_ تخم مرغا آماکف دست!
با آوای ئاوات به خودم رسیدم. احضاریه را روی میز پرت کرده و با خنده به او پیوستم.
خیالم راحت بود. عامر در این مورد پیروز نمیشد و اتفاقا از خدایم بود چهره ی بازنده اش را ببینم!
تا آمدن مهران با هم وقت گذراندیم و هر ثانیه خدا را شکر میکردم که از آن گوشه گیری نگران کننده اش دررسید.
مهران هم با دونات های مخصوصی که خود ئاوات آماده شان کرده بود مورد استقبال قرار گحرکت کرد و او هم بعد از چند روزگار از مشاهده کردن خنده های پسرک نفس راحتی کشید.
بعد از خواباندن ئاوات دو لیوان چای ریختم و کنار مهران جای گرفتم.
برگه ی احضاریه را با ریتم یکنواختی بین انگشتانش میچرخاند و متوجه نشستنم که شد ابرو بالا انداخت.
_ چرا زودتر ندرک کردم که همینو میمیل داشتی؟!
خودم را به کوچه ی علی چپ زدم و سوالی سر تکان دادم.
_ هوم؟!
چشم ریز کرده و با لبهایی که روی هم میفشرد نگاهم کرد. نمیتوانستم از زیر نگاهش قسر در بروم که شانه بالا انداختم.
_ خودش باور نکرد، به من چه؟!
_ حقیقتو میاضافه کردی باور میکرد ولی نگفتی چراکه میتمایل داشتی به همینجا برسی.
نقلی در دهانم گذاشتم و بعد از مکیدن و پیچیدن شیرینی اش در دهانم ابرو بالا انداختم.
_ نوچ، هر چی ام که میاظهار کردم باور نمیکرد.
فکر میکرد میخوام بپیچونمش.
از گوشه ی دیده چهره ی کلافه اش را رصد کرده و پوفی کردم.
_ الان مضطرب چی ای دقیقا؟!
احضاریه را روی میز انداخت و اشاره ای به آن زد.
_ از این چیزا خوشم نمیاد، حوصله ی دردسر ندارم.
_ دردسری نداره، میرم اثبات میکنم که بچه ی اون نیست و همه چی تموم میشه.
فقط خودشو ضایع میکنه، به ما که آسیبی نمیرسه.
لیوان چای اش را برداشت و پوزخندی زد.
_ اجازه دادی تا این مرحله پیش بره که فقط ضایع شدنشو ببینی؟!
ریز لبخند زدم و پا روی پا انداختم.
_ بدمم نمیاد!
رو به روی هم در سالن دادسرا قرار گرفته بودیم. هر چه کردم نتوانستم آن تبسم موذیانه ی گوشه ی لبم را کنترل کنم.
در برابر مهران به روی خودم نیاوردم ولی دقیقا همین را میخواستم.
شاید خوار شدنش کمی قلبم را خنک کند.
_ رو نکرده بودی انقدر بدجنسی!
نگاه خیره ام را از روی عامری که با پوزخند به تماشایم نشسته بود برداشتم و رو به مهران نگاه و ابرویی رسیدم.
_ مگه تلاش نمیکردی به همین آدم تبدیلم کنی؟ خب شدم، مبارکت باشم!
زبانی روی لبهایش کشید و تو گلو خندید.
_ تا وقتی میدونم چی تو قلبت میگذره مبارکم نیستی عزیزم.
ایش زیر لبی گفتم و سقلمه ای نثارش کردم.
در قلبم را گِل هم گرفته بودم ولی وقتی کار خودش را میکرد دیگر چه میکردم؟
_ عامر مقدم، باوان توکلی!
مردی آوایمان کرد و هر دو از جایمان برخاستیم.
مهران هم دوشادوشم رسید چرا که خودش مهم ترین مدرک بود.
عامر جز نگاه خیره چیزی نداشت.
نه یک کلمه حرف زده بود و نه از آن داد و قال های معروفش خبری بود.
بیش از حد به نتیجه ی این دادگاه مطمئن بود و دقیقا از همان جا هم ضربه میخورد.
وکیلمان بعد از همه وارد شد و چند دقیقه ای طول کشید تا بالاخره همه در جایمان نشستیم.
بازپرس بعد از کمی اضافه کرد و گو با کف دستیارش، نگاه جدی اش را بینمان چرخاند و نام عامر را زمزمه کرد.
_ خیلی خب، شما ادعا کردین که خانم باوان توکلی به مدت پنج سال فرزند مشترکتون رو ازتون پنهان کردن، درسته؟
_ بله، من اصلا خبر نداشتم که ایشون باردارن.
یهو بی خبر از خونه راهی شدن و منو از حق مسلم پدریم محروم کردن.
اگر فضای سنگینی بر اتاق حاکم نبود با آوای قد بلند به لحن محکم و مطمئن عامر میریز خندیدم.
لبهایم را روی هم فشردم که اینبار بازپرس مرا مخاطب قرار داد.
_ شما، خانم… حرفی برای بیان کردن دارین؟!
_ اجازه بدین من این مدارک رو خدمتتون ارائه کنم تا همه چیز مشخص بشه.
وکیل با پوشه ای پر سمت بازپرس راهی شد که گلویی صاف کردم.
از گوشه ی نگاه به چهره ی پیروزگار عامر نگاهی انداختم.
حالا وقتش بود که من بازی اش دهم.
_ من به خود ایشونم بیان کردم که اشتباه میکنن اما متاسفانه باورشون نشد.
مدارکی که وکیلم خدمتتون تقدیم کردن به سادگی ادعای ایشونو رد میکنه.
وکیل تک تک برگه ها را مقابل بازپرس گذاشته و با حوصله توضیح میداد.
مشغول پچ پچ بودند که سرم کامل سمت عامر چرخید.
نگاهش به خون جای گرفته و گیجی و پریشانی از حرکاتش مشخص بود.
نمیاطلاع داشت چه اتفاقی در حال رخ دادن است و همین آشفته اش کرده بود.
با پا روی زمین ضرب گرفته و دیدهانش مدام بین من و بازپرس میچرخید.
اطمینانش هم دیگر به اندازه ی قبل نبود.
_ درسته، اگه همین مدارکو به آقا نشون میدادین نیازی به اینجا اومدن هم نبود.
خنده ی ریزم پر از تاسف و تمسخر بود.
_ والا ایشون عادتشونه، اصلا اجازه نمیدن کسی حرف بزنه.
همیشگی کار خودشونو میکنن!
_ یعنی چی؟ چه خبره اینجا؟
آقای قاضی اینا با هم دست به یکی کردن پسرمو از من جدا کنن، شما چرا گولشونو میخوری؟
فریاد دیوانه وار عامر و نیم خیز شدنش دلم را به تپش انداخت.
کف دستم را روی لباسم مشت کردم و نفس عمیقی کشیدم.
مهران راست میگفت، هر چقدر هم که ظاهرم را درست میکردم این قلب احمق کار کف دستم میداد.
_ بگیر بشین آقا، آواتو بیار پایین!
_ بشینم که اینا حقمو بخورن؟ نه، از این خبرا نیست.
من زن و بچمو میخوام، باید برگردن پیش من… کوتاه نمیام.
شمام اگه میخوای طرف اینا باشی بگین من یه فکر دیگه کنم آقای قاضی!
_ چه افتضاحی بار اومد…
مهران زیر لب تاسف میخورد و بازپرس از تهمت مستقیم عامر خنده ای آهسته کرد.
_ من قاضی نیستم، اینجام جای داد و بیداد نیست.
امروز از دنده ی راست بلند شدم که از تهمت و توهین واضحتم میگذرم…
شکایت کردی، مدارکش بررسی شد و جواب شکایتت اینه که طبق این مدارک ئاوات ادیب پسر شما نیست!
با قدم هایی کشیده که روی زمین کوبیده میشد سمت میز بازپرس حرکت کرده و وکیل را کنار زد.
حرکاتش عصبی بود و بیشتر داشت برگه ها را به جای خیره شدن، به هم میریخت.
_ میگم پسرم منو بابا آوا زد، واسه من مدرک رو میکنین؟
چیه این برگه ها اصلا؟ کجاش نوشته پسر من نیست؟ تو کدومش؟ ببینم…
سکته نکند یک وقت…
آب دهانم را با آوا بلعیدم که دست مهران روی بازویم جای گرفت و بی حرف سری تکان داد.
با همان تکان سر و نگاه کوتاهش میاضافه کرد که نگران چیزی نباشم.
بازپرس که دیگر حوصله ی داد و فریاد عامر را نداشت دستور داد سربازی او را تا بیرون همراهی کند.
_ کارمون تمومه، آروم شدی میتونی سراغ جزییات پرونده رو بگیری و همه چی رو بفهمی آقا.
سرباز دستش را گحرکت کرده و با ساکتش سعی داشت بیرونش کند که نگاه غرق خونش را به من و مهران دوخت.
_ در ذهنش گذراندین من خرم؟ کیا رو خریدین؟ چقدر خرج کردین پای این کاغذ پاره ها؟ ها؟
نگاهش قفل نگاهم شد و رگ های بیرون زده ی صورتش قلبم را از کار انداخت.
کاش ملایم میشد…
_ تو فقط صبر کن، من که نمیذارم پسرم زیر کف دست اون بمونه…
وکیل که خیالمان را بابت باقی کارها راحت کرد با حالی خراب بیرون زدم.
روی یکی از صندلی های دم دستم نشستم و سرم را بین کف دستانم فشردم.
مهم نبود چقدر دلم میمیل داشت که کار عامر را تلافی کنم، مهم نبود.
هر چقدر هم که میخواستم، نمیتوانستم…
من آدمِ دیدن غم و ناراحتی اش نبودم.
لعنت به من…
غرق جنگ درونی ام داشتم از پا می افتادم که مهران باز هم به فریادم رسید.
او هم از نشان دادن راه های درست به منی که پا درونشان نمیگذاشتم خسته شده بود.
فقط در خاموشی هممسیری ام میکرد تا روزی خودم سر عقل بیایم.
قفل ماشین را باز کرد و نمیدانم رنگ و رویم چطور بود که نگاه مضطرب مهران لحظه ای از صورتم جدا نمیشد.
_ بشین برم یه آبی چیزی بگیرم برات.
_ خوبم مهران نمیخواد.
بی توجه به حرفم سمت ماشین هلم داده و با عجله راهی شد.
پیشانی ام را به سقف ماشین چسباندم که از گرمایش سرگیجه گراهی شدم.
محکم سرم را تکان دادم، در ماشین را باز کرده و خودم را روی صنقلبی انداختم.
با گوشه ی شال مشغول باد زدن صورتم شدم که بهیکباره چانه ام اسیر دستان کسی شد.
_ بچم کجاست؟
صوتی عامر چهره ام را زار کرد. کاش بار دیگر نداشتمش.
این مقلب بودنش برایم جز عذاب چیزی نداشت.
_ ولم کن…
سرم را عقب کشیدم که بالا تنه اش داخل ماشین شده و گردنم را چسبید.
طوری روی صورتم خم شده بود که گرمای شتابزده و آتشین نفس هایش را حس میکردم.
تمام جانم نبض میزد و گیج و منگ از فاصله ی کممان خشکم زده بود.
_ منو ببر پیش پسرم.
دلم داشت سینه ام را میترکاند و آوای کشیدهش گوش خراش بود.
چرا به این حال افتاده بودم؟
طوری محو آن گرمای آزاردهنده ولی به شدت دلنشین نفس هایش بودم که حتی متوجه حرف هایش هم نمیشدم.
انگار در جهانی دیگری سیر میکردم که تکان محکم عامر کمی هوش و حواسم را برگرداند.
_ جواب منو بده، میخوام پسرمو ببینم…
کف دستم روی صندلی مشت شد و نفسم را به بیرون فوت کردم.
چند باری پلک زدم و کمی به خودم مسلط شدم.
_ پسر تو نیست، بهت که گفته بودم…
_ گوه میخوری بهم دروغ میگی باوان، بچه ی منو ازم دزمتوجه شدی که زیر دست اون حمال بزرگ شه؟!
در حال حاضر فقط میمیل داشتم این فاصله ی کم را بیشتر کنم که با عجله پچ زدم:
_ حالم خوب نیست… نمیتونم نفس بکشم، ولم کن…
نگاه به خون جای گرفته اش را به صورت گر گحرکت کرده ام دوخت و لبهایش با حرص چفت هم شدند.
گره کف دستش شل شد ولی هنوز وصله ی تنم بود.
سرش را عقب کشید و نگاه مضطربش با دقت قفل دیدهانم شد.
_ چته؟
حالا که کمی دور شده بود مسیر نفسم باز شد. نفس عمیقی کشیدم و سرم را به صنقلبی چسباندم.
_ تو… به خاطر توئه، تو حالمو بد میکنی…
دست از سرم بردار، بذار زیستنمو کنم.
دستش، تنها نقطه ی اتصالمان را جدا کرد و پوزخندی زد.
چشم بستم تا نگاه پر از تاسفش را نبینم.
_ زندگیت؟ پس حیات من چی؟ حیات ای که خرابش کردی چی؟
چشمانم باز شدند و حالا نگاه من پر از تمسخر بود.
من آن زندگی را خراب کرده بودم؟!
من یا او و آن عاشقی افسانه ای اش؟!
اصلا مگر میشد نام آن روزگارها را حیات گذاشت؟!
من برای او فقط قاتل برادرش بودم و بس…
تکخند حرص درآری زدم که اخم هایش را در هم کشاند.
_ من؟! مثل اینکه حافظت پاک شده!
تنم میلرزید ولی این لرزش باعث نشد که انگشت اشاره ام را با طلبکاری به سینه اش نکوبم.
_ حداقل مرد باش و کاری که باهام کردی رو گردن بگیر داداش عامر!
کمی کف دست گذاشتن روی نقطه ضعفش که به جایی برنمیخورد، ها؟!
هر چند هر ضربه ای که به او میزدم چند برابرش روح خودم را به قهقهرا میبرد ولی خب، این درد را به جان میخریدم تا شاید کمی به خودش بیاید.
دندان قروچه کنان فاصله ی بینمان را کم کرد و مجدداً نفسم از نزدیکی اش برید.
_ تنت میخاره تو؟ ببندم اون دهنتو عزیزدلم؟!
لحنش، صوتیش…
خدای من!
پرت شدم به همان روزگارها، به همان خاطره ها، به همان زندگی ای که به زحمت کنج دلم خاکش کرده بودم.
انگار که آن پنج سال فاصله بینمان نبود.
انگار که هنوز همان آدم ها بودیم…
دلم از حرکت از حرکت ایستاد و چشمانم از حدقه بیرون زدند. به ناگهان تمام آن عاشقی چال شده به دلم هجوم آورده بود.
حالم هیچ خوب نبود و داشتم میمردم که دوباره همه چیز به همین امروزگار برگشت.
_ بسه دیگه هر چی رو که ازم گحرکت کردی، زندگیمو ازت پس میگیرم و حیاتم یعنی تو و اون بچه!
همه چیز برگشته بود جز من، منِ عاجزی که هنوز هم در همان منزل و کنار عامر عاشقی میکردم.
منی که حال و گذشته ام را به هم دوخته بودم و تنم یک تنه قصد داشت مشتاق دیداری های این مدت را بیرون بریزد.
انگشتی که لحظاتی پیش طلبکاری ام را به رخش کشیده بود، به ملایمی سمت صورتش روانه شد.
برای لمسش، لمسی از جنس عشق و نیاز…
چیزی نمانده بود دخترک احمق درونم همه چیز را بر باد دهد که عامر با عقب کشیدنش به نفعم کار کرد.
تنش از داخل ماشین بیرون رفت و مغزم شروع به جیغ و داد کرد.
از کف دست خودم شاکی بودم.
_ کجا برم دنبال پسرم؟
تمامم به هم ریخته بود.
نفس های یکی در میان شده ام بوی ناکامی داشت و ذهنم با پوزخند این حس و حالم را توی سرم میکوبید.
جدای تمام چیزهایی که گذرانده بودیم، در این لحظه خودم را به احساسم باخته بودم و آری، قلبم میخواست در آغوشش حل شوم!
نگاه درمانده و پر نیازم با گیجی روی صورتش نشسته بود و یک لحظه آرزو کردم که کاش ئاوات پسرمان بود و همین حالا با عامر میراهی شدم و حیاتمان را از سر میگحرکت کردم.
ولی حیف که همه چیز در حد همان آرزو بود…
_ نرو رو مخم باوان، من پسرمو میخوام… میفهمی؟
_ ئاوات برادر منه…
اوپس🫢
چشمانم سمت مهران کشیده شدند. این بار سنگین را از روی دوشم برداشته بود ولی پر حرف نگاهم میکرد.
شرمنده لب گزیدم و میخبر داشتم همه ی ذهنم را از نگاهم خوانده که اینطور نگاهم میکند.
_ آره همینجوری مزخرف بگو، کنتور که نمیندازه!
آوای پر از تمسخر عامر را که شنیدم نفسم را با صدا بیرون دادم. باورش نمیشد ولی واقعیت همین بود.
مهران با تنه ای آهسته او را کنار زده و بطری آبمیوه را دستم داد.
_ یکم بخور بهتر میشی.
بی توجه به حضور عامر کف دستی به سرم کشید و در را بست.
رو به عامر و دست به سینه از حرکت ایستاد.
_ گواهی تولدشو تحویل دادیم، اسم پدر و مادرش داخلشه و میتونی چک کنی.
حالا که واقعیتو متوجه شدی دیگه دلیلی نمیبینم بخوای مزاحم خونواده ی من بشی.
دل نگران به دو مردی که رو در روی هم توقف کرده بودند خیره بودم که با کوبیده شدن مهران به ماشین، ناتمایل داشته جیغ خفه ای کشیدم.
کف دستان عامر با تمام توان دور گردنش پیچ خورده و مدام تنش را جلو کشیده و به بدنه ی ماشین میکوبید.
مهران هم نه اینکه نتواند نه، بیشتر به خاطر قلب من بود که کف دست روی عامر بلند نمیکرد.
میاطلاع داشت در این قلب لاکردار چه خبر است و ترجیح میداد بیش از این دلم را نشکند.
هر چه داد و فریاد زدم انگار نه انگار…
چسبیده به در بودند و وقتی متوجه شدم راهی برای باز کردن در ندارم، به سرعت از در سمت راننده پیاده شدم.
خودم را به عامر رساندم و با مشت هایم به جانش افتادم.
حق نداشت به مهران آسیبی برساند.
_ بسه عامر، خدا لعنتت کنه…
همانطور که گردن مهران را در چنگ داشت، با صورتی سرخ و بی نفس سر سمتم چرخاند.
_ جون این بیشرفو که بگیرم با پای خودت برمیگردی خونت، نمیذارم این حرومی تو رو ازم بگیره…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن