امشامگاه چرا تمام نمیشد؟
دیگر تاب و توان نداشتم، دیگر نمیتوانستم…
تکه ای از آینه ی شکسته را که میان کف دست غرق خونش متوجه شدم، دلم تیر کشید.
این دخترک مجنون باوان من بود؟
کف دست روی دلم گذاشتم و با چهره ای جمع شده از درد، آرام و نزار پچ زدم:
_ باوان بس کن…
یه غلطی کردیم، تاوانشم میدم ولی نه با جون تو…
داری اون کثافتو به هدفش میرسونی، همه ی این کارا رو کرده که ما رو از هم جدا کنه…
به من شک داری ولی به اون نه؟
کی بودم این همه وقت برات؟
_ به خدا… میزنم…
شیشه را نزدیک مچ کف دستش نگه داشته و با آن تهمتوجه شدم میکرد.
او که میدانست صبرم که سر بیاید چه کله خری میشوم، او که بارها عامر روانی را مشاهده کرده بود، چرا تمامش نمیکرد؟
بی توجه به نگاه مصممش جلو راهی شدم. از میان شکسته های آینه یکی برداشتم و کارش را تکرار کردم.
کف دست زیر دیدهان خیسم کشیدم و با تبسم سری به تایید تکان دادم.
_ باشه، اگه این چیزیه که میخوای با هم بزنیم.
اندیشیدی نباشی من میتونم زیستن کنم؟
نگاهش رنگ ترس گراهی شد و بی قرار به کف دستانم زل زد.
حتی حالا که اعتمادش را به من از دست داده بود، راضی به مردنم نبود.
چطور انتظار داشت بایستم و مرگ او را تماشا کنم؟
نگاهش لرزید، کف دستانش هم…
چشمانش را تا صورتم بالا کشید و لب گزید.
حالا بیشتر شامگاهیه باوان من بود، همانقدر ظریف و معصوم…
_ نذاشتی بابام جونمو بگیره، نمیذاری خودمو خلاص کنم… چرا؟
واسه انتقام کاری کردی فکر کنم عاشقمی…
کارت جواب داد، همه جام درد میکنه، به خدا… به خدا بدترین بلایی بود که میتونستی سرم بیاری…
نمیتونم تحملش کنم، بذار بمیرم…
به خاطر عماد، به خاطر اون، بذار بمیرم…
میخوای چیکارم کنی که از مردن بدتره برام؟
میخوای چیکارم کنی عامر؟
دخترکم🥲
«غرق جنون»
#پارت_۵۸۹
_ من جون میدم واست دختر، نقشه چیه؟ بلا چیه؟ انتقام چه کوفتیه؟
چی پر کرده تو سرت؟ به خدا همش دروغه…
آرام تر شده بود، حداقل دیگر آن جنون و عصیان را در نگاهش نمیدیدم.
لبهای لرزانش را داخل دهانش کشیده و کف دستانش را بالا برد.
خیره به کف دستانش هقی زد.
_ از کف دستام بدم میاد… با همینا لباستو آماده کردم…
زیستن ما دروغ بود، عشق ما دروغ بود…
انگار آب در هاون میکوبیدم. یک کلمه از حرف هایم را هم نمیمتوجه شد.
نفس هایم به شماره افتاده بود، قلبم درد میکرد.
این واقعیت که به ناگهان در ذهن باوان رنگ باخته بودم، برایم هضم نشدنی بود.
تمام این مدت زندگی و عاشقی را به یک مشت حرف که حتی باد هوا هم نبودند، فروخته بود.
_ کف دستت درد نکنه باوان، حرف منو که باور نداری…
خودش بیاد بهت بگه چه گوهی خورده باور میکنی؟
هاج و واج نگاهم کرد که شیشه را روی زمین انداختم.
یک بار برای همواره این ماجرا را هم برای باوان، هم برای حنانه و خانواده اش تمام میکردم.
_ نمیدونم چی بهت اضافه کرده که اینجوری بهم ریختی…
اما تو زندگی من فقط یه چیز واقعیه، اونم تویی و احساسی که بهت دارم…
میرم دنبالش، میارمش اینجا تا همه چی رو از زبون خودش بشنوی…
نگاه سریع و تیزی به شیشه ای که هنوز میان انگشتانش جا خوش کرده بود انداختم.
نزدیکش شدم که هراسان شیشه را روی پوستش گذاشت و عقب رفت.
_ باوان!
غرش تو گلویم به حدی جدی و اخطارگونه بود که دستش از حرکت بایستد.
شیشه را از میان انگشتانش بیرون کشیدم. سرش پایین افتاد و از ته قلب زار زد.
آغوشم را به روی اوی لرزان و بی پناه باز کردم.
تکانی نخورد که تنش را جلو کشیدم.
لبهایم را به سرش چسباندم و محکم و جدی بیان کردم:
_ اشتباه از من بود که زودتر همه چی رو بهت ناضافه کردم.
حالا که اون کارو به اینجا رسونده، منم دیده میبندم رو همه چی.
میارمش تا همه چی همین امشب تموم شه…
یه ساعت بهم وقت بده تا همه چی رو بفهمی.
میرم باوان اما اگه برگردم و ببینم یه مو از سرت کم شده، یه لحظه ام صبر نمیکنم…
کاری با خودت کرده باشی، عینشو با خودم میکنم…
به خاک عمادت قسم میکنم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن