منزل های قدیمی و اغلب فرسوده.
و من خودم را، پسرک بازیگوش انروزگارها را می بینم که برای احمد رضا بزرگتری می کرد.
مریم از ماشین پیاده می شود.
جایی را نشانش می دهم که من را به خاطراتم وصل می کند.
– اونجا ما دو دسته می شدیم.. بعضیا گوله برفی درست می کردن، من زیرا از بقیه بزرگتر بودم..
برای لحظه ای مکث می کنم.
– چه زود بزرگ می شه آدم، اونقدر که گاهی خودش باور نمی کنه
سر به تایید تکان می دهد.
تکیه ام را به ماشین می دهم و سیگار روشن می کنم.
دخترک حواسش پرت اطراف است و من فقط تماشایش می کنم.
– دختر و پسر دستِ همو می گحرکت کردین، مثه یه دایره، دورش می چرخیدم و..
صدای بچه ها در گوشم پژواک می شود.
من کف دستِ احمد را هرگز ول نمی کردم.
” عمو زنجیر باف، بعله.. زنجیر منو بافتی.. بعله”.
دیگر انرزوها برنمی گردد، می دانم.
مثل جوانیِ من، که هیچگاه برنمی گردد.
– شما.. شما ازین بازیا می کردین! بهتون نمی آد اصلاً
تکخند کم صدایی می زنم.
– یه ذره دخترونه س، اره.. اما من یاد گراهی شدم که خودم و از بقیه سوا نکنم.. حتی موقع بازی
“مریم”
من چرا از دیدن این خانه های اغلب کهنه، دیوارهایی که نشان از گذر سال های طولانی می داد، سیر نمی شدم، نمی دانم.
محله قدیمی و کوچه ای که برای سید پُر از خاطرات کودکی ست.
نگاهم در اطراف می چرخد و او، من را تماشا می کند.
جوری در این کوچه گم شدم که انگار دنبال کودکی های سید می گردم.
با حرفی که می زند ابروهایم بالا می پرد.
تصورش حتی کمی غیر ممکن است.
– شما.. شما ازین بازیا می کردین! بهتون نمی آد اصلاً
تکخند کم صدایی می زند.
و من باز قلبم برای مرد این روزگارهای زندگی ام می رود.
– یه ذره دخترونه س، اره.. اما من یاد گراهی شدم، که خودم و از بقیه سوا کنم، حتی موقع بازی
نگاهم را از نیم رخش برنمی دارم.
آدم عجیبی ست، حتی وقتی از گذشته حرف می زند.
– می شه یه سوال بپرسم؟
سر می چرخاند و نگاهم می کند.
چشمان تیره اش می درخشد انگار.
– چرا نشه.. بپرس
زبان روی لبم می کشم.
– تو محل خودتون نمی شد مگه! اونجام حتماً دوستی چیزی داشتی دیگه، نداشتین؟
نمی دانم چرا می خندد.
– دقت کن، جمله ای که الان اضافه کردی، معلوم نیست آخرش جمع بود یا مفرد.. رفاقت داشتی، یا نداشتین.. می دونی چیه..
گوشه ی لبم را به دندان می گیرم.
می خواهم عذرخواهی کنم، نمی گذارد.
– راستیتش، من با همون داشتی بیشتر موافقم.. می خوام بگم، هر چی با من راحت تر صحبت کنی، حس می کنم بیشتر به من اعتماد کردی، منو از خودت می دونی
من به این مرد حتی بیشتر از خودم اعتماد کردم و خودش نمی داند.
صمیمت اما بنظر کمی دور می آید.
من چرا از خودم، از این حس شیرین اینهمه می ترسیدم!
من حتی از انروز که باید خداحافظی می کردم و می حرکت کردم، می وحشت کردم.
می دانم اگر ذره ای خودم را به حالِ خود می گذاشتم، آخر از کف دست می راهی شدم.
جوابش را نمی دهم.
می ترسم دستم را بخواند و انوقت من با چه رویی در دیدهانش نگاه می کردم.
نزدیک می آید و من باز نفسم بند می آید.
کف دستی به ریش مرتبش می کشد.
– مردم این محل، کوچیک تا بزرگ، شیله پیله تو کارشون نیست..عینهو آینه ان.. پدرم می تمایل داشت این چیزا رو ما از اینا یاد بگیریم.. تو محل خودمون، آدما جور واجور بودن.. یه چیزایی بود که نمی شد توشون پیدا کرد.. چیزایی که اینجا لازم نبود دنبالش بگردی
با خودم می گویم که برای دیدن آدم های خاکی و ساده، صاف و بی غل و غش، چرا باید مسیر دور می حرکت کردم.
مردی که نزدیک من توقف کرده، خودش یکی از همین آدم هاست.
اشکِ گوشه ی دیدهم را پاک می کنم.
با خودم فکر می کنم چه خوب که یادِ پدرش را با خود یدک می کشد.
– من بیشتر تو محله قدیمی بزرگ شدم تا محل خودمون.. بعدشم پام به زورخونه باز شد و..
حرفش را تمام نمی کند.
یادِ زورخونه و جای خالی پدر آزردهش می کند، می فهمم.
کف دستی میان موهای کوتاهش می کشد.
– می گم، حالا که تا اینجا اومدیم..
مکث می کند.
– می خوای بشین تو ماشین، من زود برمی گردم
– مشکلی دارین اگه بیام؟
من حتی نمی دانم کجا می رود.
با یک “نه” ساده جواب می دهد.
– نمی خواد عجله کنی، دور نیست، تهِ همین کوچه س
حواسش مالِ من می شود و راه می افتد.
تهِ کوچه می ایستد و زنگ یکی از منزل ها را می فشارد.
خانه تعمیر شده، معلوم است.
بافتش ولی قدیمی ست.
گوشم از صدای زنی پُر می شود.
می پرسد”کیه؟”
تبسم سید را می بینم و با خودم می گویم این زن کیست؟
– چاییت حاضره، بی بی خانم؟
به آنی نکشیده صوتی زن می آید.
– سماور بی بی که خاموش نمی شه، پسرم.. بیا تو مادر، بیا
در باز می شود و سید کنار می ایستد.
بفرما می زند و نگاه کنجکاو من در حیاط کوچک خانه می چرخد.
زنی میانسال را می بینم که نگاهانش می درخشد.
– خوش اومدی، پسر جان.. صفا آوردی
سید جلوتر از من سلام می کند.
– سلام به روی ماهت، دختر جان.. خوش اومدی، بیا، بیا تو هوا سرده، سرما نخوری
سید جلو می رود و من با دهان نیمه باز به صحنه ی رو به رو خیره می شوم.
زن در آغوش سید فرو می رود و من چرا حسودی می کنم!
این زن کیست که محرم سید است، نمی دانم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن