دیگر تاب نگاهش را نداشتم. نگاه شیدای بی خبر از همه جایش نفسم را میبرید.
شاید نمیشد اسمش را خیانت گذاشت اما از همان لحظه ای که حنانه به مغازه ام رسید و دروغ هایم شروع شد، در حال خیانت به محبت و اعتماد باوان بودم.
این نگاه شیفته و پر از حس خوبش شبیه مجازات بود. مجازاتی که فقط خودم دردش را حس میکردم.
_ دیرت نشه.
با دم عمیقی از هوا، تن خشک شده ام را تکان دادم.
پای راهی شدن که نداشتم، زور و اجبار در تک تک قدم هایم سنگینی میکرد.
_ تا برمیگردم استراحت کن، غذام نمیخواد بذاری… برگشتم میریم بیرون.
لبخندی که فرش راهم کرد مانند همواره مهربان بود.
_ نگاه، مراقب خودت باش.
باوان را که پشت در خونه جا گذاشتم، حرکاتم آمیخته به سرعت شد.
قلبم میتمایل داشت یک ساعت بعدی روی دور تند افتاده و هر چه زودتر تمام شود.
مقابل خانه شان که از حرکت از حرکت ایستادم، نفس کشیدن سخت شد.
حتی تصور کاری که برای انجامش آمده بودم هم روی دلم سنگینی میکرد.
نمیدانم چقدر طول کشید تا دست از نگاه خیره به در خانه شان برداشتم.
هم میتمایل داشتم زودتر به پایان برسانمش و هم میخواستم مدت کش بیاید تا شاید چیزی مانع راهی شدنم داخل آن منزل شود.
ولی معجزه ای در کار نبود…
راه برگشت نداشتم و باید ادامه میدادم.
آخرین خمیازه های خورشید را که دیدم، تن سستم را به زحمت از ماشین بیرون انداختم.
چهره ام بیشتر شامگاهیه گوسفندی بود که بوی خون مشامش را پر کرده و با اینحال پا به قتلگاهش میگذارد.
کف دستی به صورت ملتهبم کشیدم و برای ملایم کردن دریای متلاطم دلم زمزمه کردم:
_ به خاطر باوان، خودت، حیاتتون… تمومش کن…
نزدیک در بودم که آوای زنگ گوشی متوقفم کرد. دندان هایم از مشاهده کردن شماره اش به هم فشرده شدند و با اکجاده گوشی را کنار گوشم چسباندم.
_ انقدر واسه متوجه شدنم عجله داشتی که گل و شیرینی یادت رفت آقا دوماد!
اگر یک ذره ی دیگر پلک هایم را روی هم نگه میداشتم، بدون شک مژه هایم حرارت جهنم چشمانم را تاب نیاورده و میسوخسریع.
از درون آتش بودم و تمام تنم در حال سوختن.
جهنمی که خودم به پا کرده بودم داشت نابودم میکرد.
پلک زدم و نگاهم سمت آسمان پرواز کرد.
همان جای همیشگی بود، پشت پنجره و تبسم به لب تماشایم میکرد.
سری به تاسف تکان دادم و سمت ماشین عقب گرد کردم. سنگینی نگاهش از این فاصله هم حس میشد.
_ این چه بلاییه داری سرم میاری؟
ریز ریز خندید. خنده هایش هم دیگر مانند قبل نبود، نه محجوبانه بود و نه قند در قلبم آب میکرد.
_ رز قرمز دوست دارم و رولت خامه ای!
یادت نره، زود برگرد.
تمام سرم نبض میزد. دلم درد میکرد…
کی این کابوس تمام میشد؟
گوشی را که روی صندلی شاگرد پرت کردم، پایم روی پدال گاز قرار گرفت.
_ لعنت بهت، لعنت بهت…
چند ضربه ای که روی فرمان و شیشه کوبیدم هم نتوانست حرصم را تخلیه کند.
حنانه را اینطور نشناخته بودم. هنوز هم باورم نمیشد که اوست که تمام این بازی را به مسیر انداخته.
تبدیل به چه چیزی شده بود؟
مقابل گل فروشی ایستادم و در بی حوصله ترین حالت ممکن سفارش سبد گل دادم.
قرار نبود همه چیز باب میل او پیش برود!
_ چه گلی بذارم براتون؟
رز قرمز؟ زهی خیال باطل!
دستی به پیشانی عرق کرده ام کشیدم.
_ فقط نه رز باشه نه قرمز، بقیش مهم نیست!
تا آماده میشه من یه پنج دقیقه برم جایی و برگردم.
هنگام خرید شیرینی هم همان کار را تکرار کردم.
«به جز رولت هر چی شد خوبه!»
خیر سرم داشتم اعتراضم را نشان میدادم؟!
کاش به جای این کارها کمی عرضه داشتم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن