آواشو برد بالا و گفت:
-به درک که حذفت میکنن.تو هیج جا نمیری…
نمیتونستم به نرفتن فکر نکنم.اینهمه بخونی بخونی زحمت بکشی ، بیخوابی بکشی، تلاش بکنی؟ از خواب خوشت بگذری بعد سر یه لج و لجبازی مسخره بر اساس فکرهای پوچ و توخالی همچی رو از دست بدی زور داره.
خیلی هم زور داره…
بدون اینکه رد قلبخوری کارای دیشامگاهش رو از چهره ام پاک بکنم اضافه کردم:
-اول که کتکم زدی…بعد که حبسم کردی توی خونه حالا هم میخوای نزاری برم دانشگاه که حذف بشم !؟
بازم انگشتش رو تهمشاهده کرد کنان تکون داد و اضافه کرد:
-من با دانشگاه رفتنت حال نمیکنم…نمیخوام بری…تموم شد رفت پس واسه من سخنرانی نکن!
وقتی زبون و نرم کارساز نبود پس لازم بود محکم و قرص تو روش بایستم و اجازه ندم بیشتر از این منو بزاره تو منگنه برای همین شتابزده و بهسرعت اظهار کردم:
-ولی من باید برم فرزام.اگه نرم حذف میشم…
با تحکم و خشونت کلام اظهار کرد:
-به درک که حذف میشی! من شوهرتم و بهت میگم قلبم نمیخواد بری…حالیته !؟
از اینکه هرچی بگه و کف دستور بده و من مطیعانه چشم تحویلش بدم خسته و عاجز نبودم من فقط میوحشت کردم.
میوحشت کردم که حذف بشم و این رو هم خوب میدونستم که محاله استادا بهانه هام رو قبول کنن اون هم بعد از چند غیبت غیرموجه.
گله مندانه اظهار کردم:
-لطفا یه ذره درک داشته باش.آخه چرا زور میگی…
کله شق بود و لجوج و زور گو و این رو با حرفی که تحویلم داد، برای هزارمینبار اثبات کرد:
-نه من نمیتونم درک کنم.همون که بهت گفتم…حق نداری پاتو از در این خونه بزاری بیرون…
نفس عمیقی کشیدم و توی یه تصمیم آنی سریع و بهسرعت اضافه کردم:
-اما من نمیتونم با این موضوع کنار بیام نحرکت کردنم مساویه یا مشروط شدنم…خداحافظ…
چرخیدم و خیلی بهسرعت به سمت در پاتند کردم و اون بازهم با خشم و عصبیت اضافه کرد:
-رستا رفتی دیگه پاتو تو این خونه نمیزاریااااا….
با درموندگی مکث کردم.شرایط سخت و تلخی بود و نمیدونستم حرکت کردن به صلاحه یا موندن…
اگه نمی حرکت کردم استاد باهم لج میکرد و جدا حذف میشدم.
منم دیگه واقعا بهونه ای برای اینکه تحویلشون یدم نداشتم.
هیچ بهونه ای…
تو لحظه انتخاب کردم.من می رفتم و فرزام حتما یکم که میگذشت آرومتر میشد.
بدون اینکه برگردم و نگاهش یندازم به راهم ادامه دادم از اتاق بیرون حرکت کردم.
دنبام از اتاق بیرون نیومد اما بازهم یا آوای کشیده تهدیدم کرد و گفت:
-رستااااا…شنفتی چیگفتم؟؟؟از در خونه راهی شدی بیرون دیگه حق نداری پاتو بزاری داخل…
کر شدم و به خودم اجازه ی متوجه شدن حرفهاش رو ندادم!
یعنی اگه میخواستم برم نباید اینکارو انجام میدادم چون احتمالا اون حرفها باز منو از تصمیم منصرف میکرد .وسایلم رو جمع کردم و بسیار سریع از خونه زدم بیرون…
فقط امیدوار بودم وقتی برمیگردم به تهمتوجه شدی که کرد عمل نکنه …
بهشدت تند و عجولانه در کلاس رو باز کردم و راهی شدم داخل.تو همون نگاه اول نیکو رو متوجه شدم و فورا به سمتش راهی شدم و کنارش قرار گرفتم.
با تعحب سؤال کرد:
-چه عجب شما بالاخره حاضر شدی ییای !؟
تبسمی دست و پا شکست زدم و درحالی که با احتیاط وسایلمو روی میز میگذاشتم جواب دادم:
-اومدن من در این حد جای تعجب داره!؟
لباشو جمع کرد و با بالا و پایین کردن کف دستش، همونطور که سعی داشت وسعت تعجبش رو بیان کنه بیان کرد:
-اووووه چه جورهم…باور کن تقریبا مایوس شده بودم اظهار کردم لابد امروزگار هم میخوای ور قلب آق داداش بمونی!
تو قلبم پوزخندی به این تصورات نیکو که هچکدوم با واقعیت هماهنگی نداشت زدم.نمیدونست من با به جون خریدن چه دردسرایی الان ابنجا هستم.
رو صندلی جای گرفتم و بسیار بی مقدمه اظهار کردم:
-فرزام اصلا دوست نداره من بیام دانشگاه…امروزگارم ازم خواست نیام…اخم و تخمشو به جون خریدم که الان اینجام.
کلا منظور دیگه ای از حرفهام برداشت کرد.آرنجشو آهسته زد به پهلوم و خیلی آروم در گوشم بیان کرد:
-جوووون …از بس دوست داره دلش میخواد همش ور قلبش باشی و حتی تری دانشگاه !
نمیدونم بیان کردنش درست بود یا نه اما دیگه در این مورد حس کردم باید یکم بی پرده حرف بزنم برای همین گفتم:
-نه…بحث این نیست.کلا با درس خوندن من مخالفه.امروزگار یکم بگو مگو کردیم…جدا نمیمیل داشت اجازه بده بیام دانشگاه ولی من اومدم…فکر کنم بسیار از کف دستم عصبیه.
وقتی جدیت من موقع زدن اون حرفها رو دید به وضوح نگران شد. حتی باید بگم رنگش هم پرید .من اینو در لحظه احساسش کردم.
دستمو گحرکت کرد و خیلی سریع جویا شد:
-واقعاااا!؟ ببینم…اذیتت که نکرد…هان ؟
از لحظه ای که ازدواج کردم تا خود امروز بین من و فرزام همش تنش بود.
با من سر ناسازگاری داشت و حاضر نبود خوب تا بکنه من هم همچی رو گذاشتم پای خلق و خوی خاصش و اینکه میتونم یه روز تغییرش بدم.
به دیدههای دلواپس نیکو خیره شدم.
واقعا مضطرب بود.شاید میترسید زندگی برادرش خراب بشه و من اصلا قلبم نمیمیل داشت عامل این دلواپسی باشم یا چیزی بگم که اون بفهمه ما همش درحال دعوایم.یعنی درواقع اون همش در حال دعواست برای همین تبسم تلخی زدم و جواب دادم:
-نه! نگران نشو… فقط بهم گفت دوست نداره برم دانشگاه همین…
بی نهایت قلب ناگرون سؤال کرد:
-واقعا فقط همین!؟
به دروغ سر جنبوندم و جواب دادم:
-اهوووم! انتظار چیز دیگه ای داشتی؟
تبسمی تصنعی زد و جواب داد:
-نه من فقط دلواپستون شدم
تبسمی تلخ روی صورت نشوندم با فشردن کف دستش گفتم:
-دلواپس نشو…همچی خوبه!
نفسش رو با خیال راحت بیرون فرستاد و با خودش زمرمه کنان بیان کرد:
“هووووف! خداروشکر!”
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن