از ماشین پیاده شدم و منتظر موندم تا اون هم پیاده بشه و باهم بریم سمت خونه شون.
از همونجا نگاهی به انتهای کوچه انداختم.
به خونه مون!
چقدر قلبم واسه اونجا تنگ شده بود.
واسه بابا…واسه مولین و حتی واسه ریما!
واسه حیاطمون، اتاقم، باغچه مون….
با ریما و مولین در ارتباط بودم و حتی یکی دو باری اومدن بهم سر زدن اما با بابا نه.
میدونستم چه آدم لجوجیه.
وقتی همون روزگار اول گفت یا من یا فرزام متوجه شدم که اگه انتخابم فرزام باشه دیگه واقعا نمیتونم امیدوار باشم اون بخواد بهشدت تحویلم بگیره!
اونقدر غرق تماشای خونمون شده بودم که متوجه حضور فرزام کنار خودم نشدم تا وقتی که جویا شد:
-داری چی رو نگاه میکنی!؟
از فکر بیرون اومدم و خیلی زود نگاه از خونمون برداشتم و گیج و ویج پرسیدم:
-هان ؟! هیچی…هیچی…
باهمدیگه سمت خونه شون راهی شدیم.اون خودش زنگ زد و یک گام عقب اومد.
بهش نزدیک شدم و کف دستمو دور بازوش حلقه کردم و گفتم:
-فرزام…ببخشید اگه تو خونه حرف بدی بهت زدم.میخوای پیش نیکو یه لباس دیگه بگیرم و بپوشم که سینه هام تو نگاه نباشن ؟
بدون اینکه سر بچرخونه سمتم از گوشه نگاه نگاهم کردم.
نگاه هاش هم که الحمدالله از همون نگاه های سرد و خنثی بود.
تبسم زدم و سؤال کردم:
-عوض کنم !؟
نفس عمیقیی کشامگاهد و یکبار دیگه کف دستش رو دراز کرد و بعد از فشردن زنگ جواب داد:
-نه! نیازی نیست!
تبسم رضایت بخشی روی صورت نشوندم.
پس خیلی هم بدقلق نبود.چند لحظه بعد آسیه خانم درو برامون باز کرد و ما همگام باهمدیگه راهی شدیم داخل.
نگران رهام بودم.
مضطرب اینکه خواستگاریش اونطور که دلخواهش هست پی نره.
خصوصا اینکه صدرصد بابا همراهش نمیومد اما خب.
خوشامگاهختانه انگار خانواده ی نیکو خیلی با این مسئله مشکلی نداشتن.
اونا مدلشون جوری بود که همیشگی خودشخص براشون مهم بود نه خانواده و خب…
قطعا حاضر نبودن آدم خودساخته و نسبتا ثروتمند و خواستنیی مثل رهام رو از کف دست بدن.
کفشهامونو دراوردیم و رفتیم داخل.
ما بسیار زودتر اومده بودیم و حتی فرزاد برادر فرزام هم نیومده بود.
آقای بزرگمهر خونسردانه نشسته بود و فوتبال پرسپاماس و صنعت نفت تماشا میکرد و آسیه خانم هم میوه های توی سبد بزرگ رو خشک میکرد.
پدرش تا مارو دید گفت:
-به به! آقا فرزام گل گلاب و رستا خانم عزیزمون!
خوش اومدین…
فرزام بازی پرسپاماسه شروع شده هاااا…
فرزام تا درک کرد فوتباله و بازی پرسپاماس فورا دستهای منو از خودش جدا کرد و با عجله راهی شد و کنار پدرش قرار گرفت.
ظرف تخمه رو کشید سمت خودش و سریع تند شروع کرد تخمه شکوندن و بازی مشاهده کردن.
فکر نمیکردم اینقدر فوتبال دوست باشه.
آسیه خانم از توی آشپزخونه اضافه کرد:
-میبینی رستا! تا یکی دو ساعت دیگه مهمونا میان بعد اینا قرار گرفتن دارن فوتبال میبینن و تخمه میشکونن
پدر پسر عین همن!
رفتم سمت آسیه خانم و اظهار کردم:
-فکر نمیکردم فرزام اینقدر فوتبالی باشه.
خندید و گفت:
-اووووو..فرزام و باباش از بچگی تا همین چندوقت پیش همه بازی های پرسپاماس رو میرن استادیوم!
زیر لب عجبی زمزمه کردم و با کنار گذاشتن کیفم سؤال کردم:
-کمک نمیخواین !؟
سر بالا انداخت و گفت:
-نه قربونت برم.برو بشین!نمیخواد زحمت بکشی!
تبسم زدم و با برداشتن کف دستمال سبد رو کشیدم سمت خودم و اضافه کردم:
-نه بابا زحمت چی…شما برو به بقیه کارت برس اینارو من خودم خشک میکنم
بسیار زود پذیراهی شد و اضافه کرد:
-کف دست گلت درد نکنه.پس من برم به بقیه ی کارام برسم!
-باشه…دلواپس نباشید
اون حرکت کرد بیرون و منم مشغول خشک کردن میوه های خیس شدم….
همینطور داشتم میوه هارو که تعدادشون حالا دیگه زیاد نبود و چیزی ازشون باقی نمونده بود رو خشک میکردم که متوجه نیکو شدم.
نیکویی که سر به زیر و مثلا خجلل منو نگاه میکرد و آسته آسته سمتم میومد.
حتی سرم رو هم بالا نگراهی شدم که نگاهش بکنم.
فعلاااا قصد آشتی نداشتم تا اون باشه دیگه همچین چیزایی رو از من مخفی نگه نداره.
اومد سمتم و کنارم از حرکت ایستاد
اول بربر و البته باخجالت نگاهم کرد بعد سرش رو آورد جلو و ماچم کرد و اضافه کرد:
-غلط کردم رستا…
یه نیم نگاه هم بهش ننداختم.
جدا اصلا ازش ناراحت نبودم و اتفاقا بسیار خوشحال بودم که قرار بود اون زن رهام بشه ولی میخواستم یه کوچولو بابت مخفی کاریش اذیتش بکنم وگرنه واسه رهام کی بهتر از نیکویی که خوب میشناختمش!
نیکویی که میدونستم چقدر آدم همراه و حامی ای هست.
یه دختر قوی با اعتماد بنفس بالا!
بار دیگر با التماس اسمم رو آوا زد:
-رستاااا…رستا قهری !؟غلط کردم …مفصل برات توضیح میدم!
پوزخندی غیر واقعی زدم و به طعنه جویا شدم:
-حالا و شامگاه میل داشتگاری آره؟
ریز خندید و گفت:
-آخه روم نشد بیام بگم یه قلب نه صدقلب عاشق داداشتم! مرگ من بخند…
دیگه نتونستم ادای آدمای ریلکس رو دربیارم.لبهام از هم کش اومدن و طرح تبسم گحرکت کردن و نیکو تا متوجه این موضوع شد خکدش رو انداخت تو بغلم و با ماچ کردن گونه ام اضافه کرد:
-قربونت برم من الهییییی! آشتی ؟ آشتی ؟
چپ چپ نگاهش کردم و جواب دادم:
-به شرطی که همچی رو سیر تا پیاز برام توضیح بدی!
بسیار زود قبول کرد و گفت:
-ای به نگاهمم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن