رمان غرق جنون پارت ۲۴۲

_ تخم مرغا آماکف دست!

با آوای ئاوات به خودم آمدم. احضاریه را روی میز پرت کرده و با خنده به او پیوستم.

خیالم راحت بود. عامر در این مورد پیروزگار نمیشد و اتفاقا از خدایم بود چهره ی بازنده اش را ببینم!

تا رسیدن مهران با هم وقت گذراندیم و هر ثانیه خدا را شکر میکردم که از آن گوشه گیری نگران کننده اش دروارد شد.

مهران هم با دونات های مخصوصی که خود ئاوات آماده شان کرده بود مورد استقبال قرار گراهی شد و او هم بعد از چند روز از دیدن خنده های پسرک نفس راحتی کشید.

بعد از خواباندن ئاوات دو لیوان چای ریختم و کنار مهران نشستم.

برگه ی احضاریه را با ریتم یکنواختی بین انگشتانش میچرخاند و متوجه قرار گرفتنم که شد ابرو بالا انداخت.

_ چرا زودتر نفهمیدم که همینو میتمایل داشتی؟!

خودم را به کوچه ی علی چپ زدم و سوالی سر تکان دادم.

_ هوم؟!

چشم ریز کرده و با لبهایی که روی هم میفشرد نگاهم کرد. نمیتوانستم از زیر نگاهش قسر در بروم که شانه بالا انداختم.

_ خودش باور نکرد، به من چه؟!

_ حقیقتو میاضافه کردی باور میکرد ولی نبیان کردی چراکه میتمایل داشتی به همینجا برسی.

نقلی در دهانم گذاشتم و بعد از مکیدن و پیچیدن شیرینی اش در دهانم ابرو بالا انداختم.

_ نوچ، هر چی ام که میگفتم باور نمیکرد.

فکر میکرد میخوام بپیچراکهمش.

از گوشه ی نگاه چهره ی کلافه اش را رصد کرده و پوفی کردم.

_ الان نگران چی ای دقیقا؟!

احضاریه را روی میز انداخت و اشاره ای به آن زد.

_ از این چیزا خوشم نمیاد، حوصله ی دردسر ندارم.

_ دردسری نداره، میرم اثبات میکنم که بچه ی اون نیست و همه چی تموم میشه.

فقط خودشو ضایع میکنه، به ما که آسیبی نمیرسه.

لیوان چای اش را برداشت و پوزخندی زد.

_ اجازه دادی تا این مرحله پیش بره که فقط ضایع شدنشو ببینی؟!

ریز خندیدم و پا روی پا انداختم.

_ بدمم نمیاد!

رو به روی هم در سالن دادسرا نشسته بودیم. هر چه کردم نتوانستم آن تبسم موذیانه ی گوشه ی لبم را کنترل کنم.

در برابر مهران به روی خودم نیاوردم ولی دقیقا همین را میخواستم.

شاید خوار شدنش کمی قلبم را خنک کند.

_ رو نکرده بودی انقدر بدجنسی!

نگاه خیره ام را از روی عامری که با پوزخند به تماشایم نشسته بود برداشتم و رو به مهران چشم و ابرویی آمدم.

_ مگه تلاش نمیکردی به همین آدم تبدیلم کنی؟ خب شدم، مبارکت باشم!

زبانی روی لبهایش کشید و تو گلو ریز خندید.

_ تا وقتی میدونم چی تو دلت میگذره مبارکم نیستی عزیزم.

ایش زیر لبی اضافه کردم و سقلمه ای نثارش کردم.

در قلبم را گِل هم گراهی شده بودم اما وقتی کار خودش را میکرد دیگر چه میکردم؟

_ عامر مقدم، باوان توکلی!

مردی صوتیمان کرد و هر دو از جایمان برخاستیم.

مهران هم دوسرخوشوشم رسید چرا که خودش مهم ترین مدرک بود.

عامر جز نگاه خیره چیزی نداشت.

نه یک کلمه حرف زده بود و نه از آن داد و قال های معروفش خبری بود.

بیش از حد به نتیجه ی این دادگاه مطمئن بود و دقیقا از همان جا هم ضربه میخورد.

وکیلمان بعد از همه وارد شد و چند دقیقه ای طول کشید تا بالاخره همه در جایمان جای گرفتیم.

بازپرس بعد از کمی بیان کرد و گو با دستیارش، نگاه جدی اش را بینمان چرخاند و نام عامر را زمزمه کرد.

_ به‌شدت خب، شما ادعا کردین که خانم باوان توکلی به مدت پنج سال فرزند مشترکتون رو ازتون پنهان کردن، درسته؟

_ بله، من اصلا خبر نداشتم که ایشون باردارن.

یهو بی خبر از خونه رفتن و منو از حق مسلم پدریم محروم کردن.

اگر فضای سنگینی بر اتاق حاکم نبود با آوای کشیده به لحن محکم و مطمئن عامر میلبخند زدم.

لبهایم را روی هم فشردم که اینبار بازپرس مرا مخاطب قرار داد.

_ شما، خانم‌… حرفی برای بیان کردن دارین؟!

_ اجازه بدین من این مدارک رو خدمتتون ارائه کنم تا همه چیز مشخص بشه.

وکیل با پوشه ای پر سمت بازپرس راهی شد که گلویی صاف کردم.

از گوشه ی دیده به چهره ی پیروز عامر نگاهی انداختم.

حالا وقتش بود که من بازی اش دهم.

_ من به خود ایشونم گفتم که اشتباه میکنن ولی متاسفانه باورشون نشد.

مدارکی که وکیلم خدمتتون تقدیم کردن به سادگی ادعای ایشونو رد میکنه.

وکیل تک تک برگه ها را مقابل بازپرس گذاشته و با حوصله توضیح میداد.

مشغول پچ پچ بودند که سرم کامل سمت عامر چرخید.

نگاهش به خون نشسته و گیجی و پریشانی از حرکاتش مشخص بود.

نمیخبر داشت چه اتفاقی در حال رخ دادن است و همین آشفته اش کرده بود.

با پا روی زمین ضرب گراهی شده و چشمانش مدام بین من و بازپرس میچرخید.

اطمینانش هم دیگر به اندازه ی قبل نبود.

_ درسته، اگه همین مدارکو به آقا نشون میدادین نیازی به اینجا اومدن هم نبود.

خنده ی ریزم پر از تاسف و تمسخر بود.

_ والا ایشون عادتشونه، اصلا اجازه نمیدن کسی حرف بزنه.

همواره کار خودشونو میکنن!

_ یعنی چی؟ چه خبره اینجا؟

آقای قاضی اینا با هم دست به یکی کردن پسرمو از من جدا کنن، شما چرا گولشونو میخوری؟

فریاد دیوانه وار عامر و نیم خیز شدنش دلم را به تپش انداخت.

کف دستم را روی لباسم مشت کردم و نفس عمیقی کشیدم.

مهران راست میبیان کرد، هر چقدر هم که ظاهرم را درست میکردم این دل احمق کار کف دستم میداد.

_ بگیر بشین آقا، آواتو بیار پایین!

_ بشینم که اینا حقمو بخورن؟ نه، از این خبرا نیست.

من زن و بچمو میخوام، باید برگردن پیش من… کوتاه نمیام.

شمام اگه میخوای طرف اینا باشی بگین من یه فکر دیگه کنم آقای قاضی!

_ چه افتضاحی بار اومد…

مهران زیر لب تاسف میخورد و بازپرس از تهمت مستقیم عامر خنده ای آرام کرد.

_ من قاضی نیستم، اینجام جای داد و بیداد نیست.

امروزگار از دنده ی راست کشیده شدم که از تهمت و توهین واضحتم میگذرم…

شکایت کردی، مدارکش بررسی شد و جواب شکایتت اینه که طبق این مدارک ئاوات ادیب پسر شما نیست!

با قدم هایی بلند که روی زمین کوبیده میشد سمت میز بازپرس رفته و وکیل را کنار زد.

حرکاتش عصبی بود و بیشتر داشت برگه ها را به جای نگاه کردن، به هم میریخت.

_ میگم پسرم منو بابا صدا زد، واسه من مدرک رو میکنین؟

چیه این برگه ها اصلا؟ کجاش نوشته پسر من نیست؟ تو کدومش؟ ببینم…

سکته نکند یک وقت…

آب دهانم را با آوا بلعیدم که دست مهران روی بازویم نشست و بی حرف سری تکان داد.

با همان تکان سر و نگاه کوتاهش میبیان کرد که مضطرب چیزی نباشم.

بازپرس که دیگر حوصله ی داد و فریاد عامر را نداشت دستور داد سربازی او را تا بیرون همجادهی کند.

_ کارمون تمومه، آروم شدی میتونی سراغ جزییات پرونده رو بگیری و همه چی رو بفهمی آقا.

سرباز کف دستش را گحرکت کرده و با ساکتش سعی داشت بیرونش کند که نگاه غرق خونش را به من و مهران دوخت.

_ در ذهنش گذراندین من خرم؟ کیا رو خریدین؟ چقدر خرج کردین پای این کاغذ پاره ها؟ ها؟

نگاهش قفل نگاهم شد و رگ های بیرون زده ی صورتش دلم را از کار انداخت.

کاش ساکت میشد…

_ تو فقط صبر کن، من که نمیذارم پسرم زیر دست اون بمونه…

وکیل که خیالمان را بابت باقی کارها راحت کرد با حالی خراب بیرون زدم.

روی یکی از صندلی های دم دستم جای گرفتم و سرم را بین کف دستانم فشردم.

مهم نبود چقدر قلبم میتمایل داشت که کار عامر را تلافی کنم، مهم نبود.

هر چقدر هم که میخواستم، نمیتوانستم…

من آدمِ متوجه شدن غم و ناراحتی اش نبودم.

لعنت به من…

غرق جنگ درونی ام داشتم از پا می افتادم که مهران باز هم به فریادم رسید.

او هم از نشان دادن جاده های درست به منی که پا درونشان نمیگذاشتم خسته شده بود.

فقط در خاموشی هممسیری ام میکرد تا روزگاری خودم سر عقل بیایم.

قفل ماشین را باز کرد و نمیدانم رنگ و رویم چطور بود که نگاه مضطرب مهران لحظه ای از صورتم جدا نمیشد.

_ بشین برم یه آبی چیزی بگیرم برات.

_ خوبم مهران نمیخواد.

بی توجه به حرفم سمت ماشین هلم داده و با عجله حرکت کرد.

پیشانی ام را به سقف ماشین چسباندم که از گرمایش سرگیجه گحرکت کردم.

محکم سرم را تکان دادم، در ماشین را باز کرده و خودم را روی صنقلبی انداختم.

با گوشه ی شال مشغول باد زدن صورتم شدم که یک‌باره چانه ام اسیر کف دستان کسی شد.

_ بچم کجاست؟

آوای عامر چهره ام را زار کرد. کاش مجدداً نداشتمش.

این مدل بودنش برایم جز عذاب چیزی نداشت.

_ ولم کن…

سرم را عقب کشیدم که بالا تنه اش داخل ماشین شده و گردنم را چسبید.

طوری روی صورتم خم شده بود که گرمای سریع و آتشین نفس هایش را حس میکردم.

تمام جانم نبض میزد و گیج و منگ از فاصله ی کممان خشکم زده بود.

_ منو ببر پیش پسرم.

قلبم داشت سینه ام را میترکاند و آوای کشیدهش گوش خراش بود.

چرا به این حال افتاده بودم؟

طوری محو آن گرمای آزاردهنده ولی به شدت دلنشین نفس هایش بودم که حتی متوجه حرف هایش هم نمیشدم.

انگار در جهانی دیگری سیر میکردم که تکان محکم عامر کمی هوش و حواسم را برگرداند.

_ جواب منو بده، میخوام پسرمو ببینم…

کف دستم روی صنقلبی مشت شد و نفسم را به بیرون فوت کردم.

چند باری پلک زدم و کمی به خودم مسلط شدم.

_ پسر تو نیست، بهت که بیان کرده بودم…

_ گوه میخوری بهم دروغ میگی باوان، بچه ی منو ازم دزمتوجه شدی که زیر دست اون حمال بزرگ شه؟!

در حال حاضر فقط میمیل داشتم این فاصله ی کم را بیشتر کنم که با عجله پچ زدم:

_ حالم خوب نیست… نمیتونم نفس بکشم، ولم کن…

نگاه به خون قرار گرفته اش را به صورت گر گراهی شده ام دوخت و لبهایش با حرص چفت هم شدند.

گره دستش شل شد ولی هنوز وصله ی تنم بود.

سرش را عقب کشید و نگاه نگرانش با دقت قفل چشمانم شد.

_ چته؟

حالا که کمی دور شده بود راه نفسم باز شد. نفس عمیقی کشیدم و سرم را به صنقلبی چسباندم.

_ تو… به خاطر توئه، تو حالمو بد میکنی…

کف دست از سرم بردار، بذار زندگیمو کنم.

کف دستش، تنها نقطه ی اتصالمان را جدا کرد و پوزخندی زد.

چشم بستم تا نگاه پر از تاسفش را نبینم.

_ زیستنت؟ پس زیستن من چی؟ حیات ای که خرابش کردی چی؟

نگاهانم باز شدند و حالا نگاه من پر از تمسخر بود.

من آن زندگی را خراب کرده بودم؟!

من یا او و آن عشق افسانه ای اش؟!

اصلا مگر میشد نام آن روزها را زندگی گذاشت؟!

من برای او فقط قاتل برادرش بودم و بس…

تکخند حرص درآری زدم که اخم هایش را در هم کشاند.

_ من؟! مثل اینکه حافظت پاک شده!

تنم میلرزید ولی این لرزش باعث نشد که انگشت اشاره ام را با طلبکاری به سینه اش نکوبم.

_ حداقل مرد باش و کاری که باهام کردی رو گردن بگیر داداش عامر!

کمی کف دست گذاشتن روی نقطه ضعفش که به جایی برنمیخورد، ها؟!

هر چند هر ضربه ای که به او میزدم چند برابرش روح خودم را به قهقهرا میبرد ولی خب، این درد را به جان میخریدم تا شاید کمی به خودش بیاید.

دندان قروچه کنان فاصله ی بینمان را کم کرد و دوباره نفسم از نزدیکی اش برید.

_ تنت میخاره تو؟ ببندم اون دهنتو عزیزقلبم؟!

لحنش، صدایش…

خدای من!

پرت شدم به همان روزگارها، به همان یاد ها، به همان زیستن ای که به زحمت کنج دلم خاکش کرده بودم.

انگار که آن پنج سال فاصله بینمان نبود.

انگار که هنوز همان آدم ها بودیم…

دلم از حرکت از حرکت ایستاد و دیدهانم از حدقه بیرون زدند. به ناگهان تمام آن عشق چال شده به دلم هجوم آورده بود.

حالم هیچ خوب نبود و داشتم میمردم که مجدداً همه چیز به همین امروزگار برگشت.

_ بسه دیگه هر چی رو که ازم گراهی شدی، زندگیمو ازت پس میگیرم و زیستنم یعنی تو و اون بچه!

همه چیز برگشته بود جز من، منِ عاجزی که هنوز هم در همان منزل و کنار عامر عاشقی میکردم.

منی که حال و گذشته ام را به هم دوخته بودم و تنم یک تنه قصد داشت دلتنگی های این مدت را بیرون بریزد.

انگشتی که لحظاتی پیش طلبکاری ام را به رخش کشیده بود، به ساکتی سمت صورتش روانه شد.

برای لمسش، لمسی از جنس عشق و نیاز…

چیزی نمانده بود دخترک احمق درونم همه چیز را بر باد دهد که عامر با عقب کشیدنش به نفعم کار کرد.

تنش از داخل ماشین بیرون حرکت کرد و مغزم شروع به جیغ و داد کرد‌.

از دست خودم شاکی بودم.

_ کجا برم دنبال پسرم؟

تمامم به هم ریخته بود.

نفس های یکی در میان شده ام بوی ناکامی داشت و ذهنم با پوزخند این حس و حالم را توی سرم میکوبید.

جدای تمام چیزهایی که گذرانده بودیم، در این لحظه خودم را به احساسم باخته بودم و آری، قلبم میمیل داشت در آغوشش حل شوم!

نگاه درمانده و پر نیازم با گیجی روی صورتش قرار گرفته بود و یک لحظه آرزو کردم که کاش ئاوات پسرمان بود و همین حالا با عامر میحرکت کردم و زیستنمان را از سر می‌گراهی شدم.

اما حیف که همه چیز در حد همان آرزو بود‌…

_ نرو رو مخم باوان، من پسرمو میخوام… میفهمی؟

_ ئاوات برادر منه…

اوپس🫢

چشمانم سمت مهران کشیده شدند. این بار سنگین را از روی دوشم برداشته بود اما پر حرف نگاهم میکرد.

شرمنده لب گزیدم و میاطلاع داشتم همه ی ذهنم را از نگاهم خوانده که اینطور نگاهم میکند.

_ آره همینجوری مزخرف بگو، کنتور که نمیندازه!

صوتی پر از تمسخر عامر را که شنیدم نفسم را با آوا بیرون دادم. باورش نمیشد اما واقعیت همین بود.

مهران با تنه ای آرام او را کنار زده و بطری آبمیوه را کف دستم داد.

_ یکم بخور بهتر میشی.

بی توجه به حضور عامر کف دستی به سرم کشید و در را بست.

رو به عامر و کف دست به سینه ایستاد.

_ گواهی تولدشو تحویل دادیم، اسم پدر و مادرش داخلشه و میتونی چک کنی.

حالا که واقعیتو متوجه شدی دیگه قلبیلی نمیبینم بخوای مزاحم خونواده ی من بشی.

قلب مضطرب به دو مردی که رو در روی هم توقف کرده بودند خیره بودم که با کوبیده شدن مهران به ماشین، ناتمایل داشته جیغ خفه ای کشیدم.

کف دستان عامر با تمام توان دور گردنش پیچ خورده و مدام تنش را جلو کشیده و به بدنه ی ماشین میکوبید.

مهران هم نه اینکه نتواند نه، بیشتر به خاطر دل من بود که کف دست روی عامر کشیده نمیکرد.

میاطلاع داشت در این قلب لاکردار چه خبر است و ترجیح میداد بیش از این قلبم را نشکند.

هر چه داد و فریاد زدم انگار نه انگار…

چسبیده به در بودند و وقتی مشاهده کردم راهی برای باز کردن در ندارم، به سرعت از در سمت راننده پیاده شدم.

خودم را به عامر رساندم و با مشت هایم به جانش افتادم.

حق نداشت به مهران آسیبی برساند.

_ بسه عامر، خدا لعنتت کنه…

همانطور که گردن مهران را در چنگ داشت، با صورتی سرخ و بی نفس سر سمتم چرخاند.

_ جون این بیشرفو که بگیرم با پای خودت برمیگردی خونت، نمیذارم این حرومی تو رو ازم بگیره…