با هیجان دستامو بهم میکوبم.
– خب… جرات یا حقیقت؟
چند ثانیه بدون پلک زدن نگاهم میکنه.
حق داره بترسه…
جرات و حقیقت نداشت وقتی طرف حسابش من بودم!
نفسشو صوتدار بیرون میفرسته.
– حقیقت.
جدی شدنم کف دست خودم نیست.
انگار که مدت هاست منتظر فرصتم تا سوالم رو بپرسم.
بی اختیار اامان سوالی که تو ذهنم هست رو میپرسم:
– عاشقی اول یا دوست پسری چیزی داشتی؟
بی حرف نگاهم میکنه.
نیشخند میزنه و با کنایه میگه:
– منظورت قبل از اینکه بیای اینجوری با زندگیم بازی کنی هست دیگه؟ آره… داشتم.
اینکه داره از لج من این حرف رو میزنه یا واقعا میگه رو نمیدونم ولی، حرفش به مذاقم خوش نمیاد.
دهنمو باز میکنم یه سوال دیگه بپرسم که با زرنگی بطری رو میچرخونه.
– فقط یه سوال میتونی بپرسی.
سر تکون میدم.
حالا رو من میافته و من تو ذهنم دارم میگم که این بازی اصلاً جالب نیست و هزارتا لعن و نفرین حواله روان ناپاکم میکنم که یه همچین پیشنهادی دادم!
با نیش باز میپرسه:
– جرات یا حقیقت؟
قلب و دماغ قد بلند شدن ندارم. همینطوری الکی!
بی حوصله میگم:
– حقیقت.
چند ثانیه توی خاموشی نگاهم میکنه.
– چقدر عاشق پریسایی؟ یعنی حاضری براش چیکار کنی؟تا چه حد؟
نمیفهمم…
اول بازیه!
ازدواجمون صوریه!
سوال و جواب هامون ولی چرا یه معنی دیگه میدن؟
خودم شروع کردم اینو و حالا خودم معذبم از سوالی که دیارا ازم کرده و احساس میکنم یه چیزایی، یه حریم و حرمت هایی باید باشه و نباید باشه.
که اگه باشه، باعث میشه متوجه شدمون بهم عوض شه و اگه نباشه، شخصیتمون زیر سوال میره!
مثل مرز هایی که بین من و دیارا هست و مرز شکنی ممکنه جذاب بشه برامون…
مثل کارهایی که مدت مجردیم میکردم و حالا اگه بکنم خودم معذب میشم از آدم نبودن خودم.
زمزمه میکنم:
– یه طوریه…
دیارا چشم میدزده و با بطری توی کف دستش بازی میکنه.
زیر لبی میگه:
– نمیتونی قسر در بری. باید جواب بدی!
نگاهم یه جا ثابت نمیمونه و این بده.
این واقعا بده.
وقتی یه سال دیگه قراره از هم جدا شیم…
این حال الانمون بهشدت بده!
بزاق دهنم رو قورت میدم و سعی میکنم صادق باشم.
با خودم، با قلبم، با ذهنم و با دیارا.
– عاشق پریسا نیستم. یعنی… اصلاً به نظرم عاشقی وجود نداره ولی، اون دلبسته شدن و احترام و درک متقابلی که باید باشه رو من با پریسا تجربه کردم.
ادامه دادن سخته و من مصرانه ادامه میدم:
– از خودگذشتگی و اینکه تا چه حد حاضرم براش پیش برم… تا جایی که به جا و منطقی باشه هستم از اونجا به بعدشو نه!
میگم و بعد انگار یه امیر دیگه تو مغزم شوکه شده.
یقهم رو میگیره محکم تکونم میده.
با عصبیت سرم داد میکشه که:
– اینا الان توجیه بود؟ برا خودت یا دیارا؟ واسه تبرئه کردن گند بالا آوردهت؟ دوست دختر داشتنت یا چی؟
و مغزم از جواب های احتمالی خودم به خودم، سوت میکشه.
چند چندم با خودم؟
نمیدونم…
دیارا همچنان با بطری بازی میکنه و حرف نمیزنه.
همین فضا رو سنگین تر از چیزی که هست میکنه.
خاموشی رو میشکنم و بحث رو عوض میکنم:
– حالا نوبت توئه… باید جرات انتخاب کنی.
اونم از این حال و هوا درمیاد.
دیدهش گرد میشه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن