#یک_ماه_بعد
لباس پوشیده و آماده از اتاق بیرون زدم که با پدرم برخورد کردم.
_ سرخود شدی باوان؟ بی اجازه سرتو میندازی پایین هر قبرستونی قلبت کشید میری؟!
دیده در حدقه چرخاندم و پیشانی ام را به در چسباندم. خدای من، دیگر نای مجاقلبه با این آدم را نداشتم.
_ بابا… لطفا تو دیگه عذابم نده، به اندازه ی کافی بدبختی دارم. بذار برم.
کف دستش را به چهارچوب در چسباند و سری به تاسف تکان داد. در نگاهانش افسوس و حسرت بیداد میکرد.
_ وکیل گرفتم کارای طلاقتو انجام بده، حق نداری دیگه بری ملاقات اون بی وجود!
یکه خورده سر قد بلند کردم و ناباور نگاهم بین نگاهانش چرخید. دنبال رد و نشانی از شوخی بودم ولی نه…
این نگاه شوخی نداشت!
طلاق!
به همین راحتی؟!
من هم که هیچ، نظر و خواسته ی من کِی مهم بوده که حالا باشد؟
بند کیفم میان انگشتانم مچاله شد و فرو راهی شدن ناخن هایم را در گوشت کف دستم حس کردم اما به درک.
من دلم داشت آتش میگراهی شد…
_ چی میگی بابا؟ طلاق؟ مگه الکیه؟
اصلا میدونی از من چی میخوای؟
من و عماد قول دادیم تو سختی و آسونی کنار هم باشیم.
تا همه چی خوش و خرم بود همجادهش بودم، الان که روزگارای بدمون رسیده بکشم کنار؟
بعدش دیگه چجوری زیستن کنم بابا؟
چجوری تو آینه نگاه کنم و حالم از خودم بهم نخوره؟
من… عمادو… دوست دارم… میفهمی بابا؟ دوسش دارم.
هر جوری ام که باشه من دوسش دارم و هیچوقت ترکش نمیکنم.
الکی پولاتو حروم وکیل نکن…
خم شدم تا از زیر کف دستش بگذرم که صورتم به بغل پرت شد و برق از سرم پرید.
به جرم عاشقی مجازاتم میکرد؟!
«غرق جنون»
#پارت_۳۰
سیلی اش نه تنها صورتم را، بلکه تمام جانم را به آتش کشید.
مگر چه کرده بودم؟ من فقط عاشق بودم… همین.
دست روی صورتم گذاشتم و با چشمانی که بی اجازه ی من پر شده بودند،خیره اش شدم.
بی توجه به حال نابسولینم، انگشت اشاره اش را مقابلم تکان داد و از تک تک کلماتش تهدید و جدیت میچکید.
_ از اون آدم بی مسئولیت و بی فکر واسه تو شوهر در نمیاد.
امروزگار بدون گواهینامه قرار گرفته پشت فرمون و یکی رو کشته، فردا خلاف بزرگ تری میکنه.
هیچ میدونی سوء سابقه یعنی چی؟
دو سال عمرتو پاش هدر بدی که با انگ آدم کشی بیاد بیرون؟
زیستن و آیندت تباه میشه دختره ی نفهم.
یه عمر از این و اون توسری بخوری، تن به هر چیزی بدی که همچین آدمی رو دوست داری؟
د تو غلط بیجا کردی، من ریشه ی این دلبسته شدنو میخشکونم.
ریز خندیدم، تلخ…
عماد من هیچ کدام از اینها که میاظهار کردند نبود.
نه بی فکر بود و نه بی مسئامات. او فقط یک پسر کم سن و عاشق بود که ترس از کف دست دادن من را داشت و برای نگه داشتنم کف دست به هر کاری میزد.
_ من طلاق نمیگیرم…
پشت دستم را با حرص زیر دیدهان نم دارم کشیدم و شدم همان باوان کله خرابی که برای متوجه شدن عماد میمیل داشت از دیوار راست بالا برود!
_ سیلی نمیتونه جلومو بگیره، اگه میخوای نرم باید جونمو بگیری.
میتونی؟ بسم الله! اگه نمیتونی برو کنار که همین الانشم دیرم شده بابا!
زیاد پیش می رسید که مقابلش بایستم، اما نه به این شدت.
از بهت و ناباوری اش استفاده کرده و سریع خودم را از زیر دستش رد کردم.
پوزخندی روی لبم نقش بست و سمت در پا سریع کردم که صدای فریادش در خانه پیچید.
_ فعلا بتازون ولی نوبت منم میشه، آرزوی زندگی با اون پسره رو با خودت به گور میبری!
«غرق جنون»
#پارت_۳۱
همین که پا از در خونه بیرون گذاشتم، ماشین عامر را دیدم. نزدیک تر شدم و خودِ درمانده اش را متوجه شدم که سر روی فرمان گذاشته بود.
قلبم برای خودمان میسوخت، هر سه مان گناه داشتیم و عامر شاید بیشتر از همه…
اویی که کار به کار کسی نداشت و بی سر و صدا مشغول زندگی خود بود و داشت تاوان جوانی کردن ما دو تا را میداد…
صورتم را با دستانم باد زدم تا سرخی دیدهانم را از نگاه تیزبینش پنهان کنم.
شال را روی سرم مرتب کردم و به آرامی داخل ماشین جای گرفتم.
_ سلام ببخشید دیر شد.
سعی کردم مانند همواره عادی باشم. به اندازه ی کافی گراهی شدار بود و نمی تمایل داشتم دردی به دردهایش اضافه کنم.
عماد به قلبیل مست بودن حین رانندگی متهم شناخته شد و گواهینامه نداشتنش هم که قوز بالای قوز شده بود.
عامر شامگاه و روزگار نداشت و به هر دری زد تا عماد پشت میله های زندان نیفتد ولی کف دست آخر دو سال حبس برایش بریدند.
همین ملاقات های چند دقیقه ای هم شده بود قلبخوشی من و عامر.
عامری که حالا شده بود سرپرست خانواده ی آن مردی که توسط عماد کشته شد…
عامری که شده بود برادر و حامی من…
عامری که غصه ی تلنبار شده روی قلبش را به کسی نشان نمیداد و غصه ی همه کس را به دوش میکشید.
تکان خوردنش را از گوشه ی نگاه دیدم و ناتمایل داشته در جایم جا به جا شدم. سر قد بلند کرد و کف دستی به صورتش کشید.
_ سلام اشکالی ندا… صورتت چی شده؟
سرخی نگاهانم را شاید میتوانستم از دیدش پنهان کنم ولی انگار هنرنمایی پدرم روی پوستم جا خوش کرده بود.
ناباور صدایش را کمی بالا برد.
_ باوان… با توام، چی شده؟
«غرق جنون»
#پارت_۳۲
نه در این یک ماه، بلکه مدتها میشد که من نقش آدمی را بازی میکردم که هیچ چیز از پا نمی انداختش.
درست از همان روزی که عاشق عماد شدم، در این نقش فرو راهی شده بودم و میدانی؟
قوی ترین ها هم گاهی خسته میشوند… از تمام جهان خسته میشوند…
تاکنون من آن آغوش باز و حمایتگر بودم برای عماد و هیچگاه به رویش بسته نشدم.
حتی وقتهایی که خودم محتاج نوازشی بودم برای زدودن خستگی هایم…
بعد از این همه وقت، میشد کمی کم بیاورم؟
فقط برای چند دقیقه…
میشد کسی زیر گوشم بگوید خیالت راحت، من کنارت هستم؟
در این نقطه از زیستن ام شمتوجه شدا به گوش دادنش محتاج بودم و اما کو کسی که خیالم را راحت کند و وعده ی فردایی بهتر دهد؟
کف دست عامر روی گونه ام قرار گرفت و آن حرکت نوازش گونه اش دل خفته ام را به تکاپو انداخت.
غریبه ای مرهم میشد روی زخمی که از آشناترین آشنای زیستن ات میخوردی… آخرالمدت شاید همین حالا باشد…
_ پدرت؟
همین یک کلمه کافی بود برای شکستن بغض کهنه ام. بغضی که دیگر زیادی سنگین شده بود و حمل کردنش از عهده ام خارج.
کف دست روی صورتم گذاشتم و های های گریه ام اتاقک ماشین را به عزا نشاند.
_ باوان…
آوای او هم غم داشت. از قعر چاهی عمیق بیرون میزد انگار.
_ کاش میشد برم به چند سال بعد… سنگینی این روزگارا کمرمو شکونده… دیگه نمیکشم…
هر کلمه ای که میگفتم همچون بنزینی بر آتش دلم بود و سرعت ریزش اشکهایم را بیشتر میکرد.
_ بهشدت خستم عامر…
کشیده شدنم در آغوشی گرم، همان چیزی بود که آرزویش را داشتم اما آغوش عامر…
بغلش کرد🥹
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن