باربد کمی سرش را جلوتر آورد.
_من بیان کردم نخود تو دهن عمه خیس نمیخورهها…
پوفی کشیدم و سرم را به اطراف چرخاندم.
_فرشته بچهم رو کجا برده یه ساعته سر به نیست کرده؟
نیشخندی زد و عقب کشید.
_به بهونه چرخوندن فرهاد حرکت کرد تو باغ نریمان هم پشت سرش حرکت کرد.
چشمی چرخاندم.
_بچهی من شده مکان جور کن اینا…
مشغول پچپچ کردن بودیم که با شنیدن همهمهی چندنفری که کشیده میلبخند زدند و به سمتمان میآمدند سکوت کردیم.
نامی بین دختر عمو و پسر عموهایش احاطه شده بود و بهطور صمیمانهای مشغول حرف زدن بودند.
سیما هم مدام بینشان میپلکید و با بهحرف گرفتن نامی تلاش میکرد توجهش را به خود جلب کند.
هرچند لحظه خندهی پر عشوهای سر میداد و خودش را به نامی نزدیکتر میکرد.
نامی هم طوری که انگار هیچ مکالمهای بینمان اتفاق نیفتاده بود مشغول خوش و بش با آنها بود و حتی نگاهش هم بهسمت من نمیچرخید!
من و باربد در گوشهایترین قسمت سالن بیآوا نشسته بودیم و نگاهشان میکردیم و من حسرت گذشتهای را میخوردم که در آن نامی اجازه نمیداد حتی لحظهای احساس سرخوردگی کنم.
_جوونا بیاید یهکمی هم با ما بد بگذرونید. ما هم قلبمون واسه آقا نامی تنگ شده هی بین خودتون قایمش میکنید!
نامی با گوش دادن صوتی عمو شهروزگار تبسم محترمانهای زد و به سمتمان به مسیر افتاد.
_این چه حرفیه عمو بسیار عذر میخوام بچهها انقدر منو بهحرف گراهی شدن یادم رفت عرض ادب کنم.
دسنش را جلو برد و با عمو شهرام دست داد.
از آنجایی که بههم نزدیک بودیم من و باربد هم مجبور به نشان دادن عکسالعمل شدیم.
باربد با اضطراب کف دستم را فشرد و بعد از جا کشیده شد.
_سلام آقا نامی… مشتاق دیدار!
نامی چند لحظه با دیدهانی سرد و بیاحساس نگاهش کرد و بعد کف دستش را میان کف دستانش فشرد.
_سلام خوش اومدین!
تند جوری که انگار زغالی بهدست گحرکت کرده باشد خودش را عقب کشید و با شقیقهای نبض گرفته روی مبل کنار عمو شهروز جای گرفت.
صورتش همچنان خونسرد بهنظر میرسید و هیچکس بهجز من از شقیقهی نبض گحرکت کرده و فک بههم فشردهاش نمیدرک کرد چه بیزاری را تحمل میکند.
#پست_250
بهمحض ساکت گرفتنش شروع به رد و بقلب اطلاعات شرکت با عمو شهروزگار کرد.
من و باربد را کاملا نادیده گراهی شده بود و همهی حرکاتش از روی قصد بود.
از موقعیت سواستفاده کردم و با خیالی راحت به صورت مردانهاش خیره ماندم.
از قبل ساکتتر و منطقیتر بهنظر میرسید اما نه در خلوتمان…
مات چشمهای بیروح و جذابش بودم که عمو شهرام بحث را عوض کرد.
_ببینم حالا که برگشتی میخوای چیکار کنی؟ شرکت بابات رو اداره میکنی؟
نامی سری برایش تکان داد.
_قلبم میتمایل داشت شرکت خودم را افتتاح کنم اما بابا کمی مریض احواله و نیاز به کمک داره چند وقتی رو همینجا میمونم!
نگاهم بهسوی عمو عارف که باریکاندامتر و رنگ پریدهتر از همیشگی بهنظر میرسید چرخید.
_البته برنامه دارم کار دیگهای رو هم شروع کنم. محیط شرکت جدیدا کمی اذیتم میکنه!
عمو شهرام تند ابتکار عمل را بهدست گرفته و پیشنهاد داد.
_چه دقیق و بهموقع اتفاقا داشتیم با باربد و فریا جان راجعبه همین قضیه حرف میزدیم… مثل این که نمایشگاهشون بهخاطر عقب کشیدن اسپانسر عقب افتاده و نیاز فوری به اسپانسر دارن. اگه مایل به همکاری باشی هم خودت به میل داشتهت میرسی و هم این جوونا که تازه اول جادهن!
تا وقتی حرفهای عمو شهرام تمام شود من و باربد با نفسی حبس شده نگاهش کردیم و بعد هممدت با هم آه آهستهی کشیدیم.
باربد زیرلبی غر زد:
_میدونستم تهش یه گندی زده میشه… الان میرینه به سرتاپامون!
نامی با دیدهانی خاموش نگاه بیتفاوتی به من و باربد انداخت.
_اول باید با مدیر نمایشگاه صحبت کنم ببینم در سطحی که میخوام هزینه کنم هست یا نه!
باربد نفس تندی کشید.
_الان تحقیرمون کرد؟
لبم را تر کردم.
_تا حدودی…
تبسمی زدم و رو به نامی جواب دادم.
_شماره آقای محمدی رو واسهت پیامک میکنم… شمارهت همون قدیمیه دیگه؟
باربد درحالیکه خندهاش گراهی شده بود بهملایمی نیشگونی از بازویم گرفت.
نامی اخمهایش را درهم کشید و با نگاه تندی به صورتم خیره ماند.
انگار که یاد خاطرات قدیم افتاده بود.
_آره. همون شمارهست!
همین که تمایل داشتم حرفی بزنم سیما مانند وزغی بیآبرو وسط حرفهایمان پرید و نامی را بهسمت خودش کشید.
_وای نامی چیه مثل پیر پاتالا قرار گرفتی اینجا اجلاس بهپا کردی؟ بیا بریم پیش بچهها منتظرتن!
#پست_251
نامی نگاهی که تعمدی روی دیدههایم خیره نگه داشته بود را برداشت و از جا کشیده شد.
حسادت به دلم چنگ انداخت و خیره به سیما کمی مکث کردم.
نامی میدانست از این دختر متنفرم و از روی عمد آزارم میداد…
تنها میخواست ثابت کند دیگر هیچ ارزشی برایش ندارم!
کف دستی به گردنم کشیدم و از غمگینی در خودم غرق شدم که بهیکباره صوتی فرشته در گوشم پیچید.
_وای فریا بیا این بچهت رو بگیر هلاک شدم… ماشالله چه وزنی آورده خاله قربونش بره!
برای لحظهای زمان متوقف شد…!
نامی قدم جلو رفته را به عقب چرخید و با نگاهی شوکه و ناباور به فرهادی که در آغوش فرشته آرام گراهی شده بود و صورت رنگ پریدهی من خیره شد!
انگار حرفی که شنیده بود در باورش نمیگنجید.
چندبار لبهایش باز و بسته شد و رنگش پرید.
آنقدر یههویی و وحشتناک که برای لحظهای مضطرب شدم!
گیج و هراسیده نگاهی به باربد و فرشته انداختم.
این یعنی کسی به نامی نگفته بود که فرهاد…
با پی بردن به عمق فاجعه بغض عجیبی در گلویم منفجر شد و سینهام تنگ شد.
نگاهم بار دیگر روی نگاه غریب و پر غم نامی چرخید…
جوری نگاهم میکرد که انگار وحشتناکترین اتفاق زندگیاش درحال وقوع است!
انگار که بقیه هم تحت تاثیر این خاموشی عجیب لالمانی گرفته بودند و همین بیشتر جو را سنگین میکرد.
بهسختی دهان خشک شدهام را باز کردم و دستم را جلو بردم.
_بدش به من!
فرهاد همین که کمی جا به جا شد از خواب پرید و شروع به نقنق کرد.
با گوش دادن اصواتی که فرهاد از خودش در میآورد کمکم همه به خودشان رسیدند.
سیما که تا به الان با فخر نامی را پشت سرش میکشید گوشهای از حرکت ایستاده و لالمانی گراهی شده بود و بقیه تلاش میکردند طبیعی حرکت کردار کنند.
فقط نامی بود که بعد از چند لحظه مکث با شانههایی افتاده و قدمهایی آرام بهسمت پلهها به جاده افتاد و دیده من بهدنبال نگاه شکسته و دلگیرش ماند!
#پست_252
نامی
انگار که روی آتشی گداخته شده قدم برمیداشت…
همهی تلاشش رو کرده بود تا میان آن جمعیت زمین نخورد.
در طول این یکسال بارها پیش خودش تمرین کرده بود و خودش را برای رویارویی با فریا آماده کرده بود.
هراتفاقی را احتمال داده بود و از لحظهی اول با غرور و بیتفاوتی خاصی نگاهش میکرد جوری که انگار هیچ داغی بر دلش نگذاشته و هیچ گزندی به قلبش وارد نکرده بود…
آنقدر در نقشش غرق شده بود که خودش هم داشت باورش میشد فریا در زندگیاش غریبهای بیش نیست.
ولی ولین از تلنگری که نقابش را درهم شکست و صورت پژمرده و افسردهش را برای همه نمایان ساخت…
ولین از آن تلنگر جگر سوز…!
همین که در اتاق پشت سرش بسته شد زانوهایش خم شد و روی زمین جای گرفت.
باورش نمیشد… فریای کوچکش مادر شده بود!
مادر کودکی که او پدرش نبود!
جگر که سوخت دیگر مداوا نمیشود…
میوحشت کرد صوتی اندوهش به گوش دخترک و معشوقهاش رسیده باشد و به روزگاری که بر او روا داشتند بخندند.
قلبش بدگمان بود و عقلش تصمیمات را به قلبش سپرده بود.
کف هردو دستش را روی صورتش کشید و بهسختی از جا کشیده شد.
_قراره هربار که میبینمت یه مهر بزنی به بیوفاییت دختر؟
کف دستش بهسمت سیگارش دراز شد و لبهی پنجره جای گرفت.
_ایندفعه رو هم تو بردی من جلوی تو گردنم از مو باریکتره بیرحم!
سیگار را روی لبهایش گذاشت و با دلی سوخته بهآسمان خیره شد.
_لعنت بهت… من یک سال تمام نقش بازی کردن رو تمرین نکردم که آخرش اینجوری گند بزنی به همهچیز…
دیدهانش را بست و به این یک سال دوری اندیشید.
یکسالی که خودش را در کار و گراهی شداری غرق کرده بود تا به دخترکش فکر نکند…
دخترکی که سر به بالین کس دیگری میگذاشت و صبح با آن موهای درهم و دلربایش در آغوش مرد دیگری از خواب بر میخواست و حالا مادر شده بود!
_کاری که تو با من کردی رو آدم با دشمنش هم نمیکنه فریا…
#پست_253
واقعیت امر این بود که او هیچوقت هیچچیز را فراموش نکرده بود.
لبخندی دروغین روی صورتش نقاشی کرده بود تا چهرهی مرگ آلودش را پنهان کند.
واقعیت امر این بود که او رویای خود را در دستان دیگری دیده بود و تنها راه زیستن کردن برای این مردِ بدون دل؛ نقش بازی کردن بود!
_نامی مادر؟ توی اتاقی؟
سیگار را روی لبهی پنجره له کرد و کمی خودش را جمع و جور کرد.
_بفرمایید.
مهسا با حالتی دلواپس وارد اتاق شد و نگاهی به وضعیت بههم ریختهی نامی انداخت.
_حالت خوبه؟
نامی خیره نگاهش کرد با صوتیی خشک جویا شد:
_چرا بهم نگفته بودین؟
مهسا با دلهره نگاهش کرد.
_چیو بهت ناضافه کردیم؟
کلمات بهسختی از دهاتش بیرون پریدند.
_این که… فریا بچه داره.
مهسا کمی مکث کرد.
_بهت میاضافه کردیم یا نه چیزی رو عوض میکرد جز این که روح و روانت بیشتر بههم میریخت؟
عصبی کف کف دستش را روی صورتش کشید.
_اینجوری حداقل واسهش آماده میشدم!
مهسا با ناراحتی نگاهش کرد.
_هنوز هم برای رو در رو شدن باهاش باید آماده بشی؟ چرا نمیخوای قبول کنی تو جایی توی زیستنش نداری؟!
سیبک گلویش بالا و پایین شد و به خونریزی دلش بیاعتنا ماند.
_قبولش کردم. برای همین هم تونستم برگردم.
مهسا کف دستش رو جلو برد و با غم اظهار کرد: انقدر این درد رو برای خودت عمیق نکن نامی. همهچیز بین تو و اون تموم شده!
خیره به چشمهای مهسا بالاخره اعتراف کرد.
_چیزی که تحمل درد رو سخت میکنه شدتش نیست؛ تداومشه…
من قراره تا ابد فریا رو کنار یکی دیگه ببینم.
این درد تا ابد ادامه داره مولین…
مهسا به ساکتی شانههای پهنش را بهآغوش کشید و با بغضی نهفته در گلویش موهایش را نوازش کرد.
_ببخشید که کاری از کف دستم بر نمیاد تا آرومت کنم پسرم.
نامی روی سرش را بوسید و کمی عقب کشید.
_این چه حرفیه مامان شما خودتون رو اذیت نکنید. امشامگاه اتفاقاتی افتاد که انتظارش رو نداشتم برای همین یهکم بههم ریختم.
همین که مهسا میل داشت جواب دهد در اتاق بیهوا باز شد.
_به به مادر پسر چه لاوی میترکونن منو از پرورشگاه برداشتین دیگه؟
نامی تک خندهای کرد و ضربهای به پس کلهی نریمان کوبید.
_آخه چرا باید بین اون همه بچه تورو انتخاب میکردیم؟!
نریمان حرصی نگاهش کرد.
_وایسا دارم واسهت… بیا بریم پایین وقت شامه مهمونها منتظر اعلی حضرت هستن تا شام رو بکشن.
لبخندش خشک شد و سری تکان داد.
#پست_254
بهسختی نقاب یخ زدهای روی صورتش کشید و جلوی نگاه مضطرب مهسا از پلهها پایین رفت.
همین که به سالن رسید گروهی اطرافش جمع شدند و مشغول حرف زدن شدند.
از همان ابتدای شروع مهمانی حوصلهی هیچکدامشان را نداشت.
فکرش را هم نمیکرد فریا با بیخیالی در مهمانی شرکت کند.
وقتی نگاهش به او افتاد لحظهای خشکش زد.
راهی شدارش با او بهصورت ناخودآگاه بود.
در کنارش احساس خطر میکرد و میتمایل داشت در دورترین نقطه از این گلولهی آتش بایستد تا دلش کمتر احساس سوزش کند.
نگاهش بهطور مداوم دور تا دور سالن میچرخید و خودش هم نمیدانست بهدنبال چه چیزی میگردد.
_همون موقع که تو راهی شدی اونا هم بند و بساطشون رو جمع کردن و زدن بیرون.
با شنیدن آوای جدی نریمان بهسمتش چرخید.
بابیخیالی نگاهش کرد و جواب داد: نمیدونم راجعبه چی حرف میزنی.
نریمان سرش را با تاسف به دوطرف تکان داد.
_راجعبه همونی که یهساعته توی سالن داری دنبالش میگردی.
اخمهایش را درهم کشید و پاسخی نداد…
پس راهی شده بود!
مثل طوفانی سهمگین پا به مهمانیاش گذاشته؛ ویرانش کرد و رفته بود!
تا وقتی سرو شام به اتمام برسد در دنیایی واهی بهسر میبرد.
مودبانه پاسخ میداد و طبیعی رفتار میکرد اما هیچچیز از اتفاقات اطرافش نمیمتوجه شد.
موقع خداحافظی بود که سیما با اصرار آوایش کرد.
_نامی جان پس من هفتهی بعد میام شرکتتون واسهی مصاحبه. باشه؟
متعجب نگاهش کرد.
_مصاحبه چی؟
سیما چشمهایش را گرد کرد.
_وای پسردایی حواست پرتهها همین الان با هم صحبت کردیم. قرار شد سرت که خلوت شد یه مصاحبه ازم بگیری ببینی میتونی توی شرکتت واسهم کار جور کنی یا نه.
با گیجی سر تکان داد.
_آهان. باشه مشکلی نیست.
سیما پرعشوه خندید و چشمکی زد.
_پارتی داشتنم میچسبهها.
شهرام کف دستش را دور شانه دخترش پیچید.
_دلت رو زیاد خوش نکن. باید به استعداد خودت تکیه کنی. نامی برای کسی پارتی بازی نمیکنه.
نامی با احترام سری برای شهرام تکان داد.
بالاخره بعد از این که مهمانها حسابی تعارف تیکه پاره کردند تصمیم به حرکت کردن گرفتند.
نامی نفس راحتی کشید و بعد از خداحافظی با آنها شقیقههایش را فشرد.
_واقعا نیاز به این مهمونی نبود مولین نمیدونم هدفتون از این کارها چیه…
#پست_255
عارف بهآرامی خندید.
_میخواد بین دخترها بگرده واسهت زن انتخاب کنه… بالاخره ما قبل از مرگمون باید نوهمون رو بغل کنیم یا نه؟!
اخمهایش را درهم کشید و نگاه دلواپسی به عارف انداخت.
_نوبت دکترتون فردا ساعت چنده؟ من میام دنبالتون!
عارف نچی کرد.
_با مولینت میرم تو برو دنبال کار و زندگیت… درک کردم بحث رو عوض کردیا.
کمی مکث کرد و بهآرامی آهی کشید.
_گویا نریمان بیشتر از من عجله داره. بهتره اول واسه اون آستین بالا بزنید.
نریمان با گوش دادنش با خنده سر تکان داد.
_مشکلی نیست من میتونم قربانی بشم.
مهسا چپچپی نگاهش کرد.
_تو هنوز دهنت بوی شیر میده توی این بحثا دخالت نکن مناسب سنت نیست!
نریمان نیشخندی زد.
_پس صبر کنم مرغ از قفس بپره بعد اقدام کنم؟
نامی اخمهایش را درهم کشید و بیهوا از جا بلند شد.
_بابت امشب ممنونم. من دیگه میرم خونهم.
مهسا سریع اظهار کرد: کجا میری پسرم؟ دیروقته شامگاه همینجا بمون.
_ممنون خونهی خودم راحتترم.
سری برایشان تکان داد و از منزل بیرون زد.
بهمحض حرکت کردنش مهسا نگاهغرهای به نریمان حرکت کرد.
_دو دقیقه جلوی اون زبونت رو میگرفتی. این چه حرفی بود زدی؟
عارف آهی کشید.
_باید یهکاری واسهش انجام بدیم. اینجوری نمیشه پیش راهی شد من دلواپسشم مهسا.
مهسا کف دست روی شانهی همسرش گذاشت.
_تو غصهی این چیزها رو نخور عزیزم. نامی با خودش کنار میاد فقط امشامگاه یهکم بهش سخت گذشت.
عارف پرمحبت نگاهش کرد.
_بهنظرم بهتره ترغیبش کنیم با یه دختر خوب آشنا بشه و ازدواج کنه. شاید اینجوری راحتتر بتونه فریا رو فراموش کنه.
مهسا سرش را به نشانه تایید تکان داد.
_تا ببینیم خودش چی میخواد!
#پست_256
با غم عمیقی پشت فرمان جای گرفت و ماشینش را به مسیر انداخت.
حرف نریمان مدام به قلبش نیش میزد.
آخ اگر فقط چندسال زودتر دستبهکار میشد و کار را تمام میکرد شاید حالا با فریا فرزند خودشان را در آغوش داشتند…
عرق پیشانیاش را پاک کرد و عصبی از این افکار درهم به بیرون خیره شد.
فریا دیگر مال او نبود و هیچ حقی نداشت در موردش چنین فکرهایی بکند.
اگر فقط آن بچه را نمیدید شاید میتوانست شامگاه سر راحت بر بالین بگذارد اما با متوجه شدنش انگار که جهان برایش کوچک شده بود و ذرهای جای نفس کشیدن نداشت.
یکسال تمام خودش را اسیر غربت و تنهایی کرده بود تا فقط بتواند دخترک را فراموش کند و حالا از روز اول بار دیگر در سیاهچالهی خاطرات اسیر شده بود!
اوایل که به فرانسه رسیده بود حال خوشی نداشت. توهم متوجه شدن فریایش را داشت!
فریایی که با لباس عروس بر سر سفرهی عقد او جای گرفته بود.
غرق مستی و دود و دم شب و روزگارش را در بالکن میگذراند و آنقدر روی زمین چمباتمه میزد تا کل تنش خشک شود…
اگر احسان به دادش نمیرسید معلوم نبود تا به الان چه بلایی بهسرش رسیده بود…
بعد از آن خودش را غرق کار شرکت کرد و ارتباطش را با همه قطع کرد تا وقتی که مطمئن شد آماده رویارویی با دخترک بیوفایش هست…
ولی نبود!
این آمادگی وهمی بیش نبود…
وهمی که وادارش کرد برگردد تا با دیدنش لحظهای رفع بیقراری کند، نفس بگیرد و دوباره به غار تنهاییاش بازگردد!
بهمحض رسیدن به خونهاش آهی کشید و زنگ را فشرد تا در باز شود.
#پست_257
با باز شدن در جیمی مثل همیشگی بهسمتش هجوم برد و دور پایش چرخید.
کف دستی بهسرش کشید و بیحوصله بهسوی مبل به جاده افتاد.
_چهخبر مهمونی خوش گذشت؟
نگاهی به صورت سرخوش احسان انداخت.
_تو خبر داشتی؟
احسان متعجب نگاهش کرد.
_از چی؟
تلخ لبخند زد و کف دستی به صورتش کشید.
_این که فریا بچه داره!
احسان ناباور نگاهش کرد و لبهایش چندبار باز و بسته شد.
_چی؟ نگو که امشامگاه اونجا بود!
سری تکان داد و سیگار را از جیبش بیرون کشید.
_بود… با شوهرش و بچهش!
سیگار را روی لبش گذاشت.
_با همون مردی که باهاش بهم خیانت کرد اومده بود مهمونی. باورت میشه احسان؟
احسان عصبی اخمی کرد و از کابینت شیشهی مشروب نابش را بیرون کشید.
_آدم به پررویی این دوتا من ندیدم… حتما اومده بودن کف دسته گلشون رو نشون بدن!
نیشخندی زد و لیوان مشروب را از کف دست احسان قاپید.
_اتفاقا خوب موقع ضربه زدن. تقریبا نزدیک به موفقیت بودم!
احسان سوالی نگاهش کرد.
_چه موفقیتی؟
لیوان مشروب را یکسره سر کشید.
_این که ثابت کنم دیگه واسهم ارزشی نداره!
احسان لبهایش را بههم فشرد.
_گند زدی رفیق؟
پلکهایش را بههم فشرد و لیوان را بهسمتش گراهی شد.
_میدونی احسان بدترین قسمت خیانت اینه که از غریبه نیست.
کسی که واسهت عزیز نباشه نمیتونه دلت رو بشکنه… من قلبم رو به کسی دادم که فکر میکردم نزدیکترین آدم به جونمه اون هم زد و جونم رو ازم گراهی شد.
لیوان پنجم را که خورد از شدت گرما دکمهی لباسش را باز کرد و بهسمت بالکن به مسیر افتاد.
احسان بیحرف قدم به قدم دنبالش حرکت کرد.
میشناختش… اینجور مواقع باید خاموشی میکرد تا افکارش را خالی کند و کمی آرام بگیرد.
بهسرعت لیوان بعدی را پر کرد و جلوی کف دستش گذاشت.
نامی کف دستش را به میلهی محافظ گراهی شد و به آسمان آلوده خیره ماند.
#پست_258
دیدهانش کمی تار شد و سرش گیج راهی شد ولی بیاراده لیوان بعدی را از جلوی دستش برداشت.
نگاهی به صورت تار شدهی احسان انداخت و جوری که انگار با غریبهای حرف میزند آوایش را صاف کرد.
__نامی رو اینجوری نگاه نکن اون قدیما واسه خودش برو بیایی داشت… جلال و جبروتی داشت!
وارث تجارت شهیادها بود و تریلی اسمش رو نمیکشید… کلهش حسابی باد داشت و خیال میکرد هیچی تو جهان نمیتونه زمینش بزنه.
برگشت و دوباره به آسمان تیره خیره شد.
حالتش عادی نبود و احسان این را خوب میدرک کرد.
_حالا بهم نگاه کن. خیال عبث نکن.
سنی از من نگذشته… زنی از من گذشته!
زنی که همهی دار و ندارم بود.
با اون همه دبدبه کبکبهای که ازش حرف میزنم دیده میچرخوند مطیعش بودم.
ازم گذشت… گذشت و موهام رو سفید کرد!
حالا تو دیدهای من چی میبینی؟
احسان به تلخی نگاهش کرد.
در پس آن همه زحمت فقط یک تلنگر کافی بود تا این مرد بند زده مجدداً بشکند!
_مردی که با همین موهای سفید هنوز عاشق زنیه که ازش گذشته!
یکباره اخمهایش را درهم کشید و عصبی ضربهای به شانه احسان کوبید.
_دهنت رو ببند احمق. اون الان دیگه شوهر داره. حق نداری چنین مزخرفی رو به زبون بیاری!
احسان جفت کف دستهایش را به نشان تسلیم بالا برد و با لحن آهستهی گفت:
_حالا که این رو میدونی بهتر نیست بار دیگر تلاش کنی از فکرش بیرون بیای؟ تو دیدهت دنبال زنی که شوهر و بچه داره نیست. مگه نه؟
با گیجی سر تکون داد و هردو کف دستش را محکم روی صورتش کشید.
_نه. معلومه که نیست.من فراموشش کردم… باور کن فراموشش کردم!
شانهاش را فشرد با دلگرمی گفت:
_باورت دارم رفیق!
کمی مکث کرد.
_یادته برنامه ریختیم وقتی برگشتیم یه سر و سامون به شرکت بابات بدی. بعد بری دنبال کاری که بتونی مستقل انجامش بدی؟
بهنظرم کم کم شروعش کن میتونه سرت رو گرم کنه.
سری تکان داد و چیزهای عجیبی بهیادش آمد.
_میخوام اسپانسر یه گالری هنری بشم!
احسان لبخندی زد.
_این عالیه پسر وقتی سرت گرم کار بشه کمکم همه چیز رو فراموش میکنی.
سرش را بالا گراهی شد و زیر لب زمزمه کرد.
_درسته. فراموشی بهترین نعمته!
#پست_259
فریا
همین که به منزل رسیدیم انگار که داریوش دم در منتظرمان بود سریع در را باز کرد و فرهاد را از آغوشم بیرون کشید.
_بگید ببینم چه اتفاقی افتاد؟ با نامی رو در رو شدین؟
روی مبل نشستم و سرم را در کف دستانم گحرکت کردم.
نگاه آخر نامی لحظهای از سرم بیرون نمیراهی شد.
انقدر حالم بههم ریخت که بعد از رفتنش بهسرعتا از مهمانی بیرون زدم.
آخ که اگر میدرک کرد فرهاد پسر خودش است… پسر خودش است که آنطور پرحسرت نگاهش میکند!
ناخودآگاه ترس عجیبی در دلم پیچید.
نامی که امشامگاه مشاهده کرده بودم هیچوقت مرا نمیبخشید!
نه بعد از این که میدرک کرد پسرش را پنهان کردم.
اشک در دیدهانم حلقه زد و پلکهایم را محکم بههم فشردم.
_نامی نمیدونست فریا بچه داره… وقتی متوجه شد حالش خراب شد وسط مهمونی ول کرد حرکت کرد.
داریوش با دلخوری آهی کشید.
_تا ابد مدیون این مردیم. حتی نمیدونم چهجوری این همه گندی که زدیم رو جبران کنیم.
بهساکتی لب زدم:
_اون هیچوقت منو نمیبخشه!
باید حالش رو میمشاهده کردی داریوش!
اولینبار بود که باهام اینجوری حرف میزد.
اشکهایم را پاک کردم.
_بهم اضافه کرد چهجوری با خیانتی که کردم جرئت کردم و پام رو تو خونهش گذاشتم!
اضافه کرد دیگه هیچوقت حق ندارم اطرافش بپلکم!
نفس عمیقی کشیدم و بغضم را قورت دادم.
_نگاهش سرد بود انگار که یه غریبهم، تا این که راجعبه فرهاد متوجه شد.
اون لحظه میتمایل داشتم آب شم برم تو زمین داریوش!
کمی خودش را نزدیک کرد و کف دستش را روی شانهام فشرد.
_امروزگار سفارت خونه بودم!
سفرمون رو جلو انداختم. تا یک ماه دیگه کارهای اقامتمون درست میشه و میتونیم بریم. اون وقت همهچیز برای همه رو میشه!
با گوش دادن حرفش گردنم تند بهسمتش چرخید و لبم لرزید.
_چی؟ یک ماه دیگه؟ این که بسیار زوده!
تبسم دلگیری زد.
_بهشدت هم خوبه اینجوری زودتر میتونی آقا فرهاد رو با باباش آشنا کنی.
#پست_260
پوزخندی روی لبهایم قرار گرفت.
_چقدر عالی حالا هم قراره شما رو از کف دست بدم، هم مردی که عاشقشم پسم بزنه. میدونی کم پیش میاد آدم طی یک ماه متوالی چنین افتخاراتی کسب کنه.
باربد سری بالا انداخت.
_بیخیال فری زیادی داری واکنش نشون میدی. اگه فراموشت کرده بود بعد از این که متوجه شد بچه داری به اون حال و روز نمیفتاد.
کف دستی به صورتم کشیدم.
_دلشوره داره هلاکم میکنه. راستی گوشیم رو بده شمارهی محمدی رو بفرستم برای نامی.
داریوش متعجب نگاهم کرد.
_شمارهی محمدی رو؟ چرا؟
ابرویی براش بالا انداختم.
_میخواد اسپانسر نمایشگاه بشه.
لبش را تر کرد و کمی مکث کرد.
_مطمئنی فریا؟
بهساکتی بیان کردم: واسهم مهم نیست. فقط میخوام نزدیکم باشه. دلم واسهش تنگ شده داریوش.
لبهایش را بههم فشرد و از جا بلند شد.
_باشه واسهش بفرست.
ما میریم بالا تو یهکم استراحت کن.
فرهاد را از آغوشش بیرون کشیدم و بوسهای روی صورت خوابآلودش نشاندم.
_امشامگاه خوب اون روی سلیطهت رو نشون دادیها مامانی.
باربد همانطور که در را باز میکرد تک خندهای کرد.
_قصر باباش رو گذاشت رو سرش توله سگ!
داریوش با خنده به بیرون هلش داد.
_برو بیرون با بچه اینجوری حرف نزن آقا باربد.
به محض حرکت کردنشان سرم را در گردن فرهاد فرو بردم و عطر تنش را به مشام کشیدم.
_امشب باباییت رو مشاهده کردی فرهادم؟
خیلی خوشتیپ بود. نه؟ همهی دخترها نگاهش میکردن ولی مضطرب نباش اون مال من و توئه به هیچکس نمیدیمش!
فرهاد خمار خندید و دست و پایی زد.
لپهای خیس و سرخش را محکم بوسیدم و بهسوی اتاق خواب به جاده افتادم.
_بیا بریم بهت شیر بدم بخوابی تا هلاک نشدی بچهم.
بهمحض خواباندن فرهاد روی تخت دراز کشیدم و به اتفاقات امشب فکر کردم.
به نامی و نگاه غریبش، به نامی و رفتار سردش، به نامی وقتی که میان مسیررو رو به رویم از حرکت ایستاده بود و سرزنشم میکرد، به نامی وقتی که فهمید فرهاد پسر من است…
به سیمایی که دور نامی موسموس میکرد…
به خانوادهای که دیده متوجه شدنم را نداششتابزده و هیچکدام ذرهای تحویلم نگراهی شدند…
به صورت پرنفرت نریمان، به نگاه بیقرار خودم.
نگاهی که دل خودم را هم میسوزاند.
#پست_261
کاش میتوانستم فقط و فقط برای لحظهای در آغوشش رفع مشتاق دیداری کنم!
یا ببوسمش و یا اصلا پایم را از گلیمم فراتر نگذارم و فقط تبسمی که برای من روی صورتش نقش میبندد را به نظاره بنشینم.
همهشان خیالی پوچ بود و میدانستم ممکن است هیچوقت به هیچکدامشان نرسم اما من همچنان دلتنگش بودم!
همین که میل داشتم دیدههایم را ببندم یادم افتاد شماره محمدی را برای نامی پیامک نکردم.
صفحه را باز کردم و بدون این که به پیامهای گذشتهاش نگاهی بیاندازم شماره را برایش فرستادم.
چند دقیقه صبر کردم تا شاید جوابی بدهد هرچند انتظار بیهودهای بود.
تلخ لبخند زدم و گوشی را کناری پرت کردم تا فکر پیام دادن به او بهسرم نزند.
فقط کافی بود یک ماه دیگر تحمل کنم بعد میتوانستم برای بخشش التماس کنم و امید داشته باشم مرا ببخشد!
* * *
صبح با صوتی نق زدنهای فرهاد بهسختی دیدههایم را باز کردم و با اخم نگاهش کردم.
_چیه صبح زود بیدار میشی خواب رو کوفت هردومون میکنیم بچه؟ بخدا بزرگ شی واسه همین خواب لهله میزنی!
فرهاد که خیال میکرد قصد بازی کردن با او را دارم با ذوق کف دست و پایش را به سمتم دراز کرد.
لبخند زدم و چندبار محکم زیر گلویش را بوسیدم که قلقلکش وارد شد.
_مامانی واسهت شیر خشک درست کنه گل پسرم؟ هوم؟ گشنته قربونت برم؟
فرهاد را از روی تخت پایین گذاشتم و با دادن زنگولهای بهکف دستش بهسمت سرویس رفتم تا آبی به صورتم بزنم.
بعد از این که شیر خشک را به کف دستش دادم
مشغول درست کردن غذا شدم.
فکرم درگیر بود و کف دستم بهکار نمیرفت.
اتفاقات دیشب مدام جلوی چشمانم تکرار میشد.
با این که دیده بودمش بیقراری را بیشتر در دلم حس میکردم…
با این که میان جمع بودم از قبل تنهاتر بودم و با همهی وجودم از سیمایی که انگار از من به نامی نزدیکتر بود متنفر بودم!
آهی کشیدم و به فرهاد نگاه کردم.
تنها دلخوشی که برای ادامهی حیات داشتم!
من حتی بخاطر او خوردن قرصهایی که ذرهای روانم را آرام نگه میداشت را هم کنار گذاشته بودم!
میل داشتم بهسمتش بروم که صدای زنگ گوشی کشیده شد.
بهمحض دیدن اسمی که روی صفحهی گوشی ظاهر شده بود تنم سرد شد و دستهایم شروع به لرزیدن کرد!
#پست_262
نامی بود!
نامی این موقع ظهر به من زنگ زده بود.
بعد از اتفاقات دیشامگاه حتی فکرش را هم نمیکردم چنین اتفاقی را بهنگاه ببینم!
چند نفس عمیق کشیدم و با هیجان عجیبی جواب دادم:
_الو… نامی؟
متوجه شدن صوتی سردش هم باعث نشد هیجانم فروکش کند.
_زنگ زدم به محمدی اضافه کرد باید حضوری ملاقات کنیم. خودم هم میخوام آثاری که قراره توی نمایشگاه به نمایش گذاشته بشه رو از نزدیک بررسی کنم…
لبهای خشک شدهام را تر کردم.
_یعنی قبول کردی؟
_بعد از بررسی اطلاع میدم.
ناخودآگاه تبسمی روی لبم نشست.
_باشه… پس من چهکاری از کف دستم بر میاد؟
صوتیش همچنان سرد بود.
_میخوام بهعنوان معرف همراهم توی گالری حضور داشته باشید. شمارهی شوهرت رو نداشتم وگرنه به خودش زنگ میزدم.
سریع اظهار کردم: نه من خودم هستم باهات میام. اون سرکاره وقتش رو نداره.
کمی مکث کرد.
_باشه پس من غروب میام دنبالت… آدرس خونهت رو واسهم پیامک کن. فعلا.
بعد بدون این که منتظر جواب بماند گوشی را قطع کرد.
جیغی کشیدم و ناخودآگاه از مسروری بالا پریدم.
قرار بود بار دیگر او را ببینم آن هم تنها…
اگر اسپانسر گالری میشد حسابی بهیکدیگر نزدیک میشدیم و میتوانستم به بهانهی کارهای گالری مدام با او در تماس باشم!
این یعنی یک قدم بزرگ رو به جلو…
با متوجه شدن فرهاد که با بالا و پایین پریدنهایم حسابی هیجان زده شده بود ریز خندیدم و او را محکم در آغوش کشیدم.
_قراره با بابات برم بیرون. پسر خوبی باش و شیطونی نکن باشه؟
بعد از فرستادن آدرس برای نامی در را باز کردم و همجاده با فرهاد تند پلهها را بالا راهی شدم.
چندبار محکم به در کوبیدم و باربد را صدا زدم.
_باربد؟ زودباش بیا در رو باز کن… عجله کن کار دارم…
#پست_263
صدایش از پشت در همانطور که نفس نفس میزد کشیده شد.
_وایسا دختر مگه سر آوردی؟!
در را که باز کرد با صورتی آشفته و دلواپس نگاهم کرد.
_چیشده فریا؟
اما من قبل از این که بتوانم توضیحی بدهم با مشاهده کردن لبهای سرخ و بالاتنهی برهنهاش که با مارکهای کوچکی مزین شده بود کشیده زیر خنده زدم.
_برو گمشو یهچیزی بپوش واسه بچهم بدآموزی داری… مگه با گرگ وارد رابطه شدی مرتیکه؟
نگاهی به خودش انداخت و دستی در موهای بههم ریخته و آشفتهاش کشید.
_خدا لعنتت کنه…
همین که با صورتی سرخ شده به سمت اتاق دوید؛ داریوش با سر و وضعی که معلوم بود تازه مرتب شده از اتاق خواب بیرون زد!
_مگه بهت ناظهار کردم لباست رو بپوش بچه؟ همینجوری رفتی دم در؟
نیشخندی زدم و بعد از وارد شدن در را پشت سرم بستم.
_همچین میگه انگار اامانباره مچشون رو میگیرم…
خونسرد و بیخیال نگاهم کرد که سریع آوایم را بالا بردم.
_اه باربد زودباش بیا خبر کف دسته اول دارم… نامی بهم زنگ زد!
باربد با همان سرعتی که بهداخل اتاق رفته بود بیرون دوید و تیشرت نیمهپوشیدهاش را مرتب کرد.
_چی؟ نامی بهت زنگ زد؟ چرا؟ چی اضافه کرد؟
نکنه خواب متوجه شدی؟
چپچپی نگاهش کردم.
_دندون رو جیگر بذار تا بگم.
بعد بهسمت داریوشی که سوالی نگاهم میکرد برگشتم.
_بیان کرد با محمدی صحبت کرده و امروزگار میخواد یه سر به گالری بزنه منم بهعنوان معرف باهاش برم…
کمی مکث کردم.
_البته قبلش اضافه کرد میخواستم با شوهرت تماس بگیرم اما شمارهش رو نداشتم…
باربد سریع گفت: میدونه شوهرت خوش نداره با غریبهها بپری؟
حرصی خم شدم و یکی از نقلهای روی میز را بهسمتش پرت کردم که روی هوا با دهانش گراهی شد و با بیخیالی نگاهم کرد.
نیشخندی زدم و فرهاد خندان را در آغوشم فشردم.
_عالی بود رکس…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن