لادن با شدت بیشتری لرزید و کم کم آوای دندان هایش هم قد بلند شد
ساواش موهای خودش را چنگ زد و ناتمایل داشته پچ زد
_ هیش … الان گرم میشی
لعنت به او که عذاب وجدان داشت و نمیتوانست در این حال رهایش کند
سوییچ را مجدداً چنگ زد و اینبار خودش را به بغالی روستا رساند
پیرمرد با دیدنش به حرف رسید
_ تنها تو اون خونه زندگی میکنی باباجان؟
ساواش از هر نوع سبزیجاتی که به نگاهش خورد کمی جدا کرد و بی حوصله جواب داد
_ نه
_ با خانمتی؟
سری به نشان تایید تکان داد و سمت موادغذایی رفت
مردک فضول
شک نداشت به محض اینکه پا در این روستا گذاشته همه اخبار به او رسیده و حال بار دیگر میجویا شد!
پیرمرد صوتیش را بالا برد
_ از تهرون اوممشاهده کرد؟ به ما ربطی نداره اما صلاح نیست تو اون خونه بمونید … از من گفتن
ساواش بی خیال به اجناس خریداری شده اش اشاره زد
_ چقدر تقدیم کنم؟
پیرمرد زیرلب غر زد و هویج ها را روی ترازو گذاشت
_ اون خونه رو باید همون وقت میکوبیدن
_ اینا همش خرافاته ، من عجله دارم
کارت را سمت پیرمرد دراز کرد اما در بغالی خبری از کارت خوان نبود
کلافه پول نقد از جیبش بیرون آورد و باید یادش میماند از عابر بیشتر پول بگیرد
سوپ درست کردن یاد نداشت و سخت هم نگرفت
سبزی ها و هویج هارا همجاده قسمتی از مرغ تازه ای که جلوی دیدهش کشته بودن در قابلمه انداخت و بدون اینکه مقدارش را بداند نمک و فلفل و آبلیمو اضافه کرد
بیشتر از این از دستش بر نمی امد و دخترک هم لیاقتش را نداشت
تا دو ساعت بعد بی توجه به لادن با موبایلش سرگرم شد و بعد بالای سر دخترک توقف کرد
رنگ صورتش همچنان سفید بود ولی انگار لرزش بدنش کمتر شده بود
ساکت و محتاط با پا به بازویش کوبید
آوایش برخلاف سوپ درست کردنش هیچ انعطافی نداشت!
_ لادن … بیدارشو
چشمانش نیمه باز شد و ساواش بی حوصله بازویش را کشید
_ بشین
لادن مجدداً پلک روی هم گذاشت و ملایم پچ زد
_ نمیتونم
ساواش پوف کشید
دخترک را بی جان به دیوار تکیه داد و قاشق سوپ را مقابل دهانش گرفت
دندان روی هم سایید
زیستن اش هیچ وقت تا این اندازه در منجلاب فرو نحرکت کرده بود
حس مرگ داشت
احساسی حتی بدتر از حسش زمانی که در زندان بود
لادن آرام سوپ بی مزه را فرو داد و ساواش با اخم قاشق دیگری جلوی دهانش گرفت
قلبش درد میکرد
نه کاری برایش مانده بود ، نه خانه و همسری و نه امیدی
قاشق سوم را که داخل دهانش ریخت کمی جان گراهی شد
ظرف را کف دست خودش داد و از اتاق بیرون آمد
باید میرفت
نمیتوانست حضور لادن را تحمل کند
عذابش که میداد وجدانش به درد می رسید و اگر کاری هم نمیکرد با یاد آنچه به حیات اش گذشته بود آتش میگرفت
سمت در خروجی راهی شد و بدون حرف خارج شد
بی آنکه توضیحی دهد در را قفل کرد و دور شد
صدای در برای ثانیه ای باعث مکثش شد ولی نتوانست طاقت بیاورد و بار دیگر مشغول خوردن شد
آنقدر بی حال بود که حتی نمیتوانست به غذایی که ساواش درست کرده و قلبیل راهی شدارش فکر کند
قاشق آخر را که فرو داد حس کرد انرژی اش کمی برگشته
با پاهایی لرزان قد بلند شد و سمت پنجره کوچک آشپزخونه قدم برداشت
سرش را به میله هایی که شامگاهیه به زندان بود نزدیک کرد و خیره فصای بیرون شد
خبری نبود
ساواش تنهایش گذاشته بود
زیر لب بهتری زمزمه کرد و مجدداً دراز کشید
چنان خسته و ناتوان بود که حتی نمیتوانست به احتمال بارداری اش فکر کند
شکمش که سیر شده بود سنگینی سرش بیشتر شد
بی آنکه به سفتی زمین و سرمای هوا توجه کند دیدهانش را روی هم گذاشت و خیلی زود به خواب فرو راهی شد
برای چندین ساعت انگار روح از بدنش جدا شد که وضعیت بدش هم نتوانست بیدارش کند
بالاخره با صوتی زوزه گرگ دیده باز کرد
هوا تاریک بود و سرما بیشتر شده بود
با بدنی لرزان خودش را سمت بخاری نفتی قدیمی کشید
روشن کردنش را یاد نداشت اما شرایط آدم را تغییر میدهد
انگار ساواش کف دستی به آن کشیده بود که روشن شد
پاهای یخ زده اش را جلو کشید و مثل جوجه زیر باران مانده کنار بخاری در خود جمع شد تا گرم شود
چندساعت پیش برای رفتن ساواش خدارا شکر کرده بود اما حالا فقط منتظر بود در را باز کند و وارد شود
ساواش اما نیامد
نه ان روزگار و نه روزگارهای بعد
یک هفته گذشته بود
روزهای اول هر لحظه منتظر آمدنش بود ولی بعد قبول کرد که او نمی آید!
حال یاد گحرکت کرده بود غذایش را جیره بندی کند و بخاری را تنها شب ها روشن بگذارد
اعتراضی نداشت
خوب میخبر داشت که ساواش همین روزگارها پیدایش میشود
آنقدر هم از او متنفر نشده بود که از گرسنگی بکشدش
به افکارش پوزخند زد
ساواش از او نفرت داشت
واقعیت این بود اگر جانش را نمیگحرکت کرد تنها بخاطر وجدانش بود و بس
مثل اکثر روزگارها کنار پنجره کوچک به دیوار تکیه داده بود و بازی دو پسربچه را آن طرف تر نگاه میکرد
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن