لیدا تمایل داشت از اتاق خارج شود که لادن صدایش کرد
با همان دیدهان قرمز سوالی نگاهش کرد :
_ جانم عزیزم؟
_ سرت داد زدم … ببخشید
_ مهم نیست
_ هست! بخاطر اون عوضی و کاراش اعصابم بهم ریخته ، دلخورت کردم
لیدا با بغض صورتش را بوسید
_ فدای سرت ، من بیرونم آوام بزن
لیدا در را بست
حاج مرتضی روبه روی کمد لباس ها از حرکت ایستاد
لادن نامیل داشته لب زد
_ وقتی رو ویلچرم قدم به کمد نمیرسه
حاج مرتضی سعی داشت لرزش صدایش را کنترل کند
_ کمد جدید میگیرم برات ، کوتاه تر
_ قلبم برای کفشای پاشنه قد بلندم تنگ شده
_ میخوای الان بپوشی؟
لادن با گریه ریز خندید :
_ یادمه ازشون متنفر بودی
همیشگی میگفتی آبرتو میبرم
_ اشتباه میکردم…
لادن ریز خندید :
_ ناراحت نباش
_ تا وقتی تو نمیخندی زندگیم جهنمه لادن…
_ میخندم ، بعد این دادگاه میخندم
گفت و ویلچر را سمت میز آرایشش هدایت کرد
قلبش نمیمیل داشت امروزگار شکسته به نظر برسد
میخندید…
بعد از این به ساواش و حال و روزش بدونِ بیتا ، هرروز و هر ساعت میریز خندید!
جادهرو دادگاه شلوغ بود
بیتا و مردی آن سمت توقف کرده بودند و خانواده ساواش کمی دور تر
وکیل بالای سرش از حرکت ایستاده بود و سریع شتابزده وضعیت را توضیح میداد
_ همه چیز به نفع ماست لارم نیست مضطرب باشید
شانس موفقیتمون صددرصده
من بهتون اطمینان میدم
وکیلش تو دادگاهایی که شما حضور نداشتید سعی کرد اینکه متهم مست بوده رو لاپوشونی کنه ولی موفق نشد
ازش تست گراهی شده بودن همونجا و خود متهمم تو اعترافات ااماهاش بیان کرده بود
مجازات مشروب خوردنش جداست
حتما شلاق و جریمهنقدی داره
بقیه جرم ها هم سرجای خودش
نیازی نیست استرس داشته باشی
پدرش همانطور که تسبیح میانداخت سر تکان داد
_ منم همینو میگم آقای وکیل!
رنگش پریده ، افسردست
اصلا حالت صورتش جوریه که انگار تو دادگاه شاکی نه بلکه متهمه!
لادن آهسته جواب داد
_ تو دادگاه مجرم شناخته بشه چی درست میشه؟
چه فرقی به حال من و پاهای بدون حسم داره؟
پدرش و وکیل هردو خاموشی کردند
بغض مادرش منفجر شد و لاله و لیلا هم اشک ریخسریع
صدایش را کمی بالا برد
_ چی میشه اره؟ میوفته زندان؟
خب که چی؟
من میتونم مجدداً جاده برم؟
میتونم بشم همون دختر قبلی که صدای خنده هاش ساکت نمیشد؟
میتونم سه سال زندگیم رو برگردونم؟
میتونم تو دانشگاه باشم؟
نه!
صوتی سربازی که فامیلی آن هارا میگفت باعث شد خاموشی کند
پدرش ویلچر را حرکت داد
خانواده ساواش هم به تکاپو افتادند
لادن تازه توانست مدیر مدرسه اش را بین ان ها تشخیص دهد
خودش را جمع کرد و سعی کرد به نگاه ترحم انگیز سرباز و بقیه حاضرین توجه نداشته باشد اما دلش میشکست و نمیتوانست کاری کند
همه با ترحم نگاهش می کردند و پچ پچ میکردند
نیشخندی زد.
برای مردم یک سرگرمی حساب میشد بدبختی لادن!
وارد که شدند با دیدن قاضی بغض کرد.
چه کسی میخبر داشت که یک روزگاری در این جمع حاضر خواهد شد تا از خودش دفاع خواهد کند؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن