تبسم کمرنگی بر لبانش قرار گرفت و چشمکی به صورت شاکیام زد.
_نامزد نامی شهیاد به کسی جواب پس نمیده!
دندانهایم را بههم فشردم و نگاهی به اطراف و نگاههای خیره انداختم.
_منو آوردی اینجا دخترا رو پر بدی؟
که من باشم با طناب تو نرم تو چاه… خیلی ذاتت خرابه نامی!
تک خندهای کرد که نگاههای خیره رویمان افزایش یافت.
نگاهانم را دزمشاهده کردم و آرام نالیدم: خدا لعنتت کنه نامی چرا همه اینجوری نگاهمون میکنن؟
بیخیال تکیهاش را به صنقلبی داد.
_میخوان بدونن نامزد نامی شهیاد کیه!
بالاخره کم چیزی نیست که…
زیر دیدهی نگاهش کردم.
_تو اگه کاج بودی هرسال کیلو کیلو هلو میدادی نامی!
بهسختی خندهاش را مهار کرد.
_بس کن آنا انقدر سخت نگیر… کمک کردن به بهترین رفیقت انقدر اذیتت میکنه؟
ابرویی برایش انداختم.
تمایل داشتم جوابی بدهم که با آمدن یک گروه از مهمانها به سمتمان با نفسی حبس شده خاموشی کردم.
نامی فشاری به کف دستم که هنوز رهایش نکرده بود آورد و از جا قد بلند شد.
از آنجایی که کف دستم میان دستانش بود من هم مجبور به قد بلند شدن شدم.
دو مرد و سه زن شیک پوش جلو وارد شدند و با تبسم عمیقی نامی را مخاطب حرفهایشان قرار دادند.
_به به احوال شما جناب شهیاد… حالا دیگه نامزد میکنید و به ما خبر نمیمشاهده کرد؟ خیر سرمون این همه سال همکار بودیم از شما دیگه انتظار نداشتیم!
یکی از دخترها که ظاهر جذابیی با لباسی قرمز و فوقالعاده شیک به تن داشت چینی به دماغ بینقصش انداخت و با تبسم اضافه کرد: بابا میاظهار کرد نامزدیشون رسمی نیست شاهان جان چرا الکی بزرگش میکنید؟ بنده خدا معذب شد.
حس خوبی از تبسم و نگاه تیزش نگراهی شدم اما با این حال با خوشرویی نگاهش کردم.
نامی سرش را به دوطرف تکان داد.
_اتفاقا همهچیز رسمی و سرجاشه فقط مونده یه جشن که به همه اعلام بشه…
کف دستش را به سمتم گحرکت کرد.
_فریا جان دختردایی و نامزد بنده هستن…
بعد به سمت گروهشان چرخید.
_شاهان و رضا جان از همکارای بنده هستن…
خانم شریفی و خانم فرهمند توی بخش بازاریابی کار میکنن…
بعد رو به دختری که پیمسیرن قرمزی به تن داشت کرد.
_ایشون هم دختر آقای محرابی هستن که قبلا باهاشون آشنا شدی!
دخترک کف دستش را جلو آورد و نگاه خیرهاش را ادامه داد: میتونی رویا صدام کنی… این آقا نامیِ ما هم زیادی رسمی معرفی کردن انگار هنوز تو شرکتیم!
با تبسم سری برایشان تکان دادم.
_از آشنایی باهاتون خوشوقتم رویا جون…
نامی که مشغول حرف زدن با رضا و شاهان شد خانم شریفی و فرهمند خودشان را به من و رویا رساندند.
کمی از تنشم کاسته شد اما وقتی نامی کف دستم را رها کرد تا با رضا و شاهان کمی از ما فاصله بگیرد انقباض به تنم برگشت.
•┅┈┈┈┈┅·‹‹🩵❄️››·┅┈┈┈┈┅•
با گوش دادن آوای خانم شریفی به سمتش چرخیدم.
_من مریمم عزیزم… سنم یهکمی از شماها بیشتره ولی میتونی باهام راحت باشی!
خانم فرهمند که معذب و کم حرف بهنظر میرسید تبسم کمرنگی روی لبهایش نشاند.
_منم سودابه هستم بهشدت خرسند شدم بالاخره فرد منتخب نامی رو مشاهده کردیم… راستش هیچوقت هیچکدوم فکرش رو هم نمیکردیم کسی رو واسه خودش زیر سر داشته باشه.
در دلم برای نامی و دردسری که به جانم انداخته بود خط و نشان کشیدم.
رویا بهسرعت پشت حرف سودابه شروع به حرف زدن کرد.
_از این ازدواجهای خانوادگیه که بزرگترها صلاح میدونن؟
متعجب ابرویی بالا انداختم.
_چطور؟
به آهستهی خندید.
_آخه به نامی نمیاد اهل دلدادگی و عاشقی باشه…
کمی مکث کرد.
_یعنی از روی تجربه میگم. بالاخره این همه سال با هم کار کردیم. کلی دختر رفتن و اومدن از شرکای کاری پدرش تا دخترایی با تحصیلات عالی و وضعیت مالی توپ ولی با هیچکدومشون جور نشد یعنی چهطور بگم اون نامی شهیاده پسر عارف شهیاد مسلما کلی مورد فوقالعاده اطرافش داره!
کمی خیره نگاهش کردم.
عقلم هشدار میداد دخترک سعی دارد با زدن این حرفها تحقیرم کند.
کلی مورد عالیتر از من برای عاشق شدن وجود داشت ولی نامی مجبور به ازدواج با من شد… چرا؟
چراکه بزرگترهایمان صلاح مشاهده کرده بودند وگرنه در مقایسه با دیگران به هیچوجه آش دهن سوزی نبودهام!
اگر بهطور واقعی نامزد نامی بودم موهایش را دور کف دستم میپیچیدم و دور تا دور باغ روی زمین میکشاندمش بعد هم پیجادهن سرخش را پرچم عثمان میکردم تا در تاریخ ثبت شود کسی که جرئت قاپیدن نامزد مرا داشته باشد به چه روزگاری میافتد!
با این حال تبسم قلبخراشی روی لبهایم نشاندم.
_اتفاقا هیچ قول و قراری بین بزرگترهامون رد و بقلب نشده بود. این نامی بود که چندین سال گذشته همهمون رو عاصی کرده بود تا هرچه زودتر نامزد کنیم…
آهی کشیدم.
_اون موقع چون من بهشدت بچه بودم خانواده قبول نکردن اما نامی دیگه قلبش طاقت نیاورد و انقدر اصرار کرد که خانوادهها مجبور شدن هرچه زودتر همهچیز رو رسمی کنن!
با مشاهده کردن صورت بهتزدهشان به سختی جلوی خندهی کشیدهم را گحرکت کردم.
تنها چیزی که در بافتنش به طرز عجیبی استعداد داشتم اراجیف بود!
مریم با صورتی شاضافه کرد زده نگاهم کرد: وای خدای من چه رمانتیک… رویا جون بالاخره متوجه شدی چرا این همه سال نامی به هیچ دختری محل نمیداد؟ پسرمون خودش عاشق بوده!
از شدت خندهی فرو خورده سرخ شده بودم.
کم کم مهمانی داشت برایم جالب میشد ولی حسابی از عاقبت حرفهایمان میوحشت کردم!
صدای نامی باعث شد زیردیدهی نگاهش کنم.
_بین حرفاتون اسم خودم رو شنیدم خانوما… پشت من حرف میزدین؟
برگشتم و نگاهی به صورت ساکتش انداختم.
کف دست گرمش را پشت کمرم گذاشت و تبسمی نثارم کرد.
انگار زیادی در نقشش فرو راهی شده بود.
با گوش دادن آوای رویا بالاخره نگاه از یکدیگر گراهی شدیم.
_فریا جون از گذشته و عاشقی آتشین شما به خودشون تعریف میکردن آقا نامی…
دیدهکی به صورتم زد و ادامه داد: البته فکر کنم یهکمی اغراق هم میکردن. آخه این همه عاشقی اصلا به شما نمیاد.
قلبم میخواست نگاه غرهای به نگاه دریدهاش بروم.
•┅┈┈┈┈┅·‹‹🩵❄️››·┅┈┈┈┈┅•
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن