_ خفــــه شو…
میمتوجه شد چه میاضافه کرد؟
حس کردم تمام مویرگ های مغزم از هم پاشیدند.
میدرک کرد که دارد با کف دست خودش دلم را از سینه بیرون میکشد؟
میفهمید با منی که ذلیلش بودم چه میکرد؟
یک لحظه، فقط یک لحظه کنترلم را از کف دست دادم.
در حالی که دیدهانم از حدقه بیرون زده و قلبم از حرکت توقف کرده بود، سمتش برگشتم و نگاه حق به جانبش تیر آخر را به تنم زد.
حتی اگر از سر حرص بود و میتمایل داشت غمگینی اش را نشان دهد، باز هم داشت از خیانت میاظهار کرد…
میدانستم مزخرف میگوید ولی حتی این دانستن هم چیزی از درد گوش داده هایم کم نکرد.
مگر من چه میتمایل داشتم جز اینکه از زبان خودش بشنوم هیچ ربطی به آن مردک ندارد؟
از کی متوجه شدن من برایش سخت شده بود؟
دستم برای کوبیده شدن در دهانش مشت شد که قبل از خراب شدن همه چیز، با وحشت نگاه بست و ذهنم را هوشیار کرد.
از آخرین باری که ترس را در نگاهانش مشاهده کرده بودم مدت زیادی نمی گذشت.
نمیمیل داشتم بار دیگر به همان روزها برگردیم، زندگیمان تازه داشت سر و سولین میگرفت.
همان مشت را با تمام غرور له شده و حقارتی که پشتش خوابیده بود به سینه ی خودم کوبیدم، نه یک بار و نه دو بار…
آنقدر کوبیدم تا درد جسمم به سوزش دلم بچربد و حسش نکنم دلی را که داشت آتش میگحرکت کرد.
_ عامر… عامر نکن… آروم باش، عاشقیم نکن اینجوری…
آنقدر کوبیدم تا قلب بی رحم دخترکم به رحم آمده و کف دستم را سفت و محکم چسبید.
_ غلط کردم… به خدا دروغ اضافه کردم… غلط کردم عامر…
توروخدا من میترسم… توروخدا اینجوری نکن…
«غرق جنون»
#پارت_۵۱۸
نای حرف زدن نداشتم، نای زندگی هم…
بی جان دستش را پس زدم که هق هقش شدت گرفت و همچراکه کودکی که از آغوش مادرش محروم مانده، کنج در کز کرد.
مقصر این اوضاع خودم بودم. منی که از پس ذهن مریض و آشفته ام برنمی آمدم.
ذهنی که از کاه کوه میساخت و وقتی پای باوان در میان بود، همه چیز صد برابر بدتر میشد.
باوان حق داشت که مرا دیوانه ی مریض بخواند، من هم دیوانه بودم و هم مریض…
با اینکه پس ذهنم میدانستم همه چیز یک اتفاق بوده، افکار مریض و زهردارم کارمان را به اینجا رساند.
مجنونی بخت برگشته بودم که لیلایش را هم دیوانه میکرد…
_ هر کار کردم خوابم نبرد، با خودم بیان کردم برم بیرون یکم بچرخم و هوا بخورم شاید خوابم بگیره.
به خدا من نمیدونستم اونم بیرونه، اتفاقی مشاهده کردمش و… یکم… یکم با هم حرف زدیم…
لرزش صوتیش نفسم را بند آورد. حتی همین حالا هم از من میهراسید، منِ احمق وحشی…
_ به خدا، به مرگ خودم چیز بدی نمیبیان کردیم، حرفای عادی بود… درباره ی نقاشی و حیات و کار…
بعدش… زمین لیز شده بود، بارون بود آخه… یهو نفهمیدم چجوری سُر خوردم…
او تکه تکه و لرزان برایم از ماجرای امشب میگفت و من در جدالی که با خود داشتم، کیش و مات شده بودم.
به جای اینکه مضطرب حالش باشم، یک سره بازتمایل داشتش کرده بودم.
از او جویا شده بودم که خوب است یا نه؟ به یاد نداشتم…
_ نگفتم آبروم رفت چون شما منو پیشش دیدین، اصلا منظورم این نبود.
فقط… فقط… چجوری بگم؟ فقط خجالت کشیدم که یه مرد غریبه مجبور شده منو…
_ سرت بهشدت درد میکنه؟
سوال بی ربط و بی هوایم همزیرا صاعقه خشکش کرد.
حتی صوتی نفس هایش هم گوش داده نمیشد.
کف دستم را به عقب بردم و با جهانیی از پشیمانی و شرمندگی پچ زدم:
_ نمیخواستم اذیتت کنم…
به بیمارستان رسیده بودیم که دست کوچکش را میان کف دستم گذاشت و بغض دار و پر غصه نالید:
_ میدونم…
جمله اش را ادامه نداد ولی من صدای دلش را گوش دادم که میاضافه کرد:
_ اما کردی…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن