نگاههام رو بازو بسته کردم و سرم رو با تاسف تکون دادم.
اومده بودم که شقه شقه اش کنم ولی…اما حالا میفهمیدم چقدر بدبخته!
چقدر بیچاره تر از منه!
از همون فاصله بهش خیره شدم و بعد بیان کردم:
-تو به رستا چی اظهار کردی؟ هان؟ چی بهش گفتی که بهم ریخت !؟
شونه بالا انداخت و کف کف دستش رو روی نرده های چوبی گذاشت و همونطور که آروم آروم از پله ها پایین میومد جواب داد:
-هیچی! حقیقت رو…
کفری و خشمگین پرسیدم:
-و اون حقیقت چی بود دقیقا؟
ریلکس و خونسرو جواب داد:
-اینکه تو دوستش نداشتی و نداری…اینکه اونی که تو عاشقش بودی و هستی منم!
اینکه به زور خانواده اش حاضر شدبا توازدواج کنه…
چشمهام رو روی هم فشردم و عصبی وار ولی آروم زیر لب زمزمه کردم:
-ترگل ترگل ترگل! وای وای! تو چیکار کردی!؟ چیکار کردی لعنتی…
حق به جانب و حتی طلبکار و با آوای قد بلند اضافه کرد:
-من درست ترین کار ممکن رو کردم…درست ترین!
ای کاش همون روزای اول آشناییت با این دختر و قبل ازدواجت ایناروبهش میبیان کردم…کاش!
من پشیمونم…نه واسه اینکه حرفهارو بیان کردم…واسه اینکه دیر بیان کردم پشیمونم.
سرم رو بالا گراهی شدم و خیره به اون که حالا چند قدمیم توقف کرده بود اضافه کردم:
-بچه ی ی من مُرد! میفهمی؟ مُرد …
چند دقیقه ای بربر نگاهم کرد.
واکنش خاصی نشون نداد.
کف دستهامو مشت کردم و با غیظ و برآشفتهتی که کنترل کردنش به شدت واسم سخت و طاقت فرسا بود گفتم:
-بچه ی من و رستا سقط شد! میفهمی؟ مررررد…بچه ای که کل خانواده شوق اومدنشو داشتن نیومده مرد و پای لعنتی تو میون این مرگِ…
در حقیقت نه تنها از متوجه شدن حس و پشیمونی بهش کف دست نداد بلکه بشدت آزرده و عصبانی شد از اینکه من بابت سقط شدن اون بچه غمگینم…
براق شد تو دیدههام و گفت:
-هه…بچه ات !؟ یادمه یه بار بهم بیان کردی دلت میخواد فقط از من بچه داشته باشی…دختر…اونم نه یکی…چهارتا…یادته !؟
هان !؟ من که خوب یادمه…تازه اسم هرچهارتارم انتخاب کرده بودی…اینم فراموش کردی؟میخوای بهت یاداوری کنم !؟
میخوای اون اسم هارو یکی یکی واست مرور کنم !؟
حالا داری واسه من از سقط شدن بچه ات مینالی !؟
دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم و با صدای بی نهایت کشیدهی داد زدم:
-اون بچه مرد چراکه قلبیلش تو بوووودی!
تو اگه اون چرت و پرتها و به رستا نمیگفتی بحثی بین ما پیش نمیومد و اون از پله ها نمیفتاد و بچه سقط نمیشد.
بد کردی دختر خوب! بد کردی!
با اینکارت گند زدی به تمام روزای خوبمون…به تمام خاطرات خوبمون!
به احترام بینمون….
نعره زنان گفت:
-من خاطره ی خوب نمیخواااسستم…من روزگارای خوب نمیخواستم.
من تورو میخواااااام…تورووو….
بی هوا داد زدم:
-اما من نمیخوامت! میفهمی؟ نمیخوامت….
بی هوا داد زدم:
-ولی من نمیخوامت! میفهمی؟ نمیخوامت….
وقتی اینو گفتم دیگه داد و هوار راه ننداخت.
صم بکم، فقط بهم خیره شد.
شوکه و متحیر…
اما این واقعا حرف دل من بود.
همون حرفی که بارها مستقیم بهش اظهار کردم ولی نمیمیل داشت بپذیرش.
نمیخواست قبولش کنه یا باهاش کنار بیاد.
بعد از یه نگاه طولانی و پر حرف با آوای ضعیف و بغض داری پرسید:
-نمیخوای !؟
داد زدم:
-نههههه نمیخوااااام!
با نفرت و بغض گفتم:
-متاسفم برات….
کف دستمو به سمتش دراز کردم و اضافه کردم:
-برای خودت متاسف باش که این آشوب رو به جاده انداختی…من زن دارم…یادت رفته !؟ این من لعنتی خیلی وقت پیش با دختری به اسم رستا ازدواج کرده و از اون روزگار به بعد دیگه هیچوقت به تو فکر نکرد!
آخرین مشاهده کردارمون چی بهت گفتم ترگل !؟ اظهار کردم برو…
برو و یه زیستن ای بساز که حتی من لعنتی هم از پس ساختنش واسه تو برنیام!
بیان کردم نه تو میتونی منو فراموش بکنی نه من پس بیل زیستن های جمشاهده کردی بسازیم
مکث کردم.
نفسمو رها کردم و در ادامه گفتم:
-و من ساختم…من با رستا ساختم ولی تو اومدی و ویرونش کردی!
بچه ی ما سقط شد و رستا قهر کرده و راهی شده خونه ی پدرش!
تو چیکار کردی…
می ارزید !؟ می ارزید ؟
ولله نمی ارزید…
نمی ارزید دختر خوب!
به مردن اون بچه نمی ارزید!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن