در حالی که بخاطر گریه ی زیاد نفس نفس میزدم شماره ی رهام رو گحرکت کردم.
تنها کسی بود که قلبم میتمایل داشت تو این لحظه به دادم برسه. یعنی ذهنم قبل از هر کس دیگه ای به سمت اون رفت.
برادرم بود.پشت و پناهم تو همچین وقتهایی.
شماره اش رو گرفتم و به صوتی بوقهاش گوش سپردم تا وقتی رهام جواب داد:
“بفرمایید…”
بهشدت سعی کرده بودم وقتی میخوام حرف بزنم بغض نکنم ولی موفق نشدم و با گریه اضافه کردم:
“الو رهام…رستام…”
گریه هام ترسوندنش.
با دلواپسی آشکاری پرسید:
“رستا…چیشده ؟ چرا داری گریه میکنی ؟”
صدام می لرزید و گاهی کنترل خودمو از کف دست میدادم و گریه میکردم.با همون حالت بیان کردم:
“هیچی نپرس…فقط بیا به آدرسی که بهت میدم…”
شتابزده تند و مضطرب اضافه کرد:
“باشه…باشه بگو تا بیام”
آدرس رو بهش دادم و بعد تماس رو قطع کردم و تلفن هممسیر اون پرستار رو به سمتش گراهی شدم و گفنم:
-ممنونم…
نفس عمیقی کشید و با گحرکت کردن تلفن هممسیرش کف دستمال کاغذی ای به سمتم گحرکت کرد و بیان کرد:
-گریه نکن دختر خوب.برات خوب نیست.
هنوز جوونی! فرصت واسه بچه دار شدن زیاد هست.
سقط جنینتو بزار پای حکمت!
این حرفهارو زد و رفت…
من از این به بعد چطور میتونستم به خودم بیام و بار دیگر سر پا بشم !؟
چطکر میتونستم خیانت فرزام رو فراموش کنم و با مرگ بچه ای که تازه داشتم احساسش میکردم و از این احساس لذت میبرم کنار بیام !؟
با لباسهایی که براش خریده بودم باید چیکار میکردم !؟
روی همون تخت اونقدر گریه کردم تا وقتی صوتی کشیده شدن پرده ی سبز مجابم کرد به امید دیدن رهامی که قلبم میخواست منو از اینجاببره تا دیگه هیچوقت ریخت فرزام رو نبینم سرم رو بالا بگیرم.
ولی رهام نبود…فرزام لعنای بود!
فرزام قاتل!
آرام بیان کرد:
-داروهاتو گرفتم…کمپوت و آبمیوه هم گرفتم بخوری یکم حالت جا بیاد!
کف دستهامو مشت کردم و با غیظ اضافه کردم:
-از اینجا گمشو بیرون قاتل…وی به تو اظهار کرد بیای اینجا؟هاااان ؟
دوست دخترت الان منتظرته…چرا اینجایی !؟
ایستاد و فقط بهم خیره شد.حالا متوجه شده بود که متوجه شدم چه اتفاقی برام افتاده.
اون هیچی نبیان کرد اما من ادامه دادم:
-خیالت راحت شد آره ؟ خیالت راحت شد بچه ام مرد!؟ هااان ؟
برو…حالا با خیال راحت برو و به عاشقی و عاشقیت با دوست دخترت برس…
دیدههاش رو بازو بسته کرد و اضافه کرد:
-رستا داری ا…
نمیتمایل داشتم هیچ حرفی ازش بشنوم واسه همین کفری و عصبی حرفشو بریدم و اضافه کردم:
-فقط بروووو! بروووو زیرا نمیخوام ببینمت!
چون نمیخوام نگاهم به دیدهت بیفته…مبفهمی !؟
دیگه قلبم نمیخواد ببینمت….هیچوقت…
وسط بگو مگوهای ما اول آوای کشیده شدن پرده به گوش رسید و بعد هم قامت بلند رهام نمایان شد…
تا دبدمش بغضم ترکید و زدم زیر گریه.
چقدر بهش احتیاج داشتم.
چقدر محتاج این بودم که سر برسه کف دستمو بگیره و همجاده خودش ببره!
ببره و دورم کنه از آدمی که بدترین آسیبهارو ازش دیدم.
از کسی که هم بچه ام رو کشت و هم احساسم رو!
هراسون و پریشون اومد سمتم
نیکو هم همراهش بود.
دیدهش که به من افتاد رنگش به وضوح مثل گچ سفید شد.
مشخص بود از مشاهده کردن تو اون وضعیت شوکه شده!
با مضطربی مشهودی جویا شد:
-چیشده !؟ چه بلایی سرت اومده !؟
گریه امونم نمیداد که حرف بزنم فقط لا به لای گریه هام با بغض اضافه کردم:
-م…ن…و….منو …ببر….
نگرانتر از قبل سؤال کرد:
-آخه تو بگو چیشده!
هیچی نگفتم.
هیچی ناضافه کردم تا اینکه نیکو وحشت زده خودش رو بهم رسوند.با ترس و تعجب براندازم کرد و جویا شد:
-چیشدی رستا !؟ چه اتفاقی واست افتاده !؟
نکنه تصادف کردین؟
اونا دنبال یه جواب فوری بودن و چون من گریه امونم نمیداد حرف بزنم رو کردن سمت فرزام.
در برابر نگاه های پرسشگر نیکو و رهام هیچی نگفت.
یه نفس عمیق کشید و چند قدم عقب رفت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن