وقتی من داشتم لباس میپوشیدم ریما به سمت پنجره حرکت کرد و همونطور که بیرون رو نگاه میکرد سؤال کرد:
-حالا چرا نمیاد بالا ؟ واسه شام بمونید دیگه…
کیف و تلفن همجادهم رو برداشتم و گفتم:
-کار داره …بمونه برای بعد .من برم از مولین خداحافظی کنم!
خیلی زود اظهار کرد:
-نیستش…همین چنددقیقه پیش رفته پیش دوستش
آهانی اضافه کردم و کیفم رو برداشتم و با ماچ کردنش بیان کردم:
-پس از طرف من ازش خداحافظی کن…
-باشه…بازم بیا سر بزن…
سر سریاظهار کردم:
-حتماااا
با عجله از اتاق راهی شدم بیرون.
چه خوب که مولین نبود.
قیافه ام اونقدر درهم بود که شک نداشتم سردی رفتار من با فرزام و تعارف نکردنم برای داخل اومدنش رو می دید خیلی بهسرعت می فهمید یه اتفاقی بینمون افتاده!
در حیاط رو که باز کردم توقف کردم و بهش خیره شدم.
پشت به من درحالی که سیگارش کف دستش بود و آروم آروم ازش کام میگحرکت کرد تکیه داده بود به ماشینش و دور کف دست رو نگاه میکرد.
بدون اینکه حرفی بهش برنم یا چیزی بگم در حیاط رو بستم و به سمت ماشینش رفتم.
همون لحظه بود که متوجه ام شد.
چرخید سمتم و بهم خیره شد اما من کم محلش کردم و یا باز کردن در رو صنقلبی جلو قرار گرفتم.
سیگارشو پرت کرد رو زمین و اومد پشت فرمون جای گرفت.
سرش رو چرخوند سمتم و با نگاه به نیمرخ اخمالودم اظهار کرد:
-واسه چی بی خبر از خونه زدی بیرون؟ چرا قبلش هیچی به من نبیان کردی؟
پوزخندی زدم.نیومده بازجویی شروع شده بود…
پوزخندی زدم.نیومده بازجویی شروع شده بود. چرا رفتی؟ چرا خبر ندادی؟ کجا بودی؟ چی بیان کردی؟ چی متوجه شدی…
سرمو چرخوندم سمتش و جواب دادم:
-چرا نگفتم ؟! زیرا من یه انسان آزاد و مستقل هستم نه یه برده و زندانی…چون اومدم به خانوادم سر بزنم…
چون حالم از خونه ی مشترکمون بهم میخوره زیرا تحمل بودن تو خونه ای که تو هستی رو نداشتم چون…
مکث کردم.یه نفس عمیقی کشیدم و بعد به طعنه و کنایه گفتم:
-جوابتو گراهی شدی!؟
چپ چپ نگاهم کرد و بعد بدون اینکه حرفی بزنه ماشین رو روشن کرد و به جاده افتاد.
ازش متنفر نبودم ولی قلبم ازش گرفته بود.
اونقدر که دلم نمیخواست حتی مستقیم تو نگاههاش نگاه کنم.
حدودا ده دقیقه بعد با شکستن خاموشی بیان کرد:
-دیشامگاه من عصبی شدم یه لحظه کنترلمو از دست دادم.نمیتمایل داشتم اینطور بشه…
یعنی داشت سعی میکرد قلبمو به کف دست بیاره !؟
نمیدونم چرا قدرت اینکه ازش متنفر یا حتی کف دستکم یه مدت طولانی ازش متنفر باشم رو نداشتم.
خاموشیمو شکستم و بهآرامی گفتم:
-هه…کار خودتو میکنی و معذرت خواهی بعدش چه فایده ای داره…
بهشدت جدی وکمی خودخواهانه اضافه کرد:
-در هر صورت هر اتفاقی که از این به بعد تو خونه بیفته تو حق نداری سر خود و بدون اجازه ی من از خونه بزنی بیرون ….
چراکه اینو اظهار کرد فورا و حتی کمی متعجب سرم رو به سمتش چرخوندم و با دهن نیمه باز نگاهش کردم.
چراکه اینو اضافه کرد فورا و حتی کمی متعجب سرم رو به سمتش چرخوندم.
فرزام چطور میتونست اینجوری به من امرونهی بکنه وقتی تو جایگاهی بود که عذرخواهی کردنش طبیعی تر از این رفتار الانش بود !؟
گله مندانه نگاهش کردم و گفتم:
-شک ندارم کل دیشامگاه هر جا که بودی اونقدر بهت خوش گذشته که حتی یه درصد هم به راهی شدار خودت فکر نکردی که اگه کرده بودی الان این حرفهارو به من نمیزدی!
طعنه و کنایه ی توی کلامم، حاصلش شد یه نگاه سنگین و معنی دار از طرف اون.
نگاهیی گه وزنش با یه وزنه ی سنگین برابری میکرد.
این نگاه معنی دار ولی بهشدت طولانی نشد و در عوض زهر کلامش سعی کرد تلافی بکنه:
-ساکت شو رستا و دیگه این مزخرفات رو ادامه نده.
ازش رو برگردوندم و نگاهمو دوختم به سمت شیشه و اضافه کردم:
-کاش میفهمیدی من همسرتم نه برده ات یا دشمنت…
کف دستشو از روی فرمون برداشت و با دراز کردنش به سمتم اضافه کرد:
-من نه فکر میکنم تو بردمی و نه فکر میکنم دشمنمی…ولی حق نداشتی بدون اینکه به من بگی ول کنی و از خونه بزنی بیرون!
با غمگینی گفتم:
-من تحمل اونجارو نداشتم!
خیلی قلدرانه اضافه کرد:
-به درک که نداشتی…توی این زندگی تخمی شاید تو هزار بار تحمل اونجارو نداشته باشی هر هزار بارش باید بلند بشی بیای اینجا؟
پوزخندی زدم و همچنان درحالی که نگاهم سمت دیگه بود اظهار کردم:
-باشه هرچی تو میگی!
اینو گفتم چراکه میدونستم صحبت کردن با فرزام که خدای خودخواهی و غرور و حق به جانبی بود بیفایده است.
تا صبح هم که براش از بدی ها وراهی شدارهای ناخوشایندش حرف میزدم باز حق رو به خودش میداد….
وقتی کلید رو توی قفل چرخوند و درو برام باز کرد تا برم داخل، بدون اینکه بهش یه نگاه گذری بندازم از کنار اونی که از یه جایی به بعد دیگه یک کلمه هم باهاش حرف نزده بودم، رد شدم و راهی شدم داخل.
کیفمو انداختم یه گوشه و با یکی یکی باز کردن دکمه های شومیز تنم جلوتر رفتم.
کاش میشد یه پاک کن بردارم و هر اتفاقی که دیشب برام افتاده بود رو از ذهنم پاک کنم و دیگه اینقدر واسم مرور نشن و آزارم ندن.
داشتم شقیقه هام رو فشار میدادم و آهسته قدم برمیداشتم که
کفشهاش رو از پا درآورد و خیلی بهسرعت از کنارم رد شد و هموقت تک به تک دکمه های پیرهن تنش رو وا کرد.
ناخوداگاه کف دستم به سمت مچ دستش راهی شد.
چیزی که برام جالب بود این بود که ساعت روی کف دستش همون قبلی نبود.
این یه ساعت جمشاهده کرد بود.یه ساعت رولکس گرونقیمت.
نمیدونم دیشامگاه کجا بود ولی هر جا بود شک نداشتم بهش بهشدت خوش گذشته و البته اینکه احتمالا اون ساعت هم یه هدیه بود.
اما یه هدیه از طرف کی!؟
جلوتر که حرکت کردم متوجه تابلوی پرتره اش شدم.تابلویی که خودم براش کشیده بودم و حالا بدون کاغذ کادوش اونجا روی کاناپه بود.
این یعنی بازش کرده بود و بهش نگاه انداخته بود
قدم زنان به سمتش حرکت کردم.
خم شد و پارچ آب رو از روی میز برداشت و یه لیوان آب برای خودش ریخت.
قدم زنان به سمتش رفتم و وقتی بهش نزدیک شدم بسیار یهویی مچ دستش رو گحرکت کردم و به ساعت روی دستش نگاهی انداختم.
میخواست آب بخوره ولی کف دست نگه داشت و پرسشی یه من نگاه انداخت.
تبسم تلخی زدم و پرسیدم:
-جمتوجه شده آره؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن