میانِ خواب و بیداری صوتی ملایمش در گوشم طنین انداخته بود.
میمتوجه شدم و متوجه نمیشدم که چه میگوید.
بجز یک جفت نگاهِ دلواپس و دو مردمکی که حال به شدت میلرزید، هیچ چیزِ دیگری را نمیمشاهده کردم.
لبهایش جنبانده میشد.
گوشهایم میل به گوش دادن داشت که شاید، ذرهای حالم رو به بهبود میرفت و نمیشد!
کف دست زیر زانو ها و گردنم برده و تنم را از روی زمین قد بلند کرد و لعنت به منی که در این حالت هم از بوییدن عطرِ تنِ لعنتیاش کف دست نمیکشیدم.
روی تخت درازم کشاند، با کفِ کف دست به ملایمی روی گونهام کوبید و صدایم زد، اینبار کمی مهربان تر از چند دقیقهی پیشش:
– ملیسا جان؟ عزیزم؟
شاید در این لحظه، از یاد برده بود بی کس و کار بودنم را که اینگونه نگرانی به پایم میریخت!
پلک زدم و تبسمی بی هدف روی لبم شکل گحرکت کرد، هراسیده دستهای از موهایش را به چنگ گرفت و ناگاه تنم را به اغوش کشید.
میانِ گرمایِ تنش، سردی وحشتناکی به جانم رسوخ کرده بود.
کف دستهایم درست شامگاهیه به مردهای دو طرفم افتاده بود و تنها چیزی که حس میکردم صوتی مردِ نامردِ لعنتیام بود:
– ملیسا؟ عزیزم؟ ببخشید هار بازی در آوردم! قربون چشات برم که اینطوری ماتشون برده! چیکار کنم که خوب شی؟
خوب میشدم!
مثلِ تمام روزگارهایی که از دردِ نبودنِ مادرم در خود پیچ میخوردم و خوب شدم!
مثلِ تمام روزگارهایی که از دردِ نداشتنِ پدرم، زجههایم گوش آسمان را کر کرده بود..
خوب میشدم اگر کمی میخوابیدم و کمی میخوابیدم و کمی میخوابیدم!
_♡__
– اندیشیدم بزرگ شدی، فکر کردم کف دست برداشتی از کارای بچگونه و مسخرت، فکر کردم شعورت میرسه که چطوری باید رفتار کنی ولی نه! اشتباه فکر میکردم که خواهرم بزرگ شده، یه کلمه بهم بگو غزال، زنِ من چه هیزم تری بهت فروخته که واس خاطرش دروغ سرِ هم میکنی؟!
نمیخبر داشتم در عالم رویا بودم یا بیداری ولی متوجه شدن آوای توبیخ گرِ غیاث همزیرا نیروی کمکی باعث باز شدنِ پلکهایم شد.
هر چند که تصویرِ پیش رویم بیش از حد تار بود ولی، غیاث و خواهرِ فتنه گرش را میمشاهده کردم.
آوای هق هقِ ریز غزال باعث آزارِ گوشم شده بود و دروغ بود اگر میگفتم از توبیخِ غزال خوشحال شده ام!
شاید انتهای حماقت بود اما این حال و روزگارِ افسرده و سری که زیر گحرکت کرده بود دلم را سوزاند که بیجان لب زدم:
– چ…چخبره اینجا.
سرِ غیاث به سمتم چرخید و نگاه دلواپس و سرخش پیشِ نگاهم جان گحرکت کرد.
مگر چقدر ارتفاعِ نگاههایم زیاد بود که حال، دیگر نگرانیاش به نگاهم نمیرسید؟
نزدیکم شد، لبهی تخت درست کنارم نشست و با لحنی مهربان که هیچ ترادفی با صورت سرخ از برآشفتهتش نداشت پچ زد:
– بیدار شدی…
مکثی کرد و بهآرامی تر ادامه داد:
– دردت به جونم!
دردم به جانش بود و آنچنان وحشیانه به روحم تعرض کرده بود؟
چشمهای زورِ دیده غره حرکت کردن نداشسریع و بالاجبار، عضلهی زبانم را به کار گرفتم:
– برو اونور!
خواست حرفی بزند که غزاله میان صحبتش مرید و رشتهی کلام را از دستش چنگ زد و پچ پچ کرد:
– منو ببخش…ببخش ملیسا!
_♡__
هر چند که ذرهای شرمندگی در صحبتهایش به چشمم نمیرسید، با این حال تنها یک کلمه بیان کردم:
– باشه!
حقیقتا زیاد از حرفها و تظاهر کردنِ غزاله غمگین نبودم.
برایم جا افتاده بود که یک روزگار، این اتفاقات میافتد!
دردِ دلم از باور نکردنِ غیاث بود!
من درست از همان نقطه ای زخم خورده بودم که خیال میکردم هیچ وقت، هیچ آسیبی از جانب او به من نمیرسد.
ولی اشتباه می کردم!
غزال با همان سرِ به زیر انداخته از اتاق خارج شد و من به نگاهِ سنگینِ غیاث توجهای نکردم!
گوشهی تخت را به اشغال خود در آورده بود و از فاصله ای نزدیک نگاهم می کرد…
تمام مرا…جز به جز!
کلافه از سنگینیِ جان سوزِ نگاهش، نگاه بالا اورده و خیره اش شدم:
– چیه؟
سرش را به دو طرف تکان داد و من منطورش را به درستی متوجه نشدم.
احتمالا چند ساعتِ پیش شوکِ عصبی بزرگی را پست سر گذاشته بودم که هنوز تنم میلرزید و لرزشِ شانههایم نگاهِ غیاث را به سمتم کشید..
دست دراز کرد و پچ زد:
– خوبی؟
قبل از اینکه نوکِ انگشتش به گونهام برخورد کند، سر چرخانده و با طعنه گفتم:
– به لطفِ شما عالیم آقای ساعی!
_♡__
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن