فرصت برای شماتت خودم نداشتم. بین گندهایی که زده بودم این ناچیزترینشان بود!
نیمچه لبخندی نثارش کردم و برای ادامه دار نشدن نگاه خندانش اضافه کردم:
_ با تمنا کار دارم، میشه لطفا صداش کنی.
بی هیچ واکنشی دست روی زنگ گذاشت و در که باز شد، حتی تعارف هم نزد که داخل شوم!
تقریبا اخلاقش کف دستم آمده بود.
تا حد امکان از تعارف های معمول ایرانی ها استفاده نمیکرد و خب حق هم داشت، بیشتر عمرش را در خارج از کشور گذرانده و خوی آنها را داشت.
منتظر توقف کرده بودم که تمنا با چهره ای سرخ شده از خشم بیرون آمد.
_ چیکار کردی با اون بدبخت که از خونش فراری شده؟
جز اینکه مثل سگ دوستت داشت مگه کار دیگه ای ام کرده بود؟
کف دست روی صورتم کشیدم و به هوای یک کف دستی زدن، اشاره ای به داخل خونه زدم.
_ باوانو آوا کن بیاد!
دیدهانش گخوشحال شد و یک دور بین خانه و من چرخاندشان.
پوزخندی زده و با انزجار نگاهم کرد.
_ اگه فکر میکنی اینجاست خودت برو صوتش کن، احمق!
_ تمنا بفهمم ازش خبر داشتی و دروغ اظهار کردی من میدونم و تو ها!
کف دستش را در هوا تاب داده و با عصبانیت نگاهم کرد.
_ برو بابا، تو اگه عرضه داشتی زنتو نگه میداشتی.
اگه میخوای بیا برو خونمونو بگرد اما اینجا نیست، بازم خود دانی.
بی حرکت خیره اش ماندم که پوفی کرد.
_ میخوام با بابا برم خونشون، شاید راهی شده خونه ی باباش.
به خدا چیزیش شه من یکی ول کنت نیستم عامر، لیاقتشو نداشتی.
نزدیکش شدم. کمی روی صورتش خم شدم و اجازه دادم التماس نگاهم را ببیند.
_ هر کی ندونه تو که میدونی چقدر دوسش دارم تمنا…
یه اشتباه مزخرف کردم که همه جوره پاش وایمیستم تا جبرانش کنم ولی هیچی باعث نمیشه که بخوای به دلدادگی من شک کنی…
اگه ازش خبر داری بهم بگو، بذار درستش کنم…
سرش را به طرفین تکان داده و کاسه ی نگاهش پر از اشک شد.
_ ندارم…
«غرق جنون»
#پارت_۶۱۱
جهان روی سرم آوار شد و همانجایی که بودم نشستم. حالا خاک کدام سرزمین را روی سرم میریختم؟
_ باوان به همین راحتیا ولت نمیکرد، مگه چیشد که راهی شد؟ چه اشتباهی کردی؟
_ فقط… از من توقع نداشت قلبشو بشکنم…
مشتی به سرم کوبیدم که تمنا بغض کرده مقابلم نشست و کف دستم را عقب کشید.
_ خر شدم، خریت کردم…
_ نکن اینجوری، پیداش میکنیم.
کسی رو نداره جز تو، برمیگرده…
نمیدونم شاید تمایل داشته یکم تنها باشه، ها؟
نگاهم به آسمان تیره و تاریک شب کشیده شد و قلبم تیر کشید.
در خیابان مانده بود؟ اگر آزارش میدادند چه؟
تمام تنم نبض گراهی شد و چشمانم به اشک جای گرفت.
_ کجا برم سراغش؟ شامگاه شد…
یعنی الان تنهایی چیکار میکنه؟ کجا میخوابه؟ کسی مزاحمش نشه تمنا… دارم دق میکنم…
بینی اش را بالا کشید و ایستاد. با اشاره ی دستش مرا هم به کشیده شدن تشویق کرد.
_ پاشو پاشو، الان وقت چسناله نیست.
بریم خونه ی باباش شاید اونجا باشه، میرم لباس بپوشم.
_ حرکت کردم… نبود…
از حرکت ایستاد و درمانده دست روی سرش گذاشت.
_ حس میکنم خودش برگرده عامر…
وقتی نرفته خونه ی باباش یا نیومده پیش من یعنی نمیمیل داشته کسی از مشکلتون بویی ببره.
شاید همین الانم برگشته خونه، به خدا…
تمنا که از همه چیز خبر نداشت. او که آن پیغام آرزوی خوشامگاهختی را نمشاهده کرده بود. او که بوی تلخ خداحافظی را از خانه مان نشنیده بود.
میاطلاع داشتم حرکت کردنش بی بازگشت است، حداقل با پای خودش که نمی آمد و فقط باید به زور برش میگرداندم.
جان از تنم راهی شده بود ولی کف دست روی کف دست نمی گذاشتم.
حتی شده خاک این شهر را به توبره میکشیدم ولی کوتاه نمی رسیدم.
گلوی خشک شده ام را دست کشیدم و به سرعت کشیده شدم.
_ نمیتونم منتظر بشینم تو خونه که شاید برگرده، میرم خیابونا و پارکای اطرافو بگردم…
_ منم از هر جا بتونم خبر میگیرم، تو دانشگاه چند تا دوست مشترک داشتیم… زنگ میزنم بهشون.
من آن شامگاه مرد مجنون و آواره ی شهر شدم و کاش… کاش فقط همان شامگاه بود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن