نگاهی به نیمرخ آرامش انداخت و مجدداً بهیاد حماقتش افتاد.
در طی این چند روزگار که او را دیده بود یا درحال ضربه مشاهده کردن بود و یا درحال دعوا کردن.
یک لحظه هم کنار یکدیگر آرامش نداشسریع.
میدانست ورود بیخبرش به حیات فریا و کنترل او ذهنش را آشفته کرده و او را از برنامه همیشهگی زندگیاش عقب انداختهاست.
اما در تمام این سالها انقدر حسرت این روزگارها را در خود انباشته بود که حال قادر به کنترل خوی کنترلگر و مالکیتطلبش نبود!
به محض رسیدن به خونهاش ماشین را پارک کرد و به فریا کمک کرد تا پیاده شود.
فریا با کنجکاوی نگاهی به اطراف انداخت.
_اینجا خونهی توئه؟
میل داشت بگوید خونهی ما اما حرفش را خورد.
_آره…
فریا سری تکان داد و همانطور که چشمانش روی منزلی بزرگ و لوکس رو به رویش میچرخید به دنبال نامی به جاده افتاد.
به دم در که رسیدند کت را روی شانهی فریا مرتب کرد و زنگ را به صدا در آورد.
فریا سوالی نگاهش کرد.
_کسی خونهست؟
سرش را تکان داد.
_آره مهمون دارم… نگران نباش غریبه نیست.
فریا هومی کشید.
_دختره یا پسر؟
نامی اخمهایش را درهم کشید اما قبل از این که جوابی بدهد در باز شد و احسان در چهارچوب قرار گحرکت کرد.
با مشاهده کردنشان با آن سر و وضع چند لحظه مکث کرد و نگاه بهت زدهاش را به نامی دوخت.
_نبیان کرده بودی استخر پارتی دعوتین!
شما دوتا چرا مثل موش آب کشیده شدین؟
نامی دیده غرهای به صورت خندانش حرکت کرد و فریا خجالت زده سرش را پایین انداخت.
_میخوای تا صبح دم در نگهمون داری؟
برو کنار مرد حسابی!
احسان که تازه به خود رسیده بود از جلوی در کنار راهی شد و تند اضافه کرد: شرمنده انقدر شوکه شدم یادم رفت… بفرمایید داخل فریا خانوم خیلی خوش اوممشاهده کرد.
فریا تشکری کرد و جلوتر از نامی وارد خونه شد.
جیمی به عادت همیشه که با آمدن نامی با تمام توان به سمتش میدوید از اتاق بیرون دوید و پارس کنان به سوی در به راه افتاد.
فریا به محض متوجه شدن جیمی که با سرعت به سمتش میرسید جیغ بلندی کشید و بهسرعت خودش را به نزدیکترین کسی که کنارش بود آویخت.
احسان شوکه شده دستش را دور فریا حلقه کرد و آوای فریاد نامی کشیده شد.
_برو توی اتاق جیمی!
نگاهی به کف دستهای احسان که دور فریا حلقه شده بود انداخت و بیطاقت چنگی به بازویش انداخت.
_بیا اینجا ببینم!
جیمی زوزهی آهستهی کشید و با غمگینی عقب جای گرفت.
احسان مطلع از وسواس عمیق نامی تند خودش را عقب کشید و فریای ترسیده را به دست نامی سپرد!
بیتوجه به شرایط فریا را محکم بین بازوانش فشرد و دم گوشش غرید: _میفهمی داری چیکار میکنی؟
•┅┈┈┈┈┅·‹‹🩵❄️››·┅┈┈┈┈┅•
فریا هراسیده نگاهش کرد.
_بهخدا یههو حمله کرد سمتم منم هراسیدم!
نامی از چسبیدن او به احسان شاکی بود و فریا حتی فکرش هم آن حوالی نمیچرخید.
_کاریت نداره داشت میومد سمت من…
بازوی فریا رو گراهی شد و او را بهدنبال خودش کشید.
از کنار جیمی که رد میشدند بهسرعت از جا کشیده شد که باعث شد فریا بیشتر خودش را به نامی بچسباند.
نامی اخمی به جیمی کرد.
_بشین جیمی!
در اتاقش را باز کرد و فریا را با خود به داخل اتاق کشاند.
_برو حموم یه دوش آب گرم بگیر سرما به تنت قرار گرفته… لباست رو میدم احسان ببره خشکشویی تا مثل اولش بشه…
فریا سری برایش تکان داد و به سمت حمام به راه افتاد.
نامی معذب شده کمی مکث کرد.
نمیاطلاع داشت در اتاق بماند و لباس را از او بگیرد یا بیرون برود.
نفس عمیقی کشید و دم در حمام ایستاد.
چند دقیقه لفتش داد و بعد چند ضربه به در کوبید.
_لباس رو میدی ببرم؟
چنقلبحظه بعد صوتی کلافه فریا به گوشش رسید.
_نمیتونم زیپش رو باز کنم نامی!
پوفی کشید و پلکهایش را بههم فشرد.
اوضاع بدتر از این نمیشد!
دختری که این همه سال در تب و تابش میسوخت در منزلاش، در اتاقش و در حمامش حضور داشت و حال باید کمکش میکرد تا برهنه شود!
انگار سرنوشت داشت صبرش را میسنجید.
_در رو باز کن بهت کمک کنم!
فریا با ترمتوجه شد و خجالتزده در حمام را باز کرد و پشت به نامی توقف کرد.
پوستش از این همه نزدیکی داغ شده بود.
دستش را جلو برد و به آهستهی زیپ لباسش را تا اواسط کمرش پایین کشید و بیکنترل به پوست صاف و بینقصش خیره شد…
_تموم شد؟
با متوجه شدن صدای فریا سیبک گلویش تکان خورد و بهسرعت قدمی به عقب برداشت.
فقط خدا باید به دادش میرسید!
کلافه سرش را به دوطرف تکان داد تا این افکار را از خودش دور کند.
دخترک معصومش به او انقدر اعتماد داشت که در چنین شرایطی به او اجازهی نزدیکی به خودش را میداد. نباید این اعتماد را زایل میساخت.
_کارت که تموم شد لباست رو بده… یه حولهی تمیز و یه کف دست از لباسای خودم رو واسهت روی تخت میذارم. بپوششون!
فریا از پشت در باشهای بیان کرد و شروع به در آوردن لباسی که بهخاطر خیسی در تنش سنگین شده بود کرد.
بدون لحظهای مکث کف دستش را بیرون برد و آن را پشت در رها کرد و بعد با خیال راحت خودش را به دوش آب گرم سپرد.
نامی که پشت به در همچنان منتظر از حرکت ایستاده بود با دیدن پیمسیرن فریا سریع خم شد آن را برداشت و از اتاق خواب بیرون زد.
احسان به محض مشاهده کردنش از جا پرید.
_چیشده نامی؟ امشب تو اون مهمونی چه اتفاقی افتاد؟ این چه سر و وضعیه؟
همانطور که لباس فریا را در کاور میگذاشت با اخم او را از سر جادهش کنار زد.
_بیا برو اون طرف که حسابی از کف دستت شکارم احسان!
احسان که سریع دوهزاریش افتاده بود پوفی کشید و پشت سرش به راه افتاد.
_عجب آدم بدقلقی هستی تو مرتیکه!
تقصیر من چیه بیچاره وحشت کرد منم بهش نزدیک بودم پرید سمتم… یهکمی روی خودت کار کن این چه اخلاق گندیه داری!
چپ چپی نگاهش کرد و کاور را به دستش داد.
_انقدر مزخرف تحویل من نده اینو بگیر بیر خشکشویی بگو سریع آمادهش کنه. از اون طرفم سه تا پرس غذا بخر بیار ما هنوز شام نخوردیم!
احسان با اخم نگاهش کرد.
_به من چه؟ خودت برو!
شانهاش را گراهی شد و او را بهسوی در هل داد.
_برو احسان یه چی بهت میگما… زنمو تو خونه تنها بذارم کجا برم؟
احسان چهره درهم کشید و با تاسف نگاهش کرد.
_توروخدا این اداها رو ببین چه زنم زنمی راه انداخته بذار حالا در رو به روت وا کنن بعد صاحبخونه شو!
نامی که خندهاش گرفته بود سرش را با تاسف تکان داد و به سوی اتاق مهمان به جاده افتاد تا لباسهای نمدارش را عوض کند.
برای این که کثیفی آب استخر را از تنش بشوید دوش بهسرعتی گحرکت کرده و از حمام بیرون زد.
میترسید فریا از حمام بیرون بیاید و با نمشاهده کردنش احساس ناامنی کند.
لباسهایش را پوشید و همانطور که موهایش را با حوله خشک میکرد از اتاق بیرون زد.
چند ضربه به در اتاقش کوبید و چشمبهراه ماند.
_بله؟
نامی صوتیش را صاف کرد.
_منم آنا… لباست رو پوشیدی؟
فریا بهسرعت گفت: آره پوشیدم میشه سشوار بدی موهام رو خشک کنم؟
نامی کف دستگیرهی در را پایین کشید و وارد اتاق شد.
نگاهی به سر تاپای فریا در لباسهای خودش انداخت و کمی مکث کرد.
لباسها کاملا در تنش زار میزدند و شلوار را با چنقلبا روی کمرش نگه داشته بود.
اما چیزی که باعث حبس شدن نفسش شد اینها نبود.
فریا بدون لباس زیر با پیمسیرن رنگ روشنی جلویش جای گرفته بود و تلاش میکرد با نگه داشتن کف دستهایش جلوی خود تن برهنهاش را پوشش دهد.
با دهانی خشک شده چند لحظه توقف کرد و بعد بهسوی کمد به جاده افتاد.
نیاز داشت هرچه زودتر از اتاق بیرون بزند و تا قبل از آمدن احسان با او تنها نماند.
شیطان با آتشی سوزناک زیر پوستش جولان میداد…
آنائل دلربایش، دخترکی که او را سالها در حسرتش نگه داششتابزده اینجا با بدنی نمدار و برهنه روی تختش قرار گرفته بود و او فقط با یک خیز میتوانست بدون هیچ مانعی او را برای همیشگی مال خودش کند!
نفس تندی کشید و با چشمانی سرخ و کلافه به سمتش چرخید.
_بیا بگیر موهات رو خشک کن!
اگه سردته یه لباس دیگه بهت بدم بپوشی؟
فریا که بدون لباس زیر در این لباس نازک حسابی معذب شده بود تند جواب داد: ممنون میشم… میشه یه هودی بهم بدی؟
نامی سری برایش تکان داد و با گذاشتن سشوار روی تخت به سوی کشوی لباسهایش به مسیر افتاد و اامان هودی که به دستش رسید را به چنگ گرفت.
افکار وسوسه آمیز مدام در ذهنش میچرخیدند و او را مدام ترغیب بهکاری میکردند که نباید!
چه میشد اگر مسیر صدساله را یک شبه میپیمود و او را برای همواره بهنام خود میکرد؟
با فکی منقبض شده هودی را به سمتش گراهی شد و نگاهش را دزمتوجه شد.
_نامی؟
با گوش دادن اسمش از زبان فریا بالاخره اختیار از کف داد و نگاهش را به چشمهای خمار دخترک دوخت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن