بعد از آن روزگار، همه چیز صد و هشتاد درجه فرق کرده بود. دیگر گوشه گیر و بد اخلاق نبودم.
بر خلاف چیزی که در قلبم میگذشت، مدام میلبخند زدم و سعی میکردم ذهنم را با پناه بردن به رنگ ها و قلم هایم منحرف کنم.
پدر و مادرم هم از این تغییر یکهویی و واضحم متعجب شده بودند. چیزی نمی گفتند ولی شک و ترمتوجه شد را از نگاهشان می خواندم.
امروزگار از هر روز دیگری شادتر بودم. روزگار ملاقات بود و بعد از کش و قوس های فراوان توانسته بودم همه چیز را بدون اینکه کسی شک کند، برای راهی شدن فجادهم کنم.
انگشتانم روی عکس اولین سونوگرافی ام چرخ خوردند و با تصور کودکم، ملایم لمسش کردم.
پس از حس ساکتشی که از عکسش گحرکت کردم، آن را هممسیر چادر داخل کیفم سُر دادم.
بله، چیزی درونش مشخص نبود و حتی خودم هم هر چه نگاه میکردم چیزی شامگاهیه کودک را درونش تشخیص نمیدادم.
اما دلبسته شدم عماد هم در شادی ام شریک باشد.
من دیگر به بودنش در این روزگارهای تهوع آور خو گرفته بودم و کفشی آهنین هم برای روزهای آینده کنار گذاشته بودم.
به هیچ وجه قرار نبود از دستش بدهم…
سر خیابانمان دیده چرخاندم و با مشاهده کردن ماشین عامر، سمتش پرواز کردم.
خندان و خوش رو سلام کشیده بالایی دادم که با چهره ای گرفته سلامم را ملایم و بی حوصله پاسخ داد.
بادم خوابید و لبهایم به آنی آویزان شدند. فکر اینکه نکند چیزی شده باشد مثل خوره به جان مغزم افتاد.
_ چیزی شده؟
انتظار نداشتم آنطور مستقیم و بی مقدمه حرفش را بزند، شاید گمان میکردم مراعات شرایطم را بکند ولی تمایل داشته اش اخم هایم را در هم کرد.
_ نباید این جریانو به عماد بگی!
«غرق جنون»
#پارت_۵۰
حتی به خودم زحمت سوال پرسیدن هم ندادم. خیره خیره در نگاهانش زل زدم و دست به سینه مشغول جویدن پوست لبم شدم.
متوجه شد که بابت میل داشته اش باید یک توضیح مفصل و قانع کننده برایم داشته باشد.
خودش را به آن راه زده و نگاه دزمتوجه شد. اما من با سرتقی هنوز هم خیره ی نیم رخش بودم.
سنگینی نگاهم را تاب نیاورد و حین روشن کردن ماشین بیان کرد:
_ من عمادو بزرگش کردم، خیلی بهتر از تو میشناسمش.
اگه این جریانو بفهمه دق میکنه، از اینکه کنارت نیست، از اینکه نمیتونه بزرگ شدن بچشو ببینه دق میکنه…
نباید بفهمه…
مغزم سوت کشید و خون از تمام نقاط بدنم به صورتم دوید. سرخ شدنم از حرص و خشم بود…
چقدر ما آدمها گاهی خودخواه و بی منطق می شدیم.
برای دق نکردن عماد همه باید لال میماندند و من با این سن کم باید تک و تنها همه چیز را سامان میدادم؟
از من چه انتظاری داشت؟
از منی که هنوز وحشت از پدرم در رگهایم میجوشید.
مدام با خودم آن لحظه را تمرین میکردم که پدرم خبر بارداری ام را شنیده و قصد جانم را دارد و هر بار هم در ذهنم موفق میشدم…
ولی آن وحشت ته دلم که با من تعارف نداشت!
تمام این روزگارهای سختی که میگذراندم را نادیده گحرکت کرده بود و از من میخواست از ساده ترین حقوق خودم بگذرم برای دق نکردن عماد؟!
پوزخندی زدم و راست میبیان کردند خشم، دشمن عقل است.
من دیوانه ی عماد بودم و خودم هم نفهمیدم آن کلمات چطور بر زبانم جاری شدند.
_ دق میکنه؟!
اگه قراره هر اتفاقی افتاد از ترس اینکه دق کنه چیزی بهش نگم و خودم همه ی مشکلاتمو حل کنم، چرا ازدواج کردم؟
اگه به همین راحتی دق میکنه، پس به چه دردی میخوره؟ همچین آدمی رو اسمشو میشه گذاشت مرد؟!
«غرق جنون»
#پارت_۵۱
بعد از صحبت های کوبنده ای که به ثانیه نکشیده از گفتنشان پشیمان شدم، عامر چنان در خود فرو رفت که انگار کر و لال مادرزاد است.
حال و حوصله ی من هم پر کشیده بود و حتی قلبم مشاهده کردن عماد را هم نمیتمایل داشت.
به خودم حق میدادم که قلبم نخواهد این دوران را به تنهایی از سر بگذرانم.
آخر مگر میشد؟!
پدر کودکی که درون بطنم در حال شکل گیری و بزرگ شدن بود از وجودش باخبر نشود؟ تا کی؟!
چه ملاقات مزخرفی بود.
کلمه ای با هم صحبت نکردیم و عامر به حالت قهر جدا از من جاده میراهی شد!
راست میبیان کردند مردها در هر سنی که باشند باز هم کودکند!
به میل داشته اش که نرسید بساط قهر و رو ترش کردنش را علم کرد.
روی صندلی نشسته و منتظر عماد بودم که نزدیک شدن عامر، دیده هایم را در حدقه چرخاند.
حتم داشتم قلبش طاقت نیاورده و برای عذرخواهی پیش قدم میشد ولی زهی خیال باطل!
_ بذار چند جلسه ی دیگه بگو که یکم برای شنیدنش آماده تر باشه، لطفا باوان…
نمیدانم آن لحظه چه بر سرم آمد.
لجبازی بود؟ به کرسی نشاندن حرفم؟ محق دانستن خودم؟
نمیدانم…
اما عکس سونوگرافی را با حرص روی میز کوبیدم و نگاه شاکی و معترضم را به نگاه ملتمسش دوختم.
_ میشه بری اونورتر؟! ممنون میشم مزاحم یکی از بهترین لحظه هامون نشی!
پر بودم از خشم و غضب از خواسته ی معقولش که آن لحظه برایم غیر قابل هضم شده بود…
حتی به این فکر نکردم که کدام بهترین لحظه؟
واقعا این وضعیت بهترین لحظه مان بود؟!
من حتی خودم هم حرفی که زده بودم را قبول نداشتم ولی لعنت به هورمونهایی که همه چیزم را بر هم زده بود.
«غرق جنون»
#پارت_۵۲
با آمدن عماد تبسم حرصی ام را به روی عامر که متاسف و گرفته عقب گرد کرد پاشیدم و هموقت که گوشی را کنار گوشم میگذاشتم، صاف نشستم.
حال و روزگارش کمی بهتر از دفعه ی آخر بود، زخم های کم رنگ شده اش را تک به تک کاویدم و نگاهم در نگاهان بی فروغش ثابت شد.
_ فکرشو نمیکردم مجدداً ببینمت، با خودم گفتم باوان خانمم قیدتو زد پسر…
کاش میشد بمیرم برای تنهایی اش، برای ثانیه به ثانیه ی لحظاتی که به جنگ افکارش میراهی شد، برای دردی که میکشید…
چقدر مایوس و خسته بود.
شاید خبر پدر شدنش را که بشنود، امید به رگ و پی اش تزریق شده و روزگارهای باقی مانده از حبسش راحت تر بگذرد.
_ مگه آدم میتونه قید جونشو بزنه عمادم؟
میدونم، منتظرم بودی… ببخشید دورت بگردم، اوضاع اون بیرون یکم بهم ریخته بود…
_ چیشده؟ اتفاق جمشاهده کردی افتاده؟
هراسان و بی نفس میان حرفم پرید و اما چشمان دلتنگم بی توجه به قلبواپسی اش، آن چند انگشتی را دنبال کرد که میان موهای کوتاه شده اش چنگ شد.
فقط خدا میدانست که چقدر، چقدر برای لمس همان تارهای کوتاه له له میزدم…
_ باوان، چرا هیچی نمیگی عزیزم؟ منو بی خبر نذارین، بی خبری منو میکشه… هر چی هست بهم بگو.
ذوق زده خندیدم و با شیطنت ابروهایم را چند باری بالا انداختم.
_ نگاهاتو ببند تا بگم.
مستاصل و ناچار چشم بست و آخ از نگاه پر حرفش…
عکس را روی شیشه گذاشتم و چرا منِ احمق استرس داشتم؟!
دادنِ خبر خوب هم مگر استرس داشت؟!
_ حالا باز کن…
نگاه مات مانده اش را روی عکس متوجه شدم و نفس عمیقم با کلماتی که از دهانم بیرون زد، ادغام شد.
_ بچمون… بچه ی من و تو…
بابا شدی عماد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن