خیلی آروم جواب دادم:
-نمیدونم …چرا همچین سوالی میپرسی؟
مستقیم به صورتم خیره شد.نگاه هاش از اون جنس نگاه ها بود که پر از حرف بودن.پر از سوال …اما نه.شاید اصلا من توهم زده باشم.
اگه هم نزده باشم حوصله ی هیچ حرف و داستان جمتوجه شدی رو نداشتم.
بهشدت واسه جواب دادن به سوال من مکث و تاخیر به خرج نداد و اضافه کرد:
-میخوام بدونم فرصت دوست داشت و یاحتی شانس ازدواج کردن باتورو دارم !
نه میتونستم بگم جا خوردم و نه میتونستم نگم جانخوردم.
از یه طرف اصلا و ابدا انتظار این حرفهارو اونم یکی دو سه هفته بعداز بهم خوردن نامزدیم نداشتم و از طرف دیگه رفت و اومدهای آرازی که تقریبا بعداز اینکه فهمید من نامزد کردم حتی تلفنی هم بهم پیام نمیداد اما این روند تقریبا از وقتی من رسما نامزدیم رو بهم زدم عوض شد و جاش رو به راهی شد و اومدهای مداومِ اون و خانواده اش داد که حالا میتونستم معناش رو به طرز دقیق تری بفهمم و درک کنم!
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-ن…نمیدونم…
انگشتاشو تو هم قفل کرد و خیره به منی که دیگه کف دست از کشیدن برداشته بودم اظهار کرد:
-اونور که بودم مولین هروقت باهام تماس میگراهی شد یا تماس تصویری برقرارمیکرد کلی خواهش و اصرار داشت که لااقل بیام اینجا یه مراسم نامزدی باتو بگیریم و بعد دوباره برگردم.همیشه میکفت آراز اونقدر دست کف دست میکنی تا رستا از کف دستمون بره…منم هی میاظهار کردم امرور کارارو ردیف میکنم فردا میکنم…پسفردا…نمیشد.اونجا شرایط خاص خودش رو داشت . وقتی برگشتم ایران همون روز اول که باخبر شدم نامزد کردی درک کردم بقول مولین کف دست دست کردنهام کار دستم داد….ولی حالا انگار یه فرصت دیگه به کف دست آوردم…
مکث کرد.زل زد تو چشمهام و پرسید:
– رستا حاضری به پیشنهاد ازدواجم فکر بکنی!؟
یادم عمه همواره چه وقتی بچه بودیم چه وقتی قد کشیدیم گاهی به شوخی هم که شده اسم من و آراز رو کنار هم میاورد.
ولی من….هیچوقت به صورت جدی بهش فکر نکردم چراکه همیشه سرگرم جهانی خودم بود و مثل هر نوجون دیگه ای گاهی دلم واسه آدمایی می لرزید که شاید ارتباط باهاشون از یه ماه هم اونورتر نمی راهی شد….
حالا ولی….مونده بودم چیبگم؟
من من کنان بیان کردم:
-من…من نمیدونم….نمیدونم چیبگم….
دیدههاش روی صورتم به گردش در اومد بهشدت بهسرعت اضافه کرد:
-نه…الان نیاز نیست چیزی بگی…فکر کن بعد جوابم رو بده
دیدههاش روی صورتم به گردش در اومد خیلی سریع گفت:
-نه…الان نیاز نیست چیزی بگی…فکر کن بعد جوابم رو بده!
ولی من که جوابم مشخص بود.فعلا نمیمیل داشتم به ازدواج و دوست داشتن به نفر دیگه فکر کنم برای همین گفتم:
-ولی من میدونی…دیگه نمیخوام فعلا به همچین چیزی فکر کنم.آخه….
وقتی من داشتم واسه دادن یه جواب قانع کننده که اونو مطمئن کنه فعلا نمیخوام درگیر همیچن حرفهایی بشم مِن مِن میکردم اون گفت:
-من نمیخوام همین حالا یا حتی فردا بهم جواب پس بدی.قلبم میخواد فکر کنی…هرچقدر که لازم داشتی هم فکر کن…ولی قلبم میخواد اگه قراره کسی وارد زندگیت بشه اون من باشم.من نه مرد دیگه ای….
لبهامو رو هم مالیدم.واقعا مونده بودم چی بهش بگم.
من هنوزم قلبم واسه فرزام میتپید و مطمئن بودم حالا حالاها نمیتونم به هیچ مرد دیگه ای فکر کنم.
یه هیچ مردی.اگرهم روزگاری بخوام اینکارو بکنم ترجیح میدم بزارم برای چند سال دیگه…
برای مدتی که تونسته باشم کاملا از سرم و از ذهنم انداخته باشمش بیرون.
بعداز چنددقیقه سرمو بالا گحرکت کردم و گفتم:
-من ممکنه اندیشیدنم و یا تصمیم دوباره برای ازدواج خیلی طول بکشه…نمیخوام تو معطل بشی!
تبسم ملیحی روی صورت مردونه و صاف و صوفش نشست.در ملایمش و باخونسردی بیان کرد:
-من تا هرچندسال که لازم باشه منتظرت میمونم….
آراز بنظر یه مرد معقول بود.مردی که همه چیزش ایده ال یه دختر بود.
ظاهر خوب، تیپ و قیافه ی خوب، تحصیلات خوب و ….
آره اون ازهمه لحاظ خوب بود.
نگاههام روی صورتش به گردش دراومد.
آرام اظهار کردم:
-تو بسیار خوبی آراز…مشکل اینکه که من فعلا نمیخوام به ازدواج فکر کنم.میخوام سرگرم درس بشم!
خودشو کشید جلوتر و مستقیم تو چشمهاج چشم دوخت.از اون نزدیکی و خیرگی کف دستپاچه نشدم.خیلی وقت بود تنها نگاهی که منو به بازی میگراهی شد و قلبمو حالی به حالی میکرد نگاه های فرزام بود.
بهآرامی گفت:
-توحتی اگه ده سال فرصت اندیشیدن بخوای من ده سال رو صبر میکنم به خاطرت…فقط….فقط یه قول بهم بده!
محکم و قرص حرف میزد.اونقدر که مطمئم شدم واقعا به قول خودش حتی اگه ده سال هم بهش جواب ندم هم منتظرم میمونه.
لب زنان جویا شدم:
-چه قاما!؟
نفس عمیقی کشید.کمرش رو صاف نگه داشت و بعد رفع کنجکاوی کرد و جواب داد:
– قول بده اگه یه روزگار بخوای به ازدواج فکر کنم فقط به من بله بدی…اگه فکر میکنی خوبم…اگه فکر میکنی مناسبم این قول رو بهم بده…قول که بدی ده سال که هیچی…صدسال هم منتظرت میمونم.
قول سختی بود.
قول خیلی سختی. آخه من واقعا همچنان مطمئن نبودم روزگاری اگه تصمیم به ازدواج گرفتم آراز انتخاب اول و آخرم باشه اما….
اونم بد نبود.هیچ ویژگی بدی رو نمیشد تو وجودش پیدا کرد.
درسته که به وجود اینکه پسرعمه ام بود ولی شناخت بسیار کاملی نسبت بهش نداشتم اما در کل بد آدمی به نظر نمی رسید.
قلبو زدم به دریا…لبخند زدم و جواب دادم:
-باشه…
مشتاقانه و شاید بیشتر برای اینکه از دهن خودم بشنوه سؤال کرد:
-باشه یعنی چی!؟
تبسم زدم و جواب دادم:
-یعنی قول میدم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن