تبسم تلخی زدم و سؤال کردم:
-جدیده آره؟
فورا سرش خم شد و نگاههاش زوم شدن رو ساعت مچیش.
نگاهش به اون ساعت جوری بود که انگار خودش هم تازه متوجه شده اونو به مچ کف دستش بسته.
چند لحظه بعد فورا کف دستش رو پس کشید و بعد هم بیان کرد:
-آره …جمشاهده کرد!
وقتی داشت این حرف رو میزد سعی کرد باهام دیده تو نگاه نشه.
تلخ و سرد نگاهش کردم.
نمیدونم چرا احساس میکردم اینو هدیه گرفته.
لبخند تلخی زدم و بیان کردم:
-پس فکر کنم دیشامگاه بسیار هم بهت بد نگذشت…برات تولد گراهی شدن…هدیه بهت دادن!
سرش رو بالا گراهی شد و با جدیت و صورتی عبوس به نگاههام خیره شد و پرسید:
-و به نظرت این مسئله میتونه به تو ربطی داشته باشه!؟
چرا این سوال رو میپرسید و چرا حتی یک درصد از خودش نمی سؤال کرد من
همسرشم و اگه این قضیه به یک نفر ربط داشته باشه اون بک نفر منم!
تبسم تلخی زدم و بعد کف دستمو پس کشیدم و بیان کردم:
-اگه فکر میکنی ربطی نداره لابد نداره!
سرش رو تکون داد و بیان کرد:
-آره دقیقا همینه! به تو ربطی نداره…
متاسف تماشا کردم و بعد به سمت تابلویی که براش آماده کرده بودم رفتم.
برداشتمش و پرتش کردم سمت سطل زباله و اضافه کردم:
-به این احتیاجی نیست!
ازش رو برگردوندم و به سمت اتاق پا تند کردم.
احساس بدی داشتم. احساسی که از شدت ناراحتی از بیانش عاجز و درمونده بودم.
همش این فکر تو سرم مرور میشد که نکنه با یه زن شب رو گذرونده باشه و اگه اینکارو کرده اون زن کی بوده ؟
لباسهای تنم رو با یه تاپ دو بنده و شلوارک ست کوچیک ساتن شیری رنگی که قسمت ظریف یقه اش و دور تا دور پایین شلوارک بهشدت کوتاهش با گیپور سیاه کار شده بودرو عوض کردم و روی تخت نشستم و خیره شدم به رو به رو…
فکرهای ترسناکی توی سرم مرور میشدن.
نکنه شب رو با یه زن بوده باشه.یکی که براش جشن گحرکت کرده و بهش ساعت رولکس داده باشه و کی میتونه اینقدر باهاش صمیمی باشه که اون بخواد بره پیشش اونم با کمال میل…
بدون اینکه تو خونه کنار من قلبگیر و غم زده بمونه !؟
تو فکر بودم که در باز شد وفرزام تابلو به کف دست اومد داخل.
اامان کاری که کرد این بود که ساعت رو از مچ دستش دربیاره و بزاره تو کشو و بعدهم قدم زنان اومد کنارم قرار گرفت.
خودمو کمی کشیدم کنار تا فاصله ام باهاش حفظ بشه…
این حرکتم از نگاهش دور نموند.در هر صورت بهش نمیخورد برای جنگ و جدال اومده باشه.
کنارم جای گرفت و بعد اشاره ای به تابلو کرد و پرسید:
-این هدیه ی تولد منه؟
پوزخندی زدم و اضافه کردم:
-چه اهمیت داره!
با صدای خیلی خیلی ضعیفی زمزمه کرد:
“داره”
اینو اضافه کرد و بعد تابلو رو مقابل خودش نگه داشت و بهش خیره شد.
از گوشه نگاه یه نگاه به خودش و یه نگاه به تابلویی که مدتها با دلدادگی وقت صرفش گذاشته بودم.
چند لحظه بعد اضافه کرد:
-خوبه…کارت عالیه!
هیچ ذوق و شوقی تو وجود من از گوش دادن این حرفها برانگیخته نشد.
به بیان ساده تر بگم….
این حرفها مسرورم نکرد و باعث نشد و شاد بشم.همون رستای سرخوش.
دستمو سمتش دراز کردم که بگیرمش و بندازمش دور و هممدت گفتم:
-بدش به من….
ولی اون بهشدت تند کف دستشو برد عقب و تابلورو از کف دسترس من دور کرد…
-مگه اونو برای من درست نکردی؟
با اخم جواب دادم:
-منصرف شدم ..بهم پسش بده دیگه نمیخوام بهت بدمش!
زبونشو توی دهن چرخوند و گفت:
-شرمنده! جنس هدیه گحرکت کرده شده پس داده نمیشه!
پوزخندی زدم و کف دستم رو پایین آوردم.
بهم نزدیک شد و فاصله ی بینمون رو پر کرد در حالی که بخاطر این نزدیکی زیاد میتونستم پخش شدن و برخورد نفسهاش رو با پوست صورتم احساس کنم گفت:
-دوست داشتی من اینو کجا آویزون بکنم !؟
سرم رو پایین انداختم.
اخم کردم و با قلبخوری بیان کردم:
-دیگه مهم نیست…
بهشدت جدی و مصمم اظهار کرد:
-واسه من مهم پس بگو!
نمیدونم چیشد که بهو از این چیزی که من آماده کرده بودم خوشش اومد.
اون ذوق و شوقی واسه من نذاشته بود.
بی اشتیاق جواب دادم:
-تو دفتر کارت…
مکث کردم.سرمو چرخوندم سمتش و با دراز کردن دستم بهشدت زود گفتم:
-اما دیگه مهم نیست.بهم بدش چون میخوام بندازمش دور!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن