رمان قلب عاشق پارت ۲۱

ناامید از ستاره رو می‌گیرد

_ پاشو مادر، پاشو برو بخواب که حال تو ام خوش نیست!

در جایش روی تشک دراز می‌کشد و پتو را روی خودش می‌کشد

ستاره مخالفش پتویی که خاتون تا روی سینه کشیده بود را پایین می‌کشد

_ بهش فکر کنید

هر دو شون هم ازدواج نکردن

نازنین خاله ی یاراست ولی میتونه بشه مادرش

داداش جهان هم همین طور

میشه پدر یارا

دیگه چی بهتر از این؟

خاتون اخم می‌کند

_ نمیشه دختر

مگه فقط به حرفه؟

_ چرا نشه؟

همون طور که نازنین ازدواج میکنه، داداش جهان هم یه روزگار ازدواج میکنه

اونوقت اون زنی که می‌خواد بیاره، میشه نولیدری یارا

تازه اونم نه نولیدری، میشه زن عمویی که مجبوره اول زندگیش بچه ی جاریش رو بزرگ کنه

نمی‌میل داشت گوش کند، ولی حرف های ستاره بدطور ذهنش را درگیر می‌کردند

_ حالا از نظر شما نازنین مادر بهتری برای یارا میشه یا اون زنی که اصلا نمی‌شناسیمش؟

خاموشی می‌کند اما..

این دو نهایت دوگانگی و تضاد بودند…

_ نازنین، نگار نیست.. فرق میکنه

خودت که میشناسیش؟

جدا از همه ی این ها، اون دختر چشم مشاهده کردن ما رو نداره، بیشتر از همه جهان و

پس بیخود اسمش و نیار که بره تو سر پسره هوایی شه

ستاره تلخندی می‌زند

انگار هیچ کس به اندازه ی او جهان را نمیشناخت..

صبح روزگار بعد جهان با حالی خراب تر از روزگار قبل بیدار می‌شود

کار هایش عقب مانده بود و الا امروزگار را باید استراحت می‌کرد.

با بی حالی و درد گلو به زحمت از جایش قد بلند می‌شود. در آینه نگاهی به خود می‌اندازد، باید دستی به ریش هایش می‌کشید.

این روزگار ها..

متفاوت متفاوت می‌گذرند

پر از حس و حالی عجیب که هم می‌شناسد و هم برایش ناآشنایند…

لباس هایش را عوض می‌کند و با برداشتن کاپشنش بیرون می‌رود

_ سلام داداش

صبح بخیر

_ سلام وروجک

بخواب یکم ، چیه همیشگی صبح بیدار می‌شی

_ امتحان دارم اخه

شما کجا این وقت صبح؟ باید بیشتر استراحت کنید

کتانی هایش را پا کرده پله ها را پایین می‌آید

_ یه سر به تعمیرگاه بزنم

_ شاگرد ها هستن دیگه، قرار باشه شما همواره بالا سرشون باشید که فایده نداره

_ باید خودم بالا سرشون باشم بعضی وقت ها نمی‌تونن عیب ماشین و پیدا کنن

رو به روی پله ها، کمی آن دست تر آشپزمنزل ای به سبک قدیم بود

بیرون از خانه و در حیاط.

جهان داخل می‌شود و ستاره هم پشت سرش

_ چایی هست؟

گلوم بد میسوزه

_ چرا نباشه

اول که بیدار شدم چایی دم کردم، الانم سوپ گرم می‌کنم گلوتون آروم شه

جهان روی تخت سنتی تکیه به پشتی های بزرگ و قدیمی می‌نشیند.

ستاره هم کنار سماور استکان را چای می‌ریزد

_ میدونم الان وقتش نیست اما..

من حرف های نازنین و خاتون رو ‌متوجه شدم

نگاهش از روی زمین به سمت ستاره کشیده می‌شود

_ چه حرف هایی؟

_ نازنین اضافه کرد یه قراری بذاریم، تقریبا مثل مهمونی بعدم که.. در مورد یارا صحبت کنیم

لیوان چای را روی میز، کنار کف دست جهان می‌گذارد

جهان اخم ریزی می‌کند

_ صحبتی در این مورد نیست!

_ چقدر کارت طول میکشه؟

کوله اش را از روی صندلی پشت میز برمی‌دارد

…… فکر نکنم به‌شدت بشه

اگه دیدم وقت میبره خبر میدم

_ باشه

امروزگار خودم میرم دنبال یارا، تو به کارات برس

برمی‌گردد، لبش را به دندان می‌گیرد و دیده هایش را لحظه ای از حرص می‌بندد

……. نمیخواد مامان جان

هر چی ما بیشتر اصرار می‌کنیم، اینا دور برشون میداره بیشتر پرو میشن

حالا دو سه روز دیگه خودم میارمش

از آشپزخونه بیرون می‌رود و نگین هم پشت سرش

_ تو چرا انقدر عوض شدی؟

با امروز شیش روزه که بچم و بردی دادی بهشون

بیان کرده بودن هفته ای یه روزگار، هفته هم تموم شد

لپش را از داخل بین دندان می‌گیرد. ذهنش برای چیدن کلمات متمرکز نبود

برمی‌گردد روبه نگین

……. باهاش بحثم شد، اون بی‌شعور خان هم اضافه کرد این هفته دنبال یارا نریم چراکه نمیذاره ببینیمش

اخم می‌کند. نمی‌داند نازنین این همه لجبازی را از که به ارث برده

_ می‌بینی گوشت ما زیر دندون این جماعته، حالا هی به پر و پاشون بپیچ

بهونه جور کن واسشون

…… اون بی‌شعوره، مقصر منم؟

نگار بچه رو زایید اما انقدر حق به جانب نبود، اونوقت این هیولای دو سر یه طوری امر و نهی می‌کنه انگار ما غلام حلقه بگوشیم

_ کافیه نازنین

بار اخر بود که در مورد خواهرت این مقلبی حرف زدی

با اعصابی متشنج سمت خروجی می‌رود

…… آخر من اینو زیر لاستیک های ماشینم میگیرم و یه جماعت و از کف دستش خلاص میکنم!

با اخطار آوایش می‌زند

کاش بتواند نازنین را کنترل کنترل کند

این گونه خود بیش از همه آسیب می‌متوجه شد..

نازنین که می‌رود خانه باز هم در سکوت خود غرق می‌شود.

نگاهش می‌چرخد و روی میز مستطیل شکل ثابت می‌ماند قدرتی به چشم هایش می‌دهد تا نگاهش بالاتر بیاید

این‌بار نوبت پاهایش بود که او را بکشند

کف دستش روی وسایل منزل کشیده می‌شد..

به میز که می‌رسد، کف دستش بی اختیار روی قاب عکسی می‌نشیند

آخ که چقدر دل‌تنگ بود..

چهره ی خندان نگار آتش به قلبش می‌انداخت..

این روزگار ها بیشتر به این موضوع فکر می‌کرد که ای کاش به حرف نازنین گوش می‌کرد

ای کاش آن زمان که شاهد حرکت کردار های خشونت بار و ناسالم رضا بود، بدون توجه به اصرار های نگار که دم از عاشقی میزد برای متارکه اقدام می‌کرد

درست و غلطش بماند، ولی حداقل نگارش زنده بود

کنارش بود..

بوسه می‌زند روی شیشه ی سرد قاب..

گونه اش خیس می‌شود و شانه هایش می‌لرزد

اشک می‌ریزد و کشیده میگرید

قاب عکس دیگری را برمی‌دارد..

پسرش..

پسری که حتی یک دل سیر کودکیش را نمتوجه شد.

چه دنیایی بود ..

چه چرخ فلکی..

تقاص کدام گناهش را انقدر سنگین از او می‌گراهی شدند؟

بعد از چند بوق صدای مردانه ای پشت خط می‌پیچد

_ الو ..

_ سلام

_ سلام، بفرمایید

روی صندلی می‌نشیند و قاب عکس نگار را روی پایش می‌گذارد

_ مادر نگارم..

مادر بزرگ یارا..!

_ بله، خوب هستین؟

_ مچکرم

صداهای مختلفی می‌وارد شد

مشخصا در محل کارش بود

_ در خدمتم

_ امروز می‌میل داشتم بیام دنبال یارا

ولی نازنین نذاشت

بیان کرد شما بهش اضافه کردین این هفته نیایم دنبالش چون نمیذارین یارا رو ببینیم

درسته؟

صوتی نفس کلافه مرد را می‌شنود

و لحن آهستهش را

_ چند لحظه گوشی..

بسیار نمی‌گذرد که آوا ها کم می‌شوند

_ درسته، من بیان کردم..

.