– گیرم متوجه شدی، فایده ش چیه. عاقل می شی، سر و سامون می گیری! برو.. برو لباست و بپوش که باید کم کم راه بیفتی.. من برم این دخترو آواش کنم پاشه حاضر شه
به سمت اتاق مریم می رود.
– شما کِی می ری حاج خانم؟
در نزده لب می جنباند.
– داییت زنگ زد اظهار کرد می آم دنبالت آبجی، منم بیان کردم خیر ببینی الهی
باشه ای می گویم و به اتاقم می روم.
مادرم پلاستیک پُر شده از میوه و تنقلات روی میز گذاشته و به من اشاره می کند.
– اینا رو گذاشتم تو مسیر بخورید دلتون یه موقع ضعف نره.. بعدشم نذار این طفل معصوم خودش و اذیت کنه، زیاد نمونید سرِ مزار.. غصه خوردن واسه زنِ حامله خوب نیست، مادر
نفسش مثل آه از سینه خارج می شود.
– بی خود نیست از قدیم می گن بچه از مادر یتیم می شه، نه پدر
آوای مریم را از پشت سر می شنوم.
– من حاضرم آقا سید.. ولی باز می گم خودم می راهی شدم، شما از کارتون می مونید آخه
سر می چرخانم و نگاهش می کنم.
بافت طوسی تنش کرده و ذره ای از موهای لختش از زیر شال بیرون زده.
شکمش حسابی بالا وارد شده و قیافه اش بامزه شده.
– بریم تا دیر نشده.. زری خانم، ما حرکت کردیم
پلاستیک را از روی میز برمی دارم.
مادرم به عادت از زیر قران ردم می کند.
مریم را از یاد نمی برد هرگز.
پشت فرمان می نشینم و دخترک کمربندش را می بندد.
مادرم را می بینم که زیر لب آیت الکرسی می خواند.
با خودم می گویم من به دعای او زنده ام و همین من را بس می کند.
خیابان ها خلوت است و بسیار زود وارد جاده می شوم.
از گوشه ی دیده نگاهش می کنم.
انگار در فکر است و مردمک چشمانش درگیر ناکجاآباد.
– مریم خانم؟
با تاخیر سر می چرخاند.
در سکوت نگاهم می کند.
با خودم می گویم شاید آن حجم بُرنده ای که وسط گلویش گیر کرده، پایین نمی رود.
– زحمت نمی شه یه لیوان چایی به ما بدی؟
زیر لب با یک “نه” ساده جواب می دهد.
لیوان را از چای پُر می کند و من تشکر می کنم.
سر تکان می دهد و لبخند کم جانی می زند.
انگار غمِ دنیا در نگاهان این دختر لَم داده و تکان نمی خورد.
غمِ بی کسی آدم را از پا در می آورد، می دانم.
زبان روی لبم می کشم.
– خیلی وقته نراهی شدی سرِ مزارشون؟
نفسش را رها می کند.
– از پارسال به این ور، نه، نحرکت کردم
کف دستی به گلوی ورم کرده اش می کشد.
لعنت به این بغضِ لاکردار که رهایش نمی کند.
– یعنی.. می تمایل داشتم برم، نشد.. نگران حامد بودم.. همش با خودم می بیان کردم بذار تکلیفش معلوم شه، بعد هر موقع میل داشتی می تونی بری
– آشنایی چیزی داری اونجا؟
سر تکان می دهد.
– دوست مولینم هست، خاله مینو.. مثل خواهر بودن با هم..مثل من و صبا، شایدم نزدیک تر
برای لحظه ای مکث می کند.
– بچه که بودم فکر می کردم خاله ی واقعیمه، خیلی دوسم داشت، یعنی الانم داره. شوهرش مثه عموی واقعی بود برام. اون موقع هنوز نمی دونستم پدر و مادرم کجا بزرگ شدن و چقدر تنهان
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن