نمیدانم کدام حرفم همچون طوفان عمل کرده و آتش زیر خاکستر را شعله ور ساخت.
به دفعتاً تمام آهستهش ظاهری اش از بین راهی شده و با خشونت به عقب هلم داد.
آن عامر خسته و شکسته راهی شد و جایش را شیری درنده گراهی شد.
از پس پرده ی اشک تار میدیدمش، ولی مقابلم روی زمین قرار گرفت و چانه ام را چنگ زد.
_ تو خر کی باشی که بتونی منو اینجا نگه داری؟! هـــان؟!
فریادش حتما به گوش تمنا رسیده بود که خودش را پشت در رساند و همین که بازش کرد، عامر با مشت محکمی در را بسته و با کتفش فشارش داد.
زور این مرد خشمگین کجا و زور تمنای مستأصل و گریان کجا؟
_ توروخدا اذیتش نکن، تقصیر من بود… کاریش نداشته باش، به بچش رحم کن آقا عامر… باز کن درو، باز کن…
التماس هایش راهی شده رفته به جیغ تبدیل میشدند. عامر بی توجه به او، همانطور سفت و محکم چانه ام را چسبیده بود.
آنقدر یکه خورده بودم که اشکم بند وارد شده و زبانم از ترس به سقف دهانم چسبیده بود.
صورتم را جلو کشید و چانه ام را رها کرد.
انگشتش را با ملایمشی که شامگاهیه آرامش قبل از طوفان بود، روی تک تک اجزای صورتم کشید.
مانده بودم منظورش از این حرکت چیست که خودش زبان باز کرد و کاش نمیکرد…
نمیکرد و دل بیچاره ام را بی رحمانه زیر پاهایش لگدمال نمیکرد…
_ حالم ازت به هم میخوره، از تموم این جزییات لعنتی صورتت متنفرم…
تموم اینا تو صورت عماد داره زیر خاک میپوسه و از این که صورتت هنوز سالمه بدم میاد…
دیگه تحمل دیدن توی کثافتو نداشتم که رفتم…
صبرم سر اومد، لبریز شد، رفتم که چشمم به قاتل داداشم نیفته و توی بیشرف گوه میخوری منو وادار به متوجه شدن خودت کنی، گوه میخوری باوان…
«غرق جنون»
#پارت_۲۲۰
شکستم، خرد شدم، انگار از قد بلندترین برج جهان سقوط کردم و میانه ی راه، قبل از برخورد به زمین قلبم از حرکت توقف کرد.
باور داشتم که او هم دوستم دارد و حالا این نفرت، این کینه و بیزاری برای دل کوچک و امیدوارم سهمگین بود…
در یک لحظه تمام شدم، تمامم کرد…
شکستنم را در تخم دیدهانم مشاهده کرد و بالاخره قد بلند شد. هنوز هم نگاهش روی منِ آوار شده زوم بود.
_ باید میذاشتم بمیری…
نزن نامرد، نزن…
من به اندازه ی کافی له شدم، تمام استخوان هایم شکسته و تو باز هم ضربه میزنی… نزن…
مات و بدون پلک زدن خیره ی جای خالی اش بودم.
نمیدانستم نفرتش را باور کنم یا آن زمزمه های پر احساس زیر گوشم را؟
نمیخبر داشتم آن کششی که با بند بند تنم میانمان حس میکردم را باور کنم یا این دوری از سر انزجار را؟
ضربه اش به همم ریخته بود و در حال حاضر هیچ چیز نمیمتوجه شدم.
تمنا کنارم نشست و صورتم را با کف دستانش قاب گراهی شد.
_ خوبی؟ کاریت کرد؟ بمیرم برات… اظهار کردم نکنیم… بمیرم…
_ تا ده دقیقه دیگه بیرون باشین، خودم میبرمتون.
هر چند به خاطر این بازی مزخرفی که مسیر انداختین، کلی از وقتش گذشته.
صدای شاکی عامر باعث شد پلکی بزنم. دیده سمت تمنا چرخاندم و بی جان نگاهش کردم.
_ کمکم میکنی آماده شم؟
صوتیم از ته چاه در می رسید انگار، خودم هم به زور متوجه شدمش و با صاف کردن گلویم، بار دیگر حرفم را تکرار کردم.
تمنا مردد و کینه توزانه به راهی که عامر راهی شده بود نگاه کرد و غر زنان سر تکان داد.
_ لازم نکرده، خودمون میریم… وحشی عوضی!
دیده بستم و بازویش را چسبیدم. آنقدر درمانده و بدبخت به نظر میرسیدم که تمنا هم کوتاه وارد شد.
_ به حرفش گوش کن، اذیتش نکن…
نمیخواستم به خاطر من، بار دیگر آزار ببیند و همین حس مطیعم کرده بود.
«غرق جنون»
#پارت_۲۲۱
پلاستیک دور پایم را باز کردم و با یک پرش کوتاه بیرون حرکت کردم. حوله را روی شانه ام انداختم و خودم را به بخاری رساندم.
تن لرزان از سرمایم را تا جای ممکن به بخاری نزدیک کردم و از گر گحرکت کردن پوست خیسم، با آسودگی چشم بستم.
لباس هایم را تک به تک روی بخاری گذاشتم و وقتی که از گرم شدنشان مطمئن شدم، پوشیدم.
کاری که مادرم در کودکی برایم انجام میداد و من هم داشتم کودک خودم را به این روش گرم میکردم.
حوله را دور موهایم پیچیدم و با نگاهی به ساعت، آهی کشیدم.
از صبح به بهانه های مختلف حرکت کردنم را عقب انداخته بودم اما در نهایت که باید میرفتم.
نه پایم برای راهی شدن رغبت داشت و نه حتی دلم…
اما باید میرفتم و عامر را از شر خودم راحت میکردم.
به خاطر نمتوجه شدن من آواره شده بود و امروزگار، هر طور که شده به این آوارگی پایان میدادم.
_ هات چاکلت میخوری فندق؟!
بهانه ای دیگر برای اتلاف وقت و آخ از دلی که در این خانه جا میگذاشتم…
سمت آشپزخانه رفتم و چای ساز را به برق زدم.
خیره به آب ساکن درونش، شانه ام را مالیدم… هنوز درد کمرنگی را لا به لای استخوان هایش حس میکردم.
آن روزگار که به اصرار عامر به بیمارستان حرکت کردیم، مشخص شد آسیب وارده به شانه ام جدی نبوده و نیازی به گچ گرفتن نداشته.
به اضافه کرده ی پزشک، با چند روز مراقبت و ماساژ درمانی بهبود پیدا میکرد و احتمال میداد همکارانش در بیمارستان دیگر، به طمع پول گچ گراهی شدن را تجویز کرده باشند!
اصرار عامر برایم بد هم نشد.
حداقل از علیل بودن نجات پیدا کردم و حالا به قدری جرات پیدا کرده بودم که بی خبر او و خانه اش را ترک کنم…
کف دست روی شکمم گذاشتم و مضطرب و پریشان پچ زدم:
_ امروز میریم پیش مولین بزرگ و بابابزرگ…
کاش دوستت داشته باشن مامانی…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن