رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۷

رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت ۷

آن روزها که تنها و پژمرده در خانه می‌نشستم، فکر می‌کردم که ازدواج محبت را می‌کشد و شاید ازدواج نکردن بهتر است.
ازدواج فقط مدتی خوب است که جفتِ روحی‌ات را پیدا کنی و شامگاهیه هم باشید. تفاوت‌ها رفته‌حرکت کرده باعث اختلاف می‌شوند و در مقابله با سختی‌ها زوجی که متفاوسریع صددرصد دچار فرسایش روحی و فرسودنِ یکدیگر می‌شوند. عاشقی و علاقه می‌رود و به جایش سوهان کشیدن‌ها آغاز می‌شود.
ولی شامگاهیه بودن و مشاهده کردگاه مشترکی به زندگی داشتن، محبت و تحمل را بالا می‌برد.

من و حامد دو قطب کاملا مخالف بودیم. من با راهی شدارهای او به شدت فرسوده شدم و شاید او هم با حرکت کردارهای من فرسوده شد. من ابداً خودم را بی‌عیب و نقص نمی‌دانستم و نمی‌دانم و قطعا چیزهایی هم در من بود که او دوست نداشت.
ما هیچ شامگاهیه هم نبودیم.
من مهربانم، رئوفم. با اینکه در مقابل مهربانی‌ام از آدم‌ها زیاد نامردی مشاهده کرده‌ام اما باز هم انسان‌ها را دوست دارم. من قلبم می‌رود که به آدم‌ها کمک کنم. در آسانسور را برای کسی که کف دستانش پر از کیسه‌های خرید است نگه دارم. هنگام رانندگی به ماشین‌های مقابلم اجازه عبور دهم. به پیرمرد باربری که تنه‌ی محکمی به من زده و وسایلم را پخش زمین کرده لبخند بزنم و بگویم اشکال نداره، خداقوت. و حتی قلبم بخواهد آن کمر خمیده و کف دستان خسته‌اش را بغل کنم.
من باید جفتی شبیه خودم رئوف و احساسی می‌داشتم تا از زیستن و حرکت کردار یکدیگر لذت ببریم. حامد رئوف نبود. از من انتقاد می‌کرد و می‌بیان کرد نیازی به این خوبی‌ها نیست و مردم پررو می‌شوند. وقتی سوار آسانسور میشد به کسی که آنجا بود سلام نمیکرد، پشتِ سرِ کارآموزی که تعلیم رانندگی می‌متوجه شد مدام بوق میزد و هولش می‌کرد، حین رانندگی به هیچ‌کس مسیر نمی‌داد و به راننده‌ها و عابرین پیاده فحش‌های رکیک می‌داد. غمگین میشدم و می‌بیان کردم چرا بیخودی به مردم فحش‌های زشت میدی؟ چیکارت کردن مگه؟ اما توجه نمی‌کرد و ادامه می‌داد. این چیزها شاید جزئی به نظر برسند اما مرا آزار می‌داد و حامد را از نگاهم می‌انداخت. مادرش می‌بیان کرد پسرهایم در فحش دادن به پدرشان حرکت کرده‌اند. او هم از صبح تا شامگاه فحش می‌داد. مادرِ بی‌چاره‌ام چقدر به فرهنگ و ادبِ خانواده‌ای که قرار بود من عروسشان شوم اهمیت می‌داد. آفرین به من که با چه خانواده‌ی شایسته‌ای وصلت کرده بودم.

فکر می‌کردم آیا حامد در آن شش ماه آشنایی این راهی شدارها را نشان نمی‌داد یا من انقدر محو ظاهرش و علاقه‌اش به خودم شده بودم که بدی‌هایش را نمی‌متوجه شدم؟!
خوبی‌های مرا مسخره می‌کرد و می‌اظهار کرد
_انقدر پخمه نباش. یکم درنده باش تا برنده باشی توی زندگی

من و او هیچ نقطه اشتراکی نداشتیم و من از هر جهت به بن‌بست رسیده بودم.
خیلی عجیب بود که از اول آشنایی‌مان حتی نامم را هم آوا نمی‌زد و از روی شوخی به جای حریر، تافته آوایم می‌کرد. اسمم را فقط زمانی که در مورد من با کسی حرف می‌زد از زبانش می‌شنیدم. هنوز هم بعد از سال‌ها باورم نمی‌شود چطور اسمم را هرگز آوا نمیزد! برای منی که عادت داشتم اسم اطرافیانم را زیاد صدا بزنم، قابل درک نبود.

مادرم را هم هیچوقت “مولین” صدا نزد در حالیکه مادرم دائم برایش هدیه‌هایی که دوست داشت می‌خرید و بزرگترین مدافعش در خانواده ما بود.

آن روزگارها زیاد به آرش و مهربانی‌هایش فکر می‌کردم. اگر او همسرم بود حیات اینقدر تلخ و بی‌رنگ نمیشد. با آرش در حد دوست‌دختر دوست‌پسری نزدیک بودیم و نمی‌دانم حرکت کردارش در سکس چطور بود. اما تا حدی که به هم نزدیک می‌شدیم، رمانتیک و مهربان بود. هیچ شامگاهیه حامد نبود. طولانی بغلم می‌کرد، می‌بوسید و از قشنگیی نگاه‌هایم آنقدر تعریف می‌کرد و مرا بالا می‌برد که مست میشدم و گمان می‌کردم هیچ دختری زیباییِ دیده‌های مرا ندارد.
حسِ خوبِ خاص بودن که یک مرد و زن می‌توانند به آسانی به روحِ یکدیگر تزریق کنند. و آیا خوشامگاهختی چیزی جز این است؟

چیزهایی که حتی یک بار هم از حامد نه دیدم و نه متوجه شدم. آرش باعث میشد زنانگی و لطافتم بولد شود و حسی مانند یک پروانه‌ی ظریف داشته‌ باشم. ولی حامد باعث شده بود زمخت شوم، مردانه شوم، مشکلات را یک تنه حل کنم. برای پرداخت قبض طلایم را بفروشم چون کف دستش تنگ بود و از من انتظارِ کمک داشت، لباسشویی سنگین را من جابجا کنم زیرا ممکن بود گردن و کمر او درد بگیرد، سوسک را من بکشم زیرا او چندشش می‌شد، سیگارِ اول صبحش را من بخرم چون اگر می‌گفتم “نه” تا شب قیافه می‌گحرکت کرد. با حامد اثری از آن پروانه و نازهایش در من نمانده بود. او پروانه‌ی درون مرا کشت.

واقعا چند درصد از انسان‌ها خوشامگاهخت هسشتاب‌زده؟ خوشامگاهختی به معنای لذت بردن از زندگی.
چند درصد از زن و شوهرها جفتِ روحیِ یکدیگر را پیدا کرده‌اند؟ به گمانم حدود پنج درصد شاید. شاید هم کمتر.

به‌شدت قلبم برای آرش تنگ شده بود اما از ترسِ ناراحتی حامد حتی سر خاکش هم نمی‌توانستم بروم. در برهه‌های سخت و تلخ زیستن‌ام نیاز داشتم آرش با مهربانی‌هایش نزدیکم باشد، حضورش را حس کنم و از او قوت بگیرم.

مدتی بعد زندگی با حامد سخت‌تر شد و هنگام دعوا شروع به فحاشی می‌کرد و به پدرم و برادرهایم فحش‌های رکیک می‌داد. این مورد طاقتم را طاق کرد و نتوانستم تحمل کنم. در حالیکه از غمگینی و عصبانیت فشارم بالا حرکت کرده و ضربان دلم روی ۱۴۰ بود ساکی آماده کردم تا به خونه پدرم بروم.
انگشتش را در هوا برایم تکان داد و گفت
_اگه از این در بری بیرون دیگه برگشتی نیست ها، بشین سر جات

اما من حیات با مردی که بدون قلبیل به خانواده‌ام فحش بدهد را نمی‌توانستم تحمل کنم. تربیتم هم اجازه نمی‌داد متقابلا من هم به خانواده‌ی او و مادر و خواهرانش فحش بدهم و فقط با گریه داد میزدم
_چرا به پدر من که جز خوبی و احترام و کمک کاری برای تو نکرده فحش می‌دی و خانواده‌م رو قاطیِ دعوای دونفره‌مون می‌کنی

ولی او مصرانه و انگار مغرضانه فقط آنها را آماجِ توهین‌هایش قرار می‌داد و انگار از همه‌شان متنفر بود.
اگر می‌خبر داشت پدرم و کل خانواده‌ام با ازدواجمان مخالف بودند کمی حق را به او می‌دادم. اما خبر نداشت و خانواده‌ام رفتار کاملا محترمانه و مهرآمیزی با حامد داششتاب‌زده زیرا پدرم اضافه کرده بود “عقد که کردی دیگه تموم شد و اون پسر دیگه عضوی از خانواده ما شده و کسی حق نداره نازک‌تر از گل بهش بگه”

بیچاره پدر نجیبم خبر نداشت که به ناحق چه فحش‌های زشت و لات‌مآبانه‌ای از حامد می‌خورد.
سه روزگار در منزل پدرم ماندم و نه زنگی زد و نه دنبالم رسید. مادرم به‌شدت دلخور بود و پدرم می‌بیان کرد
_هر تصمیمی بگیری ما پشتت هستیم. ولی تا وقتی تصمیم به طلاق نگراهی شدی من دخالت نمیکنم و نمیرم با حامد دعوا کنم و بی‌احترامی بشه بینمون

خانواده‌ام نجیب و باحیا هسشتاب‌زده و هیچ شامگاهاهتی به آن حامدِ لات بی‌سر و پا که از خجالتِ فحش‌هایش عرق می‌کردم ندارند.
مادرم حتی اجازه نداد برادرهایم از قهرم خبردار شوند و گفت
_فرید بفهمه دلخوری و قهر کردی اومدی اینجا، عصبی میشه میره دعوا میکنه با شوهرت. فعلا نذاریم پرده‌دری بشه تا ببینیم آشتی میکنی یا نه

سه روز بعد اس ام اس داد “خیلی نامرد هستی که حرکت کردی از خونه”
و منِ احمقِ قلب‌نازک با همین حرفش نرم شدم و با ایموجی اشک جواب دادم “نامرد تویی که سه روزگاره خبر نگحرکت کردی ازم”

نوشت “می‌خوام بیام دنبالت ولی می‌ترسم بابا و مامانت دعوا بگیرن باهام”
نوشتم “بابا و مامان من چنین آدمایی نیستن. اگه قول میدی دیگه اذیتم نکنی بیا دنبالم برمی‌گردم باهات”

پدرم سفارش کرد که چیزی به رویش نیاوریم و انگار نه انگار که قهری بوده و من سه روز آنجا بوده‌ام.
وقتی حامد آمد، با روی گشاده از او استقبال کردند. حامد هم متعجب بود که کسی حرفی به او نزد.
من با اینکه می‌شناختمشان ولی باز هم از قلب‌بزرگی و خوبیِ پدر و مادرم تعجب کردم.

اما مطمئنم پدر و مادرهایی که بخاطر دلخوری بچه خودشان، دمار از روزگار دولید و یا عروس درمی‌آورند، محبوب‌تر و موفق‌تر هستند.

به خونه برگشتم اما چند روز بعد زندگی‌مان و راهی شدار حامد همان آش و همان کاسه سابق شد.
خدا نبخشد زن‌عموی پدرم را که گفت “باید بچه‌دار بشی تا زندگیت گرم بشه و این دعواهای الکی تموم بشه. بچه شیرینی خونه‌ست زودتر بچه‌دار شو تا شوهرت هم سر به مسیر و مهربون بشه”

مسیرکارِ بچه آوردن برای نجات زیستن زناشویی غلط‌ترین و منحوس‌ترین راهکار است و هرگز این اشتباه را مرتکب نشوید.

حامد راضی نبود و گفت
_من از مسئامات بچه می‌ترسم

اما من اصرار کردم و اظهار کردم
_زندگیمون قشنگ میشه، سرمون گرم میشه به بزرگ کردن بچه

و راضی‌اش کردم بعد از مدتها رابطه جنسی داشته باشیم و جلوگیری نکنیم تا حامله شوم.
به‌شدت زود، با دو سه بار دخول، ارضا شد و همان شامگاه دلیلِ دوری کردن‌هایش را متوجه شدم. زودانزالی عصبی‌اش می‌کرد و به همان قلبیل نمی‌تمایل داشت با من سکس کند و ارضا شدن با فیلم‌ پورن در خفا را ترجیح می‌داد.
یک بار سربسته و غیرمستقیم بیان کردم که خودارضایی با فیلم پورن باعث اعتیاد به مشاهده کردن و لذت نبردن از سکس واقعی و حتی زودانزالی می‌شود. ولی خودش را به کوچه علی‌چپ زد و با غمگینی اضافه کرد که او اهل این چیزها نیست و چرا این را به او می‌گویم.
نخواستم بیشتر به رویش بیاورم و بگویم سابقه سرچ‌هایت را در گوگل دیده‌ام. سکوت کردم و منتظر حاملگی شدم تا بلکه زندگی‌مان نجات پیدا کند.
دو هفته بعد عادت ماهانه‌ام عقب افتاد و تستی خریدم و جواب مثبت بود. با همان یک بار حامله شده بودم و مادرم اظهار کرد به خودم راهی شدی، منم بسیار حساس بودم و با اامان رابطه بدون جلوگیری حامله میشدم.
خوشحال بودم از اینکه یک جان درونم در حال رشد است و انگیزه‌ام برای زندگی بیشتر شده بود.
حامد هیچ حسی نداشت و وقتی دستش را روی شکمم می‌گذاشتم و می‌بیان کردم
_ببین بچه‌مون اینجاست. کف دستتو بذار شاید حست کنه

کف دستش را می‌کشید و می‌بیان کرد
_نکن من از لوس‌بازیا خوشم نمیاد. وقتی به جهان اومد حسش میکنم

خودم را قلبداری می‌دادم که مهم نیست و می‌گویند مردها بعد از تولد بچه حس پدرانه می‌گیرند و مثل زن‌ها نیسشتاب‌زده.