و چه باخت ترسناک و غیر قابل جبرانی!
لیالی از حالا همچنان ناموساش محسوب میشد، ولی حلالِ برادرش بود…
از آنِ او…
موهایش را کمی نوازش کرد و به سختی از اتاق قلب کند تا مبادا برای سوزاندنِ قلب یاسر هم که شده، به حریم لیالی نزدیک شود و یک عمر برای خودش پشیمانی بخرد.
در اتاق را که بست، با حالی کلافه و متشنج از آنچه که اطرافاش میگذشت، به در تکیه داد و اخمی کرد.
عاشق شد برای همیشه برود و گورش را گم کند… به نوعی که هیچکس اثری ازش پیدا نکند…
اما نیرویی او را سمت اینجا میکشاند…
انگار در اینجا ریشه دوانده بود… ریشهی عظیم و قدرتمند که نگهاش میداشت.
وگرنه قلبِ خوشی از اینجا نداشت.
از همان بچگی او اولویت دوم که نه… سوم پدرش بود!
همیشگی اول یاسر بود… و دوم او.
اما بعد از شهادت عمویش، لیالی شد اولویت دوم و اویِ فلک زده شد سوم!
حالا که عملا شده بود خار توی دیده خانوادهاش.
نمیمیل داشت جلوی چشمانشان باشد ولی انگار تواناییِ دور شدن از اینجا را هم نداشت…
نفس عمیقی کشید و برای ناخودآگاه خودش، غرید:
_ موندنم ربطی به لیالی نداره!
انگار خودش هم میخبر داشت حرفاش قانعکننده نیست… حتی برای خودش!
ولی الان فقط اغراق نبود!
باید در خلوت خودش با خودش سبک و سنگین میکرد تا دردش را پیدا کند.
از اتاق فاصله گحرکت کرد و پلهها را با همان اقتدار و جدیت پایین حرکت کرد.
ظاهر جدیاش را حفظ کرد و از منزل خارج شد.
انگار نه انگار که او و لیالی کنارشان نیسشتابزده… روی صندلیهایِ داخلِ آلاچیق، گرد هم نشسته بودند و غرق بیان کردگو بودند.
کاش میشد بیآن که بفهمند از منزل خارج شود ولی متاسفانه برای خارج شدن از حیاط، باید از پیشِ نگاهانشان میگذشت.
به ناچار نفس سنگیناش را بیرون فرستاد و جلو رفت.
با مشاهده کردناش، هر سه به سمتش چرخیدند.
_ مادر زنداداشتو ندیدی؟ رفت چایی دم کنه اما دیر کرده.
زن داداش… زن داداش… لعنت به این نسبتِ نحس و شوم.
نگاهش به آنی از خشم و غیرت سرخ شد.
به سختی پاسخ داد:
_ نمشاهده کردم…
سپس قبل آن که کسی باز حرفی بزند و اوضاعِ اعصابش را ببشتر به هم بریزد، ادامه داد:
_ من برم دیگه…
_ کجا داداش؟ بعدِ یه سال متوجه شدمت… کجا میخوای بری؟
انگار سوالِ یاسر، به نوعی سوال پدر و مادرش نیز بود.
نگاه جدیاش را از یاسر جدا کرد و به پدرش دوخت.
به حاج نعیمای که دردانهاش وارد شده بود و…
گور بابایِ ادریس یاغی و بیدین!
برای آن که جای سوال دیگری باقی نماند، به ناچار جواب داد:
_ همین حوالی یه واحد گراهی شدم واسه خودم.
حرکت کرد و آمد من ساعت مشخصی نداره اینجوری مزاحم کسی هم نمیشم.
فردا میام سر میزنم بهت.
یاسر با تبسم ایستاد و به بازوی ورزیدهاش کوبید.
سپس با تمنا بیان کرد:
_ مبارکت باشه داداش… حالا امشب و به خاطر من بمون. میخوام تا خودِ صبح به همتون نگاه کنم.
بغض سختی گلویش را گراهی شد.
با وجود آن که دل خوشی از یاسر نداشت و هیچگاه رابطهی خوبی باهم نداشتند، ولی باز هم برادرش بود…
این خونِ لعنتی… این ژنِ مشترک…
به هر حال کار خودش را میکرد.
با وجود آن که سخت بود بماند و شاهد نزدیکی لیالی و یاسر باشد اما نتوانست روی یاسر را زمین بزند…
روی برادری که یک سال غم غربت و اسارت کشیده بود…
به ناچار سری به نشانه تایید تکان داد و کوتاه بیان کرد:
_
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن