چشمان پر آبش را محکم بست و پیشانی به پای تمنا چسباند. ریز ریز هق میزد و با مظلومیت تمنا را صوت میکرد.
مشت تمنا پشت سر هم روی شانه ام قرار گرفت و جیغ تو گلویی کشید.
_ ولم کن وحشی، بچه رو ترسوندی.
انگشتانم شل شدند و مات صورت سرخ پسر بچه ماندم.
تمنا او را در آغوش کشیده و به سرعت از مقابل نگاهم دور شدند.
دور شدن آنها سیل افکار درهم و برهمی را به مغزم سرازیر کرد.
کاسه ی سرم پر شده بود از تکه های پازلی که به سادگی چفت هم میشدند.
پنج سال پیش من و باوان در حال اقدام به بارداری بودیم و حالا پسرکی با همان سن مرا «بابا عامر» خود میدانست.
نه در ذهنش گذراندن میمیل داشت و نه پرس و جو…
باوان موقع ترک کردن من تنها نبود. او هم خودش را از من گراهی شد و هم کودکمان را…
کف دست روی سرم گذاشتم و تکه تکه ریز خندیدم.
خنده هایی پر از بهت، دلخوری، حسرت، افسوس و خشم…
بیشتر از همه خشم، مملو از خشم و غضب بودم.
باوان یک زندگی کامل به من بدهکار بود.
پنج سالی که میتوانستیم کنار هم بهترین روزگارهایمان را داشته باشیم از من گحرکت کرد و چطور قرار بود جبرانشان کند؟
خنده هایم رو به افول راهی شد و آهی از ته قلب کشیدم.
_ بچه ی منو حامله بودی و حتی صبر نکردی بهت توضیح بدم، چیکار کردی با خودمون باوان؟
باید جواب تک تک لحظات این سالها را میداد. باید زیستن ای که از خودش و من و کودکمان دزمتوجه شده بود را پس میداد.
برای رسیدن به او دیگر خدا هم جلودارم نبود.
با قدمهایی کشیده از لابی ساختمان رد شدم و باز هم رو به روی همان مرد از حرکت ایستادم.
_ باوان کجاست؟ اون آقای ادیب پفیوزتون کجاست؟
میگی کجان یا کل این خراب شده رو بیارم پایین؟
صدای فریادم در میان ستون های قد بلند سالن پیچیده بود و مرد یکه خورده نگاهم میکرد.
هر دو کف دستم را محکم روی پیشخوان کوبیدم، یقه ی لباسش را چسبیدم و در حالی که تکانش میدادم طوری نعره زدم که تارهای صوتی ام تکه و پاره شدند.
_ زن و بچه ی من کجـــان؟!
«غرق جنون»
#پارت_۶۵۱
_ من اصلا متوجه حرفاتون نمیشم، میشه لطفا آروم باشین؟
کف دست روی کف دستانم گذاشته و سعی کرد ملایمم کند ولی من انبار باروت بودم.
ساکت نمیشدم و هر لحظه ممکن بود بترکم و همه چیز را همجاده خودم نابود کنم.
گره کف دستانم به دور گردنش محکم تر شد و آوایم کل برج را برداشت.
هر چه به دهانم می رسید میاظهار کردم.
فحش، تهدید، خط و نشان کشیدن…
اما مردک احمق به جای اینکه یک کلمه جوابم را بدهد مدام مزخرف تحویلم میداد.
_ عامر… عامر… وای چه غلطی میکنی؟ عامر…
تمنا بود که تمام زورش را میزد تا مرا از آن مرد دور کند.
_ دست به من نزن، تو از همشون بیشرف تری!
گردنم به ضرب سمتش چرخید و نمیدانم چه در صورتم دید که روح از تنش پر کشید.
_ توروخدا آبروریزی نکن، مگه باوانو نمیخوای؟ بیا ببرمت پیشش، بیا.
_ ایشونو میشناسین؟
بی قلبیل به من حمله کردن، من وظیفه دارم به پلیس گزارش بدم.
دیده غره ای به چهره ی درهم نگهبان انداختم و یقه اش را رها کردم.
جلوتر از تمنا به راه افتادم و صوتیش را گوش دادم که داشت مرد را قانع میکرد با پلیس تماس نگیرد.
_ معذرت میخوام آقای مرادی، واقعا شرمنده ام.
بله ایشون از آشناهامون هستن، یکم اختلاف بینمون پیش اومده.
ایشونم آدم خوبی ان فقط یکم عصبی بودن، لطفا شما پیگیری نکنین.
من از طرف ایشون معذرت میخوام.
صدای قدم های سراسیمه اش که پشتم می وارد شد را متوجه شدم و کنار آسانسور از حرکت ایستادم.
_ چه مرگته؟ بعد این همه سال اومدی آبروی اون بدبختو ببری؟
بس نبود هر چی گند زدی به زندگیش؟ روانی!
تمام حرف هایش را با تبسمی یک وری خنثی کردم و کار اصلی من با باوان بود.
این و آن کاره ای نبودند که بخواهم ذره ای از خشمم را برایشان حرام کنم.
فقط باوان بود که باید تمام این حرص و جنون را نوش جان میکرد!
_ خوشامگاهختانه باوان دیگه تنها نیست که بتونی آزارش بدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن