رمان قرارمان اولین بوسه زیر درخت گیلاس پارت آخر

( پنج سال بعد )

از پنجره بیرون را نگاه می‌کنم. زمستان است. وقت ملاقات کمی قبل تمام شده و شتابِ مردمی که از درب بیمارستان خارج می‌شوند، سرمای هوا را یادآوری می‌کند.
امان تحت تاثیر داروها خوابیده و دست تب‌دارش میان کف دست من است.
یک ماه قبل از یک سرماخوردگیِ معمولی به عفونتی شدید رسید و قوی‌ترین آنتی‌بیوتیک‌ها هم تبش را قطع نکردند.
یک ماه در بیمارستان زیستن کردیم و ولین به سختی جنگید. در روزگارهای اوج عفونت دکتر قطع امید کرد و اظهار کرد ممکن است تاب نیاورد. اما ولین در یکی از معدود لحظات هوشیاری‌اش که دستش را گحرکت کرده بودم زمزمه کرد “تا وقتی تو کف دستمو گحرکت کرده باشی من به جنگ ادامه میدم و شکست نمی‌خورم”
با گریه و خنده بوسیدمش؛ هر چند دکتر تماس نزدیک را قدغن کرده بود، اما به قول امان لب‌های ما شفای یکدیگر است. بوسیدمش و اظهار کردم “گلادیاتورِ دیوانه‌ی من… تو حریرت رو تنها نمیذاری، بهت ایمان دارم”

چند روزگار بعد بالاخره از مرز برگشت. از مرز مرگی که تنها ترسِ حیات ماست. در این پنج سال ولین دو بار به شدت بیمار شده و این بارِ دوم زنده ماندنش معجزه‌ بود.
دکترش که در این یک ماه رابطه‌مان را مشاهده کرده بود گفت بی‌شک این معجزه‌ی عاشقی است.

پدرم زنگ می‌زند تا حال امان را بپرسد و می‌گویم خوب است، خوابیده و نگران نباشد.
مردِ بیچاره بعد از مادرم تنها شده.
یک سال بعد از ازدواجمان مادرم را در اثر تومور مغزی از کف دست دادیم. ولین در آن روزگارها مثل کوه تکیه‌گاهم بود و اگر نبود نمی‌دانم چگونه داغ مادر را تحمل می‌کردم.

مدتی بعد از فوت مادر، ردی از پرنا پیدا شد. بعد از یک سال بالاخره پرهام و فرید توانستند در بلغارستان پیدایش کنند. آخرین بار با کمک دوستش ملورین جایش را در ترکیه شناسایی کرده و شامگاهانه به استانبول پرواز کرده بودند اما قبل از رسیدنشان رفته بود.
ملورین می‌اضافه کرد با پسری که سابقه‌ی خوبی ندارد و خلافکار است وارد رابطه شده و نمی‌خواهد به هیچ‌وجه به ایران برگردد و مدام در حال جابجایی هستند.
وقتی بالاخره آن پسر راضی شد آدرس را برای ملورین بفرستد و پرهام و فرید تند به بورگاس رفتند، بسیار دیر شده بوده و پرنا در اثر اوردوز از مواد مخدر جان داده بوده است.

پرهام می‌اظهار کرد در یک منزل‌ی نمور و کثیف پیدایش کرده‌اند که سه روز بوده مرده بوده و کسی خبر نداشته. مطمئن شدیم آن پسری که با او حیات می‌کرد از مرگش خبر داشته و آدرس را فرستاده و خودش فرار کرده تا به دردسر نیفتد.

جنازه‌‌ی پرنا را به ایران بازگرداندند. فرید و لادن بعد از آن روزگار مثل دو مرده‌ی متحرک هسشتاب‌زده. پرهام به شدت عذاب وجدان دارد و می‌گوید پرنا از ترس او از خونه فرار کرده. اما فرید خودش را مقصر می‌داند و می‌گوید کاش کتکش نمی‌زد و به جایش بغلش می‌کرد و خوب و بد را یادش می‌داد.
ولی همواره این حرف‌ها و پشیمانی‌ها بعد از فاجعه فایده‌ای ندارد. گاهی آجرهای یک دیوار از مبنا کج گذاشته می‌شود و بالاخره فرو می‌ریزد.
شکر کردم که مادرم نبود که این بلایی که سرمان وارد شد را ببیند. مرگ تلخ پرنا داغ بزرگی روی قلب کل خانواده، که مدت‌ها امیدوارِ پیدا شدنش بودیم گذاشت.
پرهام و یلدا با لادن و فرید زیستن می‌کنند و پرهام می‌گوید در شرایطی نیستند که بتوانند تنها بمانند.
نمی‌دانم چطور می‌شود که در یک خانواده بچه‌ای اینقدر خوب و نجیب و بچه‌ای دیگر آنطور ناباب و عاصی بار می‌آید.
نمی‌دانم فقط تقصیر تربیت والدین است یا ذات خود شخص هم موثر است.

دو سال و نیم بعد از ازدواجمان حامله شدم و ولین قشنگترین دوران حاملگی را که یک مرد می‌تواند برای زنش بسازد برای من ساخت. با مهربانی‌ها و توجهات عاشقانه‌اش تمامِ رنج‌ها و خاطرات بدم از حاملگی اولم را از یاد بردم.

شدت ابراز احساسات و نوازش‌هایش به اوج رسیده بود و وقتی به شوخی بیان کردم “انگار تو هم حامله‌ای” بیان کرد “وقتی می‌دونم الان احساسات و هورمون‌های تو در اوج هست، منم باید خودمو با تو هماهنگ کنم که چیزی کم نداشته باشی”

در دوران حاملگی و مخصوصا روزگاری که در اتاق زایمان کف دستم را گحرکت کرده بود و با صورت عرق کرده و نگرانش کمکم می‌کرد تا نفس ‌های عمیق بکشم و تحمل کنم تا پسرمان متولد شود، من یک بار دیگر عاشقش شدم.
در عرض چند دقیقه عاشق دو مرد زیستن‌ام، ولینم و پسر کوچک گریانم، رادین، که پرستار روی سینه‌ی لختم گذاشتش.

از این لحظه و صحنه زخم داشتم. حسرت داشتم. سال‌ها قبل در اتاقِ زایمانی دیگر، حسرتِ یک نوزادِ زنده و گریان و حسرتِ یک همسرِ عاشق و هممسیر را داشتم، که هیچ‌کدام را نداشتم.
و ولین تمامِ حسرت‌های زیستن‌ام را با خوبی‌ها و عاشقیش از بین برد.

الان خسته از مقاومتی یک ماهه و جنگی که در جسم طوفانی‌اش برپا بود، خوابیده. نگاهش می‌کنم و می‌اندیشم که اگر پیروزگار نمی‌شد، اگر زنده نمی‌ماند…
زیستن‌ام بدون او شامگاهیه همین درختان خشکیده‌ی حیاط بیمارستان می‌شود.
کف دستش را می‌بوسم و اشکم کف دستش را خیس می‌کند. برای هزارمین بار خدا را برای نفس‌های ولینم شکر می‌کنم.

کمی بعد به مادر ولین زنگ می‌زنم تا از وضعیت بچه بپرسم. پسرکم را تازه از شیر گراهی شده‌ام و بی‌تابی می‌کند.
_خوبه حریر جان نگران نباش. اما یکی دو ساعتی بیا بچه رو ببین خودتم استراحتی بکن بعد برو. من میرم پیش ولین

زن بیچاره نای حرف زدن ندارد. یک عمر برای بیماری پسرش سختی کشیده و این مریضیِ آخرِ ولین داشت از پا درش می‌آورد.
کاش مادرم زنده بود و رادین را پیش او می‌گذاشتم تا مادرشوهرم اذیت نشود.
فرنو و سحر برای نگهداری‌اش داوطلب شدند اما خودش گفت دوست دارد مراقب نوه‌اش باشد.

بعد از سی و چند روزگار امان از بیمارستان مرخص می‌شود و به منزل می‌رویم.
چقدر از اینکه در برگشت به خانه کنارم است خدا را شاکرم.
در حالیکه دارد وارد خانه می‌شود خیره نگاهش می‌کنم و می‌گویم
_برای هر قدمت خدا رو هزار بار شکر می‌کنم، برای هر قدمت

مکث می‌کند و کف دستش را دور گردنم انداخته صورتم را می‌بوسد و می‌بوید. به قول خودش نفس می‌کشد مرا.
_عاشقتم دختر، میفهمی؟

عاشقانه نگاهش می‌کنم و می‌گویم
_اهوم

عمیق نگاهم می‌کند و می‌گوید
_وقتی نگاهم میکنی، قلبت رو که میاد توی چشمات می‌بینم حریر

می‌داند و می‌بیند که چقدر دوستش دارم و می‌دانم که چقدر دوستم دارد، و این یعنی خوشامگاهختی.

رادین در حالیکه با پاهای کوچک تپلش از وسط هال به سمتمان می‌دود داد می‌زند
_بابااا

ولین شامگاهیه او داد می‌زند
_جاااان… کوفته عسل من

بغلش می‌کند و با مشتاق دیداری به سینه می‌فشاردش. تماشای این صحنه انگار به عمرم می‌افزاید.

پسرکم شبیه امان است‌. نصف صورت گرد و سفیدش را دو نگاه عسلی رنگ درشت گراهی شده. لب‌هایش کمی شبیه من است و ولین برای تعریف از من می‌گوید که پسرمان در آینده با این لب‌ها دخترکشی خواهد کرد.

رادین سر و صورت امان را می‌بوسد و یک دستش را سمت من دراز می‌کند. یعنی که مرا هم می‌خواهد.
ولین می‌گوید
_بیا مامانش، توام بیا بغلم

در آغوشش فرو می‌روم و لپ رادین را می‌بوسم.
نمی‌خواهم ولین را خسته کند. در این یک ماه به شدت ضعیف شده.
مادر ولین از آشپزمنزل می‌آید و من رادین را از ولین می‌گیرم تا با مادرش روبوسی کند.

از اینکه در آشپزخونه مشغول آشپزی بوده خجالت‌زده می‌گویم
_مامان شما چرا زحمت کشیدی؟ سفارش می‌دادیم یه چیزی
_زحمتی نبود عزیزم، خوش اومدین به خونه‌تون، همیشه به سلامتی و خوشی ببینمتون الهی

بغلش می‌کنم و می‌بوسمش.
_خدا سایه شما رو از سر ما کم نکنه. شما رو نداشتم چیکار می‌کردم

او هم محکم بغلم می‌کند و می‌گوید
_زنده باشی دختر دلنشینم، تو بیمارستان انقدر برای امان زحمت کشیدی که مدیونتم
_وظیفه‌م بود قربونتون برم

ولین ضربه‌ای به پوشک رادین که از بغلم پایین می‌پرد می‌زند و دنبالش می‌کند.
_امان بذار یکم جون بگیری بعدا بدو بدو کنین

نمی‌دانستم کاری خواهد کرد که این حرف را شامگاه روی تخت بار دیگر تکرار کنم.
وقتی موقع خواب کف دست‌هایش را زیر لباسم می‌برد و زیر گوشم زمزمه می‌کند

_می‌خوامت

می‌گویم
_شلوغی نکن، چند روزی صبر کن جون بگیری

سینه‌هایم را با عطش لمس می‌کند و می‌گوید
_من با اینا جون می‌گیرم… بیا اینجا، دلم تنگته

پاهای سردم را با پاهای گرمش قفل می‌کند و بند لباس خوابم را باز می‌کند. اعتراف می‌کنم که مشتاق دیدار این هم‌آغوشی بودم. لب‌هایش را روی لب‌هایم می‌گذارد و تنش تنم را عاشقانه و هوسناک در بر می‌گیرد. من شیفته‌ی این فاتحِ پرشور و پراحساسِ وجودم هستم.

طبق عادت به یک س*ک*س و معاشقه رضایت نمی‌دهد و کمی بعد که لخت در آغوشش نگهم داشته باز هم شروع به بوسیدن شانه‌ و گردنم می‌کند.

شانه‌ام را از لب‌هایش دور می‌کنم و غر می‌زنم
_امان بخواب، یه ماه بستری بودیا… باید انرژی جمع کنی نه اینکه از کف دست بدی
_مگه تو میذاری؟
_من که داشتم می‌خوابیدم. تقصیر من چیه؟
_تقصیر تو اینه که زیادی دلبری

باز هم دست‌هایش روی تن لختم می‌گردد. پشتم به اوست، سعی می‌کنم رو به صورتش برگردم ولی نمی‌گذارد و می‌گوید
_اینهمه قشنگیی… چطوری بخوابم؟

واقعا دلواپسش هستم و عصبانی می‌گویم
_کاری نکن برم بخوابم روی تخت رادین. بگیر بخواب ببینم

می‌خندد و از پشت محکم‌تر بغلم می‌کند تا دور نشوم و می‌گوید
_عاشقتم وقتی عصبانی میشی… باشه پس بذار مهره‌های پشتتو ببوسم تا خوابم ببره… توام برام حرف بزن

پیشنهادش عاشقانه‌ترین معاشقه‌ی جهانست. دلم برای حرکت لب‌هایش روی ستون فقراتم ضعف می‌رود و خمار و مست زمزمه می‌کنم
_دوستت دارم… انقدر زیاد که نمی‌تونی فکرشو بکنی

صدایم را دوست دارد و قبل از ازدواج خیلی شب‌ها با وویس‌های من می‌خوابید.

از اینکه چه حس محبتِ آمیخته به اضطراب و دلشوره‌ای نسبت به او در قلبم هست می‌گویم. مشتاقانه می‌گوید
_با آهنگ صدات برام توصیفش کن
_می‌دونی چجوریه؟ وقتی بهت فکر می‌کنم یا اسمت از ذهنم می‌گذره، یا اسممو آوا می‌زنی، یا نگاهم میکنی، انگار صد تا پروانه یهو از قلبم کشیده میشن. اینا که بال می‌زنن یه حالت اضطراب شیرین توی سینه‌م می‌پیچه. یا مثل تحویل سال، اون لحظه که منتظریم و داریم می‌شمریم چهااار سههه دووو یککک… با اون هیجان شیرین دوستت دارم

وقتی حرکت لب‌هایش بین دو کتفم متوقف می‌شود، می‌فهمم که خوابیده.
کف دست‌های گرمش روی شکمم است. کف دست‌هایی که دیدهه‌ی نور بود برایم، نوری که به جهانی تاریکم تابید. مدتی که در ناامیدترین حالتِ ممکن روزگارهایم را سپری می‌کردم و از دنیا بریده بودم، سرسختانه کف دستم را گحرکت کرد و از قعر تنهایی و اندوه بیرونم کشید و وارد دنیای پُر ستاره‌ی محبت کرد.

نفس‌هایش گردن و شانه‌ام را گرم می‌کند، و نفس‌هایش موهبت خداست.

کف دستش را عمیق می‌بوسم و زمزمه می‌کنم
_ولین… مَطلعِ خورشیدِ من… هیچ بهشتی دلرباتر و پر لذت‌تر از بهشتِ دوست داشتنِ تو نیست

به تابلوی چوبی که برایش سفارش داده بودم و به دیوار اتاق خوابمان نصبش کرده نگاه می‌کنم.

“نور را از کف دستانت نوشیدم”

پایان

دیگر رمانهای مهرناز ابهام:

دچار

برای من برقص

گرگ‌ها

در پناه آهیر

بر قلب نشسته

خلسه