مقاومت در برابر این وسوسه آخر جانش را میگرفت.
_ازت ممنونم…
نگاهی به اطراف انداخت.
_بابت همهی کارهایی که واسهم کردی.
لبش را تر کرد و از فاصلهای نزدیک به سرتاپایش خیره شد.
گرمای تنش به اوج رسیده بود و سیبک گلویش مدام بالا و پایین میشد.
چشمانش از روی بالا تنهی خوش فرم فریا که زیر لباسش به خوبی مشخص بود به روی لبهایش کشیده شد و نفس سریعی کشید.
_نمیخوای جبرانش کنی؟
فریا که حس کرده بود چیزی درست نیست با مردمکی لرزان و نامطمئن گفت: چی؟
نگاهش را از روی لبهایش برداشت و به دیدههای معصومش خیره شد…
با دیدن نگاه دخترک انگار که روح از بدنش جدا شده بود سریع خودش را عقب کشید و نفسش را حبس کرد.
داشت چه غلطی میکرد؟
لبخند سردی روی لبهایش نشاند و تمام تلاشش را کرد تا فریا چیزی از غوغای درونش نفهمد!
_بعدا بهت میگم… امشامگاه بهشدت واسهم دردسر درست کردی باید حسابی ازت کار بکشم!
آسون ازت نمیگذرم بچه!
فریا تند نگاهانش را گرد کرد.
_اضافه کردی تقصیر من نیست و کوتاهی از خودت بوده نامی… دیگه پررو نشو به اندازهی کافی امشامگاه اذیتم کردی!
ریز خندید و با حالی که بهتر شده بود به سوی در برگشت.
_لباست رو بپوش و موهات رو خشک کن… احسان الاناست که برسه بهش بیان کردم غذا بخره.
در اتاق را باز کرد و تند بیرون زد.
همین که در بسته شد به دیوار کناری تیکه داد و پشت سرش را با کلافهگی به دیوار کوبید.
آنقدر او را قلبه و تشنهی فریا نگه داشته بودند که مدام از این فکرهای شرمآور به سرش میزد.
این دختر دستش ولینت بود و به او اعتماد داشت. هرکاری میکرد تا اعتمادی که در دیدهان دخترکش بود از بین نرود.
باید او را ملایم با خود هممسیر میساخت…
باید تنش را به عاشقی بازی با خودش عادت میداد…
ممکن بود با یک حرکت اشتباه باعث شود آنایش تا همواره از او متنفر شود.
با متوجه شدن جیمی نفس راحتی کشید و بهسویش به جاده افتاد تا کمی سر خودش را گرم کند.
_جیمی؟ بیا اینجا ببینم پسر!
جیمی با متوجه شدن صدای نامی به سرعت به سمتش دوید و شروع به کشیدن زوزههای کوتاه کرد.
نامی او را در آغوش گرفت و سرش را نوازش کرد.
_جانم پسر آزرده شدی. هوم؟
معذرت میخوام اما تو حسابی دخترِ منو ترسوندی!
گردنش را بالا گرفت و به نگاههایش خیره شد.
_دیگه اذیتش نکن. باشه؟ اون هم مثل من صاحب این خونهست مواظبش باش نذار ازت بترسه وگرنه زیستن واسه هرسهتامون سخت میشه!
جیمی انگار که حرفهایش را میدرک کرد پوزهاش را به گردن نامی مالید و پارس کرد.
نامی خندید و به این در ذهنش گذراند باید هرچه زودتر جیمی را با فریا آشنا کند تا دیگر به دردسر نیفسریع!
مشغول بازی با جیمی بود که در اتاق خواب باز شد و فریا به آهستهی سرش را بیرون آورد.
موهای تابدارش بهخاطر نبستن کش؛ نامرتب صورتش را قاب گرفته بود و به چهرهاش جلوهای جذاب میبخشید.
_سگه هنوز اینجاست؟
نامی تبسمی به چهرهاش زد و با گذاشتن جیمی روی زمین از جایش بلند شد.
_اسمش جیمیه!
بیا بیرون نترس گازت نمیگیره… قراره حسابی با هم رفیق بشید.
فریا با ترمشاهده کرد از اتاق بیرون آمد و آرام گفت: ولی اون میخواست بهم حمله کنه!
نامی به سمتش به راه افتاد و کف دستش را جلو گرفت.
_بیا اینجا ببینم دختر از چی میترسی؟ من اینجام!
نمیمیل داشت بهت حمله کنه عادت داره وقتی برمیگردم خونه بیاد دم در استقبالم. در اصل داشت میومد سمت من ولی زیرا تو جلوتر بودی وحشت کردی!
فریا از که توضیحات ملایم نامی کمی نرم شده بود دستش را میان کف دستان او قرار داد و به سوی مبلی که دقایقی پیش او و جیمی روی آن جای گرفته بودند به راه افتاد.
هردو روی مبل نشستند و نامی نگاهش را به جیمی دوخت.
_بیا اینجا پسر!
جیمی سریع خودش را به بالای کاناپه رساند و میان نامی و فریا جای گرفت که باعث شد فریا در خودش جمع شود.
نامی کمی خم شد و کف دست فریا را بین کف دستانش گراهی شد.
_دستت رو بده نترس… یهکمی نوازشش کن بهسرعت باهات دوست میشه!
کف کف دست فریا را همراه با کف دست خود روی بدن نرم جیمی قرار داد و به ملایمی نوازشش کرد و باعث شد جیمی سرش را تکان دهد.
فریا میل داشت دستش را عقب بکشد که نامی دستش را به آرامی فشرد.
_چیزی نیست داره خودش رو لوس میکنه!
لبخند کمرنگی روی لبهای فریا جای گرفت.
_وای چهقدر خره کم کم داره ازش خوشم میاد.
نامی با خنده بیان کرد: باشه اما خر نیست سگه!
فریا چپ چپی نگاهش کرد که باعث شد تبسمش پررنگتر شود.
در آن هودی بزرگ و گشاد آنقدر بامزه بهنظر میرسید که قلبش میتمایل داشت او را محکم در آغوشش بچلاند!
فریا کمکم به تنهایی شروع به نوازش جیمی کرد.
_اما جدی عجب خریهها نصف شامگاه دزد به خونه بزنه با دوتا بوس و نوازش میتونه رامش کنه. اینم بزنه زیربغلش با خودش ببره!
نامی با خنده نگاهش کرد.
_الان آرومه زیرا تشخیص داده تو با منی و این یعنی همهچیز امن و امنه… غریبه ببینه گوشت از تنش میکنه!
لرزی به تن فریا افتاد.
_وای نگو نامی بذار همینجوری عاشق شدنی بمونه!
نامی نگاهانش را ریز کرد.
_داشتی به ابهت پسرم توهین میکردی!
فریا با ابروهایی بالا پریده سرش را به سمت جیمی خم کرد و گفت: پسرت؟
یکی از کف دستها جیمی را در دستش فشرد و با تمسخر اضافه کرد: فریا پاکقلب هستم از آشنایی با شما خوشوقتم جناب جیمی شهیاد!
نامی که از کارهای فریا متعجب شده بود کشیده خندید و بیان کرد: باشه اما هیچوقت این کار رو پیش بابا انجام نده… فکر نکنم زیاد ازش استقبال کنه!
فریا خواست جوابی بدهد که زنگ در به صدا در وارد شد.
نامی از جا بلند شد و اظهار کرد: حتما احسانه… اما چرا انقدر زود برگشته؟
بدون آنکه از نگاهی در نگاهی بیندازد در را باز کرد اما با دیدن نریمان که پشت در منتظر ایستاده بود اخمهایش را درهم کشید و کمی مکث کرد!
احتمالا احسان یادش راهی شده بود در پایین را ببندد و نریمان مثل همواره بدون رعایت حریم خصوصی وارد منزلاش شده بود!
_اینجا چیکار میکنی نریمان؟
فریا با متوجه شدن نام نریمان وحشت زده هینی کشید و از جا پرید ولی قبل از این که بتواند خودش را پشت مبل قایم کند نگاه نریمان به او که پشت نامی ایستاده بود افتاد و ابروهایش باناباوری بالا پرید!
فریا
چشم نریمان که روی من خیره ماند متوجه شدم تا ته و توی اتفاقات امروز را در نیاورد و حیات را برایم زهرمار نکند مرا رها نخواهد کرد.
آهی کشیده و دوباره سرجایم جای گرفتم.
نریمان بیتوجه به نامی که با اخم نگاهش میکرد سریع خودش را به داخل پرت کرد و نگاهی به سر تاپایم و لباسهای نامی که در تنم زار میزد انداخت.
بهیکباره برگشت و نگاه ناباورش را به نامی دوخت.
_به همین زودی کف دست بهکار شدی؟
نامی چپ چپی نگاهش کرد.
_دهنت رو ببند نریمان… تو اینجا چیکار میکنی؟
نریمان همانطور که به سمتم میآمد بیحوصله جواب داد: با بابا بحثم شده امشامگاه رو پیش تو میمونم.
نامی پوفی کشید و ناراضی و به سمت گوشاش راهی شد.
_خونهی من شده مسافرخونه!
نریمان کنارم نشست و کف دستش را پشت مبل انداخت تا به من نزدیک شود.
_خب بگو ببینم این وقت شامگاه خونهی خان داداش ما چیکار میکنی دختردایی؟
با دهانی خشک شده نگاهش کردم.
قبل از این که جوابی بدهم نامی هشدار داد: حد خودت رو بدون نریمان!
نریمان دیدهی چرخاند و بازویش را از پشتم برداشت.
نامی گوشی را دم گوشش گذاشت و شروع به حرف زدن با احسان کرد تا یک پرس غذای اضافی بگیرد.
نریمان همچنان با کنجکاوی نگاهم میکرد.
آهی کشیدم و ساکت گفتم: با نامی رفته بودیم مهمونی!
به پشتی مبل تکیه داد و ابرویی بالا انداخت.
_خب؟
لبم را تر کردم.
_نامی پاش لیز خورد افتاد توی استخر من حرکت کردم نجاتش بدم واسه همین جفتمون خیس شدیم.
یکباره صوتی خندهی نامی و نریمان یکآوا بههوا رفت.
با اخم نگاهشان کردم و که نامی با خنده گفت: به قهرمان زیستن من نخند نریمان!
نریمان درحالیکه از خنده سرخ شده بود جواب داد: بهشدت جدی نقش بازی میکنه داداش. واقعا کارت زاره!
لگدی به پایش زدم و کمی فاصله گرفتم.
به سمتم خم شد و با چشمهایی براق گفت: پس وسط مهمونی پات لیز خورد افتادی توی استخر. هان؟ از همون بچهگی کف دست و پا چلفتی بودی!
حرصی خیز برداشتم تا نیشگونی از بازویش بگیرم که بهسرعت از جا پرید و با مسخره بازی برایم خواند: هنگام شنا مثل یه کف دست و پا چلفتی بپا دهن کوسه نیفتی!
بعد به نامی اشاره زد که باعث شد نامی از پشت گردنش را محکم بگیرد و من بلند بخندم.
_حالا دیگه من شدم کوسه؟
نریمان سریع به جلو پرید تا از زیر کف دستش فرار کند.
_ولم کن نامی بهخدا یه تیکه گوشت ارزشش رو نداره گردن داداشت رو بشکونی!
هینی کشیدم و کوسن را محکم به سمتش پرت کردم که مستقیم به صورتش خورد و آوای آخش قد بلند شد.
نامی او را به سمت مبل تک نفره هل داد و اخطار داد: اگه میخوای امشامگاه رو اینجا بمونی عین آدم بشین سرجات اذیتش نکن!
از طرفداری نامی تبسم بزرگی روی لبهایم قرار گرفت.
برعکس مواقعی تنها بودیم و همیشگی درحال جنگ؛ در میان جمع حسابی هوایم را داشت.
نریمان همچنان درحال اذیت و آزار بود که زنگ خانه به صدا در آمد.
نامی از جا کشیده شد و در را باز کرد.
احسان با کاور لباس و چند پرس غذا وارد خونه شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن