهای کرد.
_قصر باباش رو گذاشت رو سرش توله سگ!
داریوش با خنده به بیرون هلش داد.
_برو بیرون با بچه اینجوری حرف نزن آقا باربد.
به محض حرکت کردنشان سرم را در گردن فرهاد فرو بردم و عطر تنش را به مشام کشیدم.
_امشامگاه باباییت رو متوجه شدی فرهادم؟
خیلی خوشتیپ بود. نه؟ همهی دخترها نگاهش میکردن ولی نگران نباش اون مال من و توئه به هیچکس نمیدیمش!
فرهاد خمار ریز خندید و دست و پایی زد.
لپهای خیس و سرخش را محکم بوسیدم و بهسوی اتاق خواب به جاده افتادم.
_بیا بریم بهت شیر بدم بخوابی تا هلاک نشدی بچهم.
بهمحض خواباندن فرهاد روی تخت دراز کشیدم و به اتفاقات امشب اندیشیدم.
به نامی و نگاه غریبش، به نامی و رفتار سردش، به نامی وقتی که میان راهرو رو به رویم از حرکت ایستاده بود و سرزنشم میکرد، به نامی وقتی که درک کرد فرهاد پسر من است…
به سیمایی که دور نامی موسموس میکرد…
به خانوادهای که دیده متوجه شدنم را نداشتند و هیچکدام ذرهای تحویلم نگرفتند…
به صورت پرنفرت نریمان، به نگاه مشتاق دیدار خودم.
نگاهی که دل خودم را هم میسوزاند.
#پست_261
کاش میتوانستم فقط و فقط برای لحظهای در آغوشش رفع مشتاق دیداری کنم!
یا ببوسمش و یا اصلا پایم را از گلیمم فراتر نگذارم و فقط تبسمی که برای من روی صورتش نقش میبندد را به نظاره بنشینم.
همهشان خیالی پوچ بود و میدانستم ممکن است هیچوقت به هیچکدامشان نرسم اما من همچنان دلتنگش بودم!
همین که میل داشتم دیدههایم را ببندم یادم افتاد شماره محمدی را برای نامی پیامک نکردم.
صفحه را باز کردم و بدون این که به پیامهای گذشتهاش نگاهی بیاندازم شماره را برایش فرستادم.
چند دقیقه صبر کردم تا شاید جوابی بدهد هرچند انتظار بیهودهای بود.
تلخ ریز خندیدم و گوشی را کناری پرت کردم تا فکر پیام دادن به او بهسرم نزند.
فقط کافی بود یک ماه دیگر تحمل کنم بعد میتوانستم برای بخشش التماس کنم و امید داشته باشم مرا ببخشد!
* * *
صبح با صوتی نق زدنهای فرهاد بهسختی نگاههایم را باز کردم و با اخم نگاهش کردم.
_چیه صبح زود بیدار میشی خواب رو کوفت هردومون میکنیم بچه؟ بخدا بزرگ شی واسه همین خواب لهله میزنی!
فرهاد که خیال میکرد قصد بازی کردن با او را دارم با ذوق کف دست و پایش را به سمتم دراز کرد.
خندیدم و چندبار محکم زیر گلویش را بوسیدم که قلقلکش وارد شد.
_مولینی واسهت شیر خشک درست کنه گل پسرم؟ هوم؟ گشنته قربونت برم؟
فرهاد را از روی تخت پایین گذاشتم و با دادن زنگولهای بهکف دستش بهسمت سرویس حرکت کردم تا آبی به صورتم بزنم.
بعد از این که شیر خشک را به کف دستش دادم
مشغول درست کردن غذا شدم.
فکرم درگیر بود و دستم بهکار نمیحرکت کرد.
اتفاقات دیشامگاه مدام جلوی دیدهانم تکرار میشد.
با این که مشاهده کرده بودمش دلتنگی را بیشتر در قلبم حس میکردم…
با این که میان جمع بودم از قبل تنهاتر بودم و با همهی وجودم از سیمایی که انگار از من به نامی نزدیکتر بود متنفر بودم!
آهی کشیدم و به فرهاد خیره شدم.
تنها قلبخوشی که برای ادامهی زیستن داشتم!
من حتی بخاطر او خوردن قرصهایی که ذرهای روانم را ملایم نگه میداشت را هم کنار گذاشته بودم!
خواستم بهسمتش بروم که صوتی زنگ گوشی کشیده شد.
بهمحض متوجه شدن اسمی که روی صفحهی گوشی ظاهر شده بود تنم سرد شد و کف دستهایم شروع به لرزیدن کرد!
#پست_262
نامی بود!
نامی این موقع ظهر به من زنگ زده بود.
بعد از اتفاقات دیشامگاه حتی فکرش را هم نمیکردم چنین اتفاقی را بهچشم ببینم!
چند نفس عمیق کشیدم و با هیجان عجیبی جواب دادم:
_الو… نامی؟
گوش دادن صدای سردش هم باعث نشد هیجانم فروکش کند.
_زنگ زدم به محمدی اضافه کرد باید حضوری ملاقات کنیم. خودم هم میخوام آثاری که قراره توی نمایشگاه به نمایش گذاشته بشه رو از نزدیک بررسی کنم…
لبهای خشک شدهام را تر کردم.
_یعنی قبول کردی؟
_بعد از بررسی اطلاع میدم.
ناخودآگاه تبسمی روی لبم جای گرفت.
_باشه… پس من چهکاری از کف دستم بر میاد؟
صدایش همچنان سرد بود.
_میخوام بهعنوان معرف همراهم توی گالری حضور داشته باشید. شمارهی شوهرت رو نداشتم وگرنه به خودش زنگ میزدم.
سریع بیان کردم: نه من خودم هستم باهات میام. اون سرکاره وقتش رو نداره.
کمی مکث کرد.
_باشه پس من غروب میام دنبالت… آدرس خونهت رو واسهم پیامک کن. فعلا.
بعد بدون این که منتظر جواب بماند گوشی را قطع کرد.
جیغی کشیدم و ناخودآگاه از مسروری بالا پریدم.
قرار بود مجدداً او را ببینم آن هم تنها…
اگر اسپانسر گالری میشد حسابی بهیکدیگر نزدیک میشدیم و میتوانستم به بهانهی کارهای گالری مدام با او در تماس باشم!
این یعنی یک قدم بزرگ رو به جلو…
با مشاهده کردن فرهاد که با بالا و پایین پریدنهایم حسابی هیجان زده شده بود خندیدم و او را محکم در آغوش کشیدم.
_قراره با بابات برم بیرون. پسر خوبی باش و شیطونی نکن باشه؟
بعد از فرستادن آدرس برای نامی در را باز کردم و هممسیر با فرهاد بهسرعت پلهها را بالا راهی شدم.
چندبار محکم به در کوبیدم و باربد را آوا زدم.
_باربد؟ زودباش بیا در رو باز کن… عجله کن کار دارم…
#پست_263
صدایش از پشت در همانطور که نفس نفس میزد کشیده شد.
_وایسا دختر مگه سر آوردی؟!
در را که باز کرد با صورتی آشفته و نگران نگاهم کرد.
_چیشده فریا؟
اما من قبل از این که بتوانم توضیحی بدهم با متوجه شدن لبهای سرخ و بالاتنهی برهنهاش که با مارکهای کوچکی مزین شده بود کشیده زیر خنده زدم.
_برو گمشو یهچیزی بپوش واسه بچهم بدآموزی داری… مگه با گرگ وارد رابطه شدی مرتیکه؟
نگاهی به خودش انداخت و کف دستی در موهای بههم ریخته و آشفتهاش کشید.
_خدا لعنتت کنه…
همین که با صورتی سرخ شده به سمت اتاق دوید؛ داریوش با سر و وضعی که معلوم بود تازه مرتب شده از اتاق خواب بیرون زد!
_مگه بهت نگفتم لباست رو بپوش بچه؟ همینجوری حرکت کردی دم در؟
نیشخندی زدم و بعد از وارد شدن در را پشت سرم بستم.
_همچین میگه انگار اولینباره مچشون رو میگیرم…
خونسرد و بیخیال نگاهم کرد که سریع صوتیم را بالا بردم.
_اه باربد زودباش بیا خبر دسته اول دارم… نامی بهم زنگ زد!
باربد با همان سرعتی که بهداخل اتاق راهی شده بود بیرون دوید و تیشرت نیمهپوشیدهاش را مرتب کرد.
_چی؟ نامی بهت زنگ زد؟ چرا؟ چی اضافه کرد؟
نکنه خواب دیدی؟
چپچپی نگاهش کردم.
_دندون رو جیگر بذار تا بگم.
بعد بهسمت داریوشی که سوالی نگاهم میکرد برگشتم.
_اظهار کرد با محمدی صحبت کرده و امروز میخواد یه سر به گالری بزنه منم بهعنوان معرف باهاش برم…
کمی مکث کردم.
_البته قبلش بیان کرد میخواستم با شوهرت تماس بگیرم اما شمارهش رو نداشتم…
باربد سریع بیان کرد: میدونه شوهرت خوش نداره با غریبهها بپری؟
حرصی خم شدم و یکی از نقلهای روی میز را بهسمتش پرت کردم که روی هوا با دهانش گرفت و با بیخیالی نگاهم کرد.
نیشخندی زدم و فرهاد خندان را در آغوشم فشردم.
_عالی بود رکس…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن