”
– لباست و عوض کردی، بیا صبحونه بخوریم
می گوید و می رود.
پیراهنم را تن می زنم.
موهایم را بالای سر می بندم و از اتاق خارج می شوم.
– سلام، صبح بخیر
زری خانم تبسم زنان جواب می دهد.
– سلام به روی ماهت، مادر
نگاهم در اطراف می چرخد.
رستا را نمی بینم چرا!
– با بی بی تو حیاط ان، دلواپس نباش
نگاهم را سمت عقربه های ساعت می کشم.
آه از نهادم کشیده می شود.
– وااای، ساعت نزدیک یازده س! بچه م حتماً گرسنه س، کاش صدام می کردین، مادر جون!
معلوم است که خنده را پشتِ لب هایش درز می گیرد.
– اونهمه شیر که دوشیدی رو پس کی خورد!
– دستتون درد نکنه، مادرجون… افتادین تو زحمت، ببخشید دیگه
اشاره به آشپزخونه می کند، با چشم و ابرو.
– برو، مادر… برو که الانه امیر آوات کنه
نگاهی می گویم و سریعی به آشپزخونه سرک می کشم.
– من الان میام، خب؟
– دیر نکنی ها، چاییت سرد می شه
سر تکان می دهم.
روی ایوان نفسم از هوای تازه پُر می شود.
از پله ها تند شتابزده پایین می روم.
هر چه نزدیک تر می شوم صوتی بی بی واضح تر می شود.
آواز می خواند، مثل لالایی.
من ولی هیچگاه این ترانه را نمتوجه شده ام.
نگاه به رستا می کنم.
انگشت می مکد و مردمک های رنگی اش را از صورت بی بی برنمی دارد.
در سکوت نگاه شان می کنم.
غمِ صوتیش دلم را به درد می آورد.
– عاشق شدی، ننه؟ من اینو واسه بچه م می خوندم، اونم مثه تو بهم گوش می کرد… ابوالفضل و می گم، تو ندیدنش، ننه… ولی من هر شامگاه خوابش و می بینم
لب روی هم می فشارم.
بغض به گلویم ناخون می کشد.
سر می چرخاند، نگاهش ناراحت است.
به قدِ شب هایی که به امید یک رویای شیرین به خواب راهی شده است.
جلو می روم، سلام می کنم.
با صدای گراهی شده جواب می دهد.
کنار رستا روی تخت چوبی می نشینم.
کف دستی به موهای نرمش می کشم.
– صبح بخیر عزیزم… گرسنه نیستی مولین جان؟
بغلش می گیرم.
بوی تنش را نفس می کشم.
– شما خوبین، بی بی خانم؟ ببخشید اگه دیشب اذیت شدین
بسم الله می گوید و چپ چپ نگاه می کند.
– کدوم اذیت، ننه! بچه مه، اذیتم کرد عِب نداره، فدا سرش
تبسم می زنم.
– شما بهشدت خوبید، بی بی… کاش بشه ازتون بهشدت چیزا یاد بگیرم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن