اشکی روی گونهاش ریخت که سریع، قبل از اینکه کسی ببیند پاکش کرد
وقت جا زدن نبود، بزودی ساواش را میدید، همانی که زیستنش را به این روزگار انداخته بود
اویی که قرار بود تاوان پس بدهد و نباید مقابل ساواش ضعیف به نظر برسد
باید قوی باشد
مجبور بود قوی باشد!
پدرش ویلچر را ردیف اول ، کنار جایگاه قرار داد و در گوشش زمزمه کرد.
– همینجا خوبه؟
لادن بی سر و آوا سرتکان داد
صوتی قاضی رسید
– خاموشی رو رعایت کنید لطفاً
فضا ساکت شد
مردی با صدای بلند گفت :
_ شاکی ، خانم لادن فخر آرا
متهم ، آقای ساواش دانشپژوه
قاضی سر تکان داد :
_ متهم رو بیارید
در باز شد
لادن چشم هایش را بست
ضربان دلش هر لحظه بالاتر میراهی شد
صدای پر بغض زنی میانسال از پشت سر رسید
_ الهی بمیرم چرا پاهاشو بستن؟
آوای عمه ساواش رسید
همان زنی که روزگاری مدیر مدرسه لادن بود :
_ دارن باز میکنن آروم باش
مادر لادن نفرین کرد
_ خدا لعنتش منه
انشاءالله پاهاش مثل پاهای دخترم از کار بیوفته
میدونم میشه
خدا جای حق قرار گرفته
قاضی بار دیگر هشدار داد
_ ساکت! اگر جو دادگاه رو بهم بریزید مجبورم بیرونتون کنم
همه ساکت شدند
لادن ناخواسته سر برگرداند و به اویی که خیرهاش بود نگاه انداخت.
به سرعت نگاهش را دزدید و سعی کرد به نگاههای او توجه نکند ولی انگار کف دست بردار نبود
بی توجه به همه خیره ی لادن شده بود
ته ریش تقریبا بلندی داشت و چهره اش خسته به نظر میرسید
صوتی قاضی وارد شد ولی لادن حرفهای قاضی را نه می متوجه شد و نه درک میکرد
در شوک فرو حرکت کرده بود و با استرس و کف دستهای لرزان نقشهاش را بررسی میکرد تا بدون هیچ ایرادی انجامش دهد.
چشم بست و کف دستهایش را مشت کرد.
دستهایش لرزش عجیبی داششتابزده و او را به ترس انداخته بودند.
آهی کشید و برای خودش زمزمه کرد.
– آروم باش لادن، چیزی نیست
اون حرف میزنه تو حرف میزنی،
بهشون بگو چه بلاهایی سرت آورد
بهشون بگو!
کسی دست روی شانه اش گذاشت
وحشت زده از جا پرید
پدرش بود
– چ…ی شده؟
خیال کرده بود ساواش نزدیکش شده…
پدرش با ترس صورتش را در دستانش گحرکت کرد
– خوبی؟ چرا این رنگی شدی
_ خوبم ، خوبم….
_ آقای قاضی با شماست!
لادن هرچه خواست بدون نگاه به ساواش دانشپژوه نگاهش را سمت قاضی بچرخاند نشد که نشد و آخرش نگاه در نگاه او شد!
عصبی لبش را گزید و به قاضی خیره شد
نگاه همه را روی خودش احساس میکرد
صوتی قاضی آمد
_ کمکشون کنید کنار جایگاه بنشینن
لادن لب گزید
پدرش ویلچر را جایی نزدیک به ساواش متوقف کرد و دلواپس پشت سرش توقف کرد
_ اسم و فامیلتون رو بگید لطفاً
لب هایش را خیس کرد و عزمش را جزم کرد و لب زد
_ من …
قاضی کف دستور داد
_ قد بلندتر لطفا
_ من لادن فخرآرا هستم
_ با توجه به پرونده پزشکیتون ، اتفاقات سه سال رو پیش رو واضح به یاد دارید؟
به یاد داشت
ثانیه به ثانیه اش را!
پدرش دستش را روی شانه اش گذاشت
_ لادن جواب بده دخترم
قاضی ابرویی بالا انداخت و به پدر لادن هشدار داد
– از دختر خانومتون دور بشید بذارید خودشون جواب بدن
لادن متعجب به هشدار قاضی خیره شد و بعد از پدرش فاصله گحرکت کرد
قلبیل این همه سخت گیری را نمیخبر داشت!
_ بله ، کامل یادمه
– تعریف میکنی چی شده اون روز
دیده بست و آن روز را تصور کرد
بدترین روزگار زیستناش….
زیرچشمی به ساواش نگاه کرد
عذاب وجدان و غمی که نگاهش داشت را باور نمیکرد!
ارام زمزمه کرد
_ بله … تعریف میکنم
_ شروع کن لطفا
لادن به حرف آمد :
_ از طرف مدرسه راهی شده بودیم اردو
هنوز شروع نکرده بود بغض گلویش را گراهی شد
چه روزگارهای خوشی داشت و قدر نخبر داشت
_ اون زمان ۱۷ سالم بود
پیش دانشگاهی بودم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن