کف دستی که به کف دستم دراز کرده را به گرمی می فشارم.
– مالِ باتریشه حیدر جان.. باتریش عوض شه عین ساعت واست کار می کنه
کشو میز را می کشم.
گوشی قدیمی را کف دست حیدر می دهم.
– فعلاً اینو داشته باش تا بدم باتری گوشیتو نادر خان عوض کنه واست.. خب؟
سر پایین می کشد و نفسش را رها می کند.
– شما چرا آقا سید؟ خودم می برم درِ مغازه اش می دم..
گوشی را از لای انگشتانش جدا می کنم.
– من و شما نداریم مومن.. داریم؟
دعا به جانم می کند و همین من را بس.
– کارم داشتی، سید؟ در خدمتم پهلوون
– زنده باشی پیرمرد.. میل داشتم ببینم آخر هفته چکاره ای؟ بیرون شهر می ری یا..
می نشیند وسط حرفم.
– خدا بخواد مسافرم سید جان.. راستش برادر زن جوادمون جمعه شامگاه عروسیشه، خانمش اهل کاشونه، عروسی رو قراره همونجا بگیرن.. مام گفتیم نریم زشته، هر چی باشه فامیلمونه، خوبیت نداره فکر کنن واسه کادو نحرکت کردیم
گوشه ی چشمم را می مالم و یادم به حرف مادرم می افتد.
– می تمایل داشتم خودم هممسیرش برم.. دیشب که کارت آوردن مشاهده کردم نمی شه، سالگرد پدر شوهر فهیمه س، نرم زشته مادر.. می گم کاش بگی حیدر ببردش.. اینطوری هم خیال من راحته هم خودت.. نه؟
حیدر آوایم می کند.
نگاه باریکش در صورتم می چرخد و به نگاهانم خیره می شود.
– شما بخوای نمی رم سید جان.. شما اونقدر به گردن ما حق داری که جونمم واست می دم به ولله
ضربه ای ساکت به شانه اش می زنم.
– زنده باشی پیرمرد.. همین که شما و خونواده خوش باشی کافیه
هر چه اصرار می کند زیر بار نمی روم و کلامی حرف نمی زنم.
خیالش را از بابت مریم جمع می کنم.
– نگران نباش، خودم می برمش.. تا دوشنبه که خودت برمی گردی.. نه؟
شتابزده سریع سر تکان می دهد.
– حتماً آقا.. حتماً برمی گردم
نگاه باز و بسته می کنم.
حیدر خداحافظی می کند و می رود.
راهی شد و برگشتم بیشتر از ربع ساعت طول نمی کشد.
گوشی حیدر را کف دست نادر خان می دهم وبرمی گردم.
درِ شیشه ای پشت سرم بسته می شود و صدای زرین در گوشم می نشیند.
– چه عجب! کم کم داشت حوصله ام سر می راهی شد
دندان روی هم می فشارم.
سر می چرخانم و یک نظر نگاهش می کنم.
– واسه چی اومدی باز؟ نبیان کردم دیگه نیا اینجا
گوشم از صوتی تق تق کفش های پاشنه دارش پُر می شود.
رو به رویم می ایستد و من باز نگاهش نمی کنم.
– حالا چرا نگام نمی کنی!؟ می ترسی گناهات زیاد شه آقا سید.. هان؟
جوری پوزخند می زنم که شانه هایم تکان می خورد.
– ببین کی داره از گناه حرف می زنه!
مکث می کنم و زبان روی لب زیرینم می کشم.
– کارت تموم شد؟ گناهامو شمردی، بسلامت
یک قدم جلو می آید.
هُرم نفسش را حس می کنم.
– اومدم دعوتت کنم بریم یه جا بشینیم..
نفس کلافه ام را فوت می کنم.
– بیخود اومدی.. من و تو هیچ حرفی نداریم با هم، نه الان، نه بعداً
نگاهم می چرخد و در نگاهانش می نشیند.
– پیش خودت چی فکر کردی رو نه می دونم، نه می خوام بدونم، ولی هر چی هست داری اشتباه می کنی.. داری آبروی منو می بری تو محل.. می فهمی چی می گم؟
پشت چشم می کند و بی ملاحظه لب می جنباند.
– نه، نمی فهمم.. من الان جز تمایل داشتن تو هیچی نمی فهمم، امیر حسین.. کاش تو یه ذره می درک کردی وقتی یه زن غرورش رو می ذاره زیر پا و حرف قلبش و می زنه معنیش چیه
با خودم می گویم کاش می شد این زن را تا سر حد مرگ کتک می زدم و از شرش خلاص می شدم.
با نگاه و ابرو اشاره می کنم به سمت در.
– برو زرین.. برو لطفاً
انگار که می ترسیدم از خودم.
من ولی بهشدت وقت است که از دلم نمی هراسیدم ..من فقط از دست مشت کرده ام می هراسیدم.
کج خندی گوشه ی لبش ظاهر می شود.
آخر این زن از رو نمی رود چرا!
– تا نذاری حرفم و بزنم از جام تکون نمی خورم.. می خوای بیرونم کنی! جلوی این همه آدم بد نیست واسه آبروت، آقای شریعت؟
کف دستی به صورتم می کشم.
صدای زنگ گوشی زرین از داخل کیف کف دستی اش می آید.
گوشی را بیرون می کشد و چند قدم فاصله می گیرد.
روی پاشنه ی پا می چرخم و به تک تک بچه ها نگاه می کنم.
سرشان گرم کار است یا تظاهر می کنند، نمی دانم.
– من باید برم.. دخترم تب کرده، حالش خوب نیست.. یه وقتی می آم که بتونیم صحبت کنیم
برای لحظه ای مکث می کند.
– در ضمن، خواستم بدونی که هفته ی دیگه وقت دادگاهمه.. توافقی جدا می شیم
در سکوت نگاهش می کنم.
هر چه بگویم آب در هاون کوبیدن است، می دانم.
این زن تصمیمش را گرفته، کوتاه نمی آید.
اما انگار خیالات بَرش داشته و روی من حساب غلط می کند.
منی که دیگر او را به زیستن ام مسیر نمی دادم.
منی که آدمِ تکرار یک اشتباه نبودم هیچگاه.
نمی دانم از کجا یادم به حرف پدرم می افتد.
حیاط را آب پاشی کرده بود و روی تخت چوبی قرار گرفته بود.
حرفِ مادرم بود انگار.
حرف از مهربانی و لبخندی که هرگز از روی لبش پاک نمی شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن