– روم نشد به مادر خدا بیامرزم بگم واسه یکی قلبم راهی شده.. این شد که حرفم و به نرجس گفتم.. کسی چه می دونه قسمت چیه بابا جان.. اون روزگار قسمت بود که مادرتو ببینم.. که غیرِ مادرت هیشکی رو نخوام
نگاهش دوید سمت پنجره اتاق شان.
– زنِ خوب نعمته پسرم.. همونطور که زنِ بد مصیبت..
زنی که باهات رفیق باشه، همقلب و یار باشه.. تو رو فقط واسه گردش و جیبت نخواد.. واسه خودت بخواد.. تو همه ی این سال ها زری فقط زن نبود واسم، یه جواهر بود که همه ی دنیا رو اگه می گشتم حتی شامگاهیه شو پیدا نمی کردم
نگاه پدرم را می شناختم وقتی به آن پنجره زل می زد و انگار مادرم را پشت آن می متوجه شد.
– مامانم در مورد شما همین و می گه، آقا جون.. شمام براش یه جواهری که..
حرفم را قطع کرد و نگاهش را از آن پنجره، نه.
– مادرت خط و خش نداره، امیر حسین.. زلال و شفاف، مثل آینه اس.. کاش دنبال یکی بگردی که بتونه رفیقت باشه، همدم زیستن.. پای خوب و بَدت وایسه، جا خالی نده، پشت پا نزنه بابا جان
پدرم هیچگاه نگفت مخالف است یا موافق.
همان روزگارها بود که مادرم سرِ از قلبدادگی من در آورده بود و پدرم حتماً می اطلاع داشت که نصیحتم می کرد.
گوشم از صوتی عباس پُر می شود.
– گوشیتون داره زنگ می زنه، آقا.. بیارم واستون؟
با یک “نه” ساده جواب می دهم.
پاهایم به فرمان مغزم جلو می رود و گوشی را از روی میز برمی دارم.
– سلام حاج خانم
– سلام مادر.. خوبی پسرم؟
پایِ مصلحت را وسط می کشم و می گویم خوبم.
– چی شد مادر، با حیدر حرف زدی؟
دستی به لب و چانه ام می کشم.
– زدم حاج خانم
– خب؟
– حیدرو بی خیال شو حاج خانم،خودم می برمش
از دهانم در می رود انگار.
من چرا به خوب و بدش فکر نکرده حرف می زدم!
مادرم از خدا تمایل داشته حرفم را تایید می کند.
– چه بهتر مادر.. خودت هممسیرش بری خیال منم راحت تره.. خودم الان بهش می گم، خب؟
زبان در دهانم نمی چرخید چرا!
– امیر حسین؟ قطع شد مادر!
نفسم را بی صدا فوت می کنم.
– نه حاج خانم، هستم.. می گم، شما باهاش صحبت کن ببین اگه موافقت کرد هفته ی دیگه سه تایی با هم بریم
مادرم نچی می کند.
– تو جای مریم بودی اینکارو می کردی؟ می ذاشتی یه هفته بعدِ سالگرد آقات بری سرِ مزار؟!
زیر لب “نه” می گویم و مادرم حرف خودش را می زند.
– پس اگه نه، چرا این حرف و می زنی مادر! اون الان داره بال بال می زنه که بعدِ اینهمه وقت بره سرِ مزار مادرش، اونوقت تو..
حرفش را قطع می کنم.
محال است روی حرف مادرم حرف بیاورم.
– دیده حاج خانم، دیده…کِی بوده ما کف دستور شما رو انجام ندیم که این بار..
– حرف مردم باد هواست، امیر حسین.. مهم تویی و خدای خودت که می دونه نیتت خیره.. نیست مادر؟
آب دهانم را فرو می دهم.
هر چه می گردم در خودم جز همان نیت خیر چیزی پیدا نمی کنم.
– نیست حاج خانم.. حالا شما باهاش صحبت کن ببین نظرش چیه
– راضیش می کنم مادر.. خودش می دونه تنها نمی ذارم بره
باشه ای می گویم و خداحافظی می کنم.
وضو می گیرم و جانماز پدرم را پهن می کنم.
قامت می بندم و افکارم را از بد و خوب رها می کنم.
کف دستگیره در را آرام پایین می کشم و روی ایوان می ایستم.
نگاهم در اطراف حیاط نیمه تاریک می چرخد و من دنبال روزگارهای کودکی می گردم انگار.
روزهای فارغ از دغدغه و قلبواپسی.
فارغ از قلبدادگی و پشت پا خوردن.
از پله ها پایین می روم.
کف دست خودم نیست وقتی نگاه به پنجره اتاق مریم می کنم.
نمی دانم چرا دنبال زنی می گردم که جلوی آینه توقف کرده و به موهای نه خیلی بلندش شانه می کشد!
زنی که با خودش حرف می زند.
شکایت می کند و عاقبت تن به تقدیر می سپارد.
انگار یک نفر جای من با خودم می گوید کاش او را قبلِ این متوجه شده بودم.
به خودم تشر می زنم و آتش فندک را زیر سیگار روشن می کنم.
روی تخت چوبی می نشینم و دود سیگار را محکم فوت می کنم.
تصویرش انگار پیش نگاهانم ظاهر می شود.
لبخند نازی می زند و نگاه من به چال کوچک زیر گونه اش گیر می کند.
گویی من این روزگارها به حضورش در این خانه خو گراهی شده ام.
به او که غرورش را می ستایم.
که می دانم دلش نازک است اما ظاهرش را حفظ می کند.
به او که کف دست خالی اش را پیش احدی رو نمی کند و دغدغه اش را پنهان می کند.
که با یادِ حامد نفس می کشد و یادگارش را با خود حمل می کند.
کف دستم را در هوا تکان می دهم و فیلتر سیگار از میان انگشتانم رها می شود.
از جایم کشیده می شوم و لبِ حوض می نشینم.
خُنکی آب سوزش انگشتانم را کم می کند.
نگاهم باز می دود سمت آن پنجره.
سرم را پایین می اندازم.
زیر لب استغفراللهی می گویم و تنم را جلو می کشم.
صورتم را در آب حوض فرو می برم.
نمی دانم چقدر گذشته که سر بالا می کشم.
باد سرد به صورتم شلاق می زند.
دیده می بندم و محکم نفس می کشم.
زیر لب با خودم نجوا می کنم.
– خدایا.. کمکم کن.. نذار داخل گناه شم، نذار این فکرای احمقانه بیاد تو سرِ بنده ات.. من اونقدر بی شرف نیستم که نتونم جلوی نگاهم و بگیرم
پشت هم ذکر می گویم و کف دستی به صورت خیسم می کشم.
مادرم جلوتر از من در باز می کند.
– سلام حاج خانم، صبح عالی بخیر
ابرو در هم کشیده نگاهم می کند.
– با این لباس حرکت کردی تو حیاط وایسادی! نمی گی دمِ صبح می چایی مادر!
ابرو بالا می اندازم.
– سرد نیست زری خانم، بعدشم ما اونقدر پیزوری نشدیم که با یه ذره باد بچاییم. شما اول جواب سلام ما رو بده بعد گوشمون و بپیچون، تاج سر
کوتاه نمی آید و چپ چپ نگاه می کند.
– تاج سرِ اونه که پسرش بعدِ این همه سال گوش به حرفش بده، سر و سامون بگیره. این وقت صبح تک و تنها کشیده نشه بره تو حیاط واسه خودش
سر جلو می کشم و با یک تک خند لب می جنبانم.
– خواب دیدی حاج خانم؟! نگاه وا نکرده یادِ سر و سامون بچه ات افتادی باز!
صورتش را در هم می کشد.
– جهل نکن با من بچه.. نکن
از اصطلاحش خنده ام می گیرد.
شانه اش را می گیرم و سمت خود می کشم.
– قربونت برم که حرفات فقط مال خودته، تاج سر. اینی که الان گفتی یعنی چه؟ جهل نکن از کجا اومد یهو!؟
از بالای سر نگاهم می کند.
– یعنی عاقل باش، حرف بزرگ ترو نذار بمونه زمین
تنش را عقب می کشد.
– فکر کردین قدتون دراز شد، ریش و پشم در آوردین، آوا کلفت کردین، واسه مرد شدن بسه!
چانه بالا می اندازد.
– نیست مادر.. مهم عقله که مالِ تو هنوز کمه
ابروهایم بالا می پرد و چشمانم گرد می شود.
– دست شما درد نکنه زری خانم.. گویا شمشیرتو بدجور از رو بستی واسمون
نگاه باریکم در صورتش می چرخد.
– نگو تو در و همسایه دارن عروس می آرن تَرکشش ما رو گراهی شده.. اره زری خانم!؟
جوری نگاه می کند که من به یقین می رسم.
– حالا این پسر عاقل و همه چی تموم کی هست؟ بگو مام بدونیم حاج خانم
رو برمی گرداند و دستی در هوا تکان می دهد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن