ـ حالا من با این همه عاشقی چیکار کنم؟ چیکار کنم وقتی مسبب حال پاره ی تن مادرپدرمی و خودت…پاره ی تن من!
پاره ی تن یک زن شدن، یعنی تمامش را تصرف کردن و من از صاحب تمام و کمال وجودم، گله داشتم. قلبشکسته بودم…و بدبختی یک زن، همین بس که بین چهاردیواری خونه ی ویرانه اش، به خطای پناه جمشاهده کردش، بگرید و بگرید و بگرید….
****************************************************************************
نور پشت پلک هایم نشست و درد را به ذهنم مخابره کرد. همین که دیدهانم را باز کردم، سوزن های ریز به داخل مردمک هایم هجوم آوردند و من با قرار دادن پشت کف دستم جلوی دیدهانم، مانع از تاخت بی رحمانه اشان شدم. چشمان تار و نیمه بازم، به اطراف خیره شدند و با متوجه شدن وضعیتم، آه از نهادم خارج شد.
نشسته و تکیه زده به کابینت ها، خوابم برده بود. بین کلی تکه ظرف شکسته و گرد و خاکی که کل لباسم را پوشانده بود. گلویم انگار زخم برداشته بود که آن طور می سوخت و هر بالا و پایین حرکت کردن سیب آدمم را با درد همجاده می کرد. به سختی روی پا ایستادم و با همان کفش ها از روی تکه های شکسته ی ظروف عبور کردم. بی تعادل بودنم، وقتی مشخص شد که بدنم به اطراف تاب خورد و من، با گرفتن کف دستم به روی کانتر خاکی مانع از سقوطم شدم. قلبم نمی خواست حالا که روشنایی روزگار همه جارا عریان کرده بود، به جایی خیره شوم. بدبختانه همه چیز را به یاد داشتم. از عصر دیروز، یک روح مرده بین دستانم یدک می کشیدم و هرچه غسلش می دادم، عفونت های چندساعت تلخ گذشته بر آن، پاک نمی شد. کیفم را کنار در پیدا کردم. با ضعف، برش داشتم و بی حرف و حتی بدون برداشتن دسته کلیدها از منزل ای که بوی تن مرده ی شاهین را داخل هوایش به حبس کشیده بود بیرون زدم.
بی تعلل، بی مکث و بدون تردید، خودم را به حاشیه ی خیابان رساندم و کف دستم را برای راننده ی سمند زرد رنگ بلند کردم. ظاهر آشفته ام باعث شد با ترمشاهده کرد بایستد و من با بیان کردن دربست، در عقب را باز کردم.
ـ کجا برم خواهرم؟
نگاهم به پاوربانک روی داشبوردش گیر کرد. بدون دادن جواب، تنها لب زدم.
ـ می تونم از پاورتون استفاده کنم؟
متعجب نگاهم کرد، لحنم نه جان داشت و نه روح.
ـ لطفا!
پاور را به سمتم گراهی شد و من، موبایلم را به آن متصل کردم. بعد هم، دستم را روی گلوی زخمی ام گذاشتم. دردش…درد بدخیم یادآوری بود.
ـ حرکت کنین، بهتون مسیرو می گم.
بی حرف جاده افتاد، موبایلم را روشن کردم و علامت شارژش را آن گوشه تماشا کردم. بدون آن که به سیل پیام های از دست رفته نگاهی بیندازم، وارد باکس پیامم شدم. فقط برایش نوشتم در مطب منتظرش خواهم بود و بعد، باز هم موبایل را از دسترس خارج کردم. گذاشتم متصل به پاور بماند و با دادن آدرس دقیق ساختمان پزشکان، سرم را چسباندم به شیشه و خیره ی مردمی که می دیدم، خودم را پشت دستانم پنهان کردم. می وحشت کردم با دست بهم دیگر نشانم دهند و تهش، با نیشخند بگویند، او همانیست که….
ـ خانم، رسیدیم.
نگاه باز کردم. ساختمان کشیده پیش رویم، باعث شد دستی به صورتم بکشم و لااقل، ادای آبرودارها را دربیاورم. پاور و هزینه ی کرایه را باهم به کف دست مرد مسن داده و از ماشین پیاده شدم. تمام تلاشم این بود، طوری وارد شوم که دیدهم به کسی نیفتد. هیچ کس جز نگهبان که با دیدنم، کمی جا خورد و من برای اامان بار حتی نتوانستم سلامی به صورت بهت زده اش تحویل بدهم. صدای موسیقی آسانسور، نفرت انگیز ترین آوای تاریخ از نظرم شده بود. وقتی در مطب را باز کردم و تنم را روی صندلی های انتظار انداختم، شروع کردم به باز کردن دکمه های مانتوی خاکی شده و برداشتن حجاب از روی موهایم.
تنم بوی خاک می داد. انگار که زنده زنده دفنم کرده باشند. بسیار طول نکشید که زنگ ممتد واحد مطب، به آوا دروارد شد و من از دیدهی، مطمئن شدم مهمان ناخوانده ای نداریم. بعد قفل پشت در را باز کرده و به محض کشیدنش، کف دست او روی سینه ام نشست، به عقب هولم داد و کامل داخل شد. در را با شتاب بست و قبل از این که من، من ویران…من مرده و من تمام شده حرفی بزنم، کف دستانش دور تنم پیچیدند و من، هم آغوشی خاک و باران را تجربه کردم. با آوایی که صدای خودش نبود.
ـ از دیشامگاه، از همون وقتی که از بهت راهی شدنت دراومدم، تا همین لحظه، چهاربار باک ماشینم و پر کردم و باز گشتم. این خیابونای بی در و پیکر و گشتم، گشتم تا یکی ببینم شامگاهیهت و ترمز کنم و محض رضای خدا، یه ثانیه نفس بکشم. گشتم تا پیدات کنم، بزنی زیر گوشم..بهم فحش بدی، بگی ازم متنفری ولی ببینم سالم جلومی. ببینم سالمی و همین طوری بغلت کنم و بگم، بگم من نامرد عوضی مردم از تصور حال بدت و نبودنم.
راست می اظهار کرد، بوی مرده هارا می داد. من این بو را خوب می شناختم. خوب می شناختم که اشکم از گوشه ی پلکم ریخت و قلب قلب زدنم، شد یک سوال که تمام روزگار قبل و شامگاه را حتی در خواب، از سایه اش جویا شدم.
ـ یه سوال توی سرم، داره مغزم و می خوره. یه سوال که تکلیف این رابطه رو مشخص کنه.
ـ یخی غوغا؟
یخ؟ من سوخته بودم. از تصور خطی که کشیده بودم و یک طرفش میعاد و صنقلبی چرخ دارش بود و طرف دیگر قلبم و قهرمان پنهان کار زندگی ام، سوخته بودم. سوختم و جویا شدم:
ـ اگه میعاد بهوش نمی اومد بازم بهم می گفتی؟
“قلب ندارم که بمونی قلب ندارم که بری
قلب ندادم که ببینم واسه رفتن حاضری
چی عوض شد توو وجودم این نبودم قبل تو
مطمئن باش هرچی بودم این نبودم قبل تو
اینم از من اینم از تو اینم از این حیات
گاهی رازاتو نمیشه حتی به خودت بگی”
سوالم را سؤال کردم اما، جوابم فقط شد جای گرفتن بوسه اش روی موهایم و محکم تر شدن حلقه ی آغوشی که دلم می میل داشت خدا، وسطش جانم را بگیرد. یخ…ذوب…حال دوتایمان بود. ادغام شدنی نبودیم.
ـ علی؟
با بهت صوتیش کردم و دستان او، از دورم سرخوردند. سرم را عقب کشیدم. سر به زیر افتاده، هیچ وقت از او ندیده بودم جز همان عصر کذایی دیروزگار و حالا…بین لب هایم فاصله افتاد. سرم را کج کردم. یک گام به عقب برداشتم و او، به همان در پشت سرش تکیه زد. ناباورانه، لب هایم لرزیدند.
ـ قبل عقد می اظهار کردی، مگه نه؟
باز نگاهم نکرد و من، دیگر فهمیده بودم یکی نگاهت نکند و چشم بدزدد، یعنی نه! نمی گفت. حتی تکرارش در سرم هم کافی بود تا نفس کم بیاورم. انگار غرق شدم و ریه هایم را آب پر کرد. کف دستم را چرخاندم تا چیزی را پیدا کنم برای از حرکت ایستادن و پیدا نشد. با زانو که روی زمین سقوط کردم، بالاخره سرش بالا آمد و با دلواپسی و آن نگاهان لعنتی سرخش، به سمتم گام برداشت.
ـ جلو نیا!
توجهی نکرد، مقابلم زانو زد و کف دستش را به کف دست های پررعشه ام رساند. جانم ته کشید و نشد عقبش برانم. التماس نگاهم را مشاهده کرد و نمتوجه شد!
ـ بگو می گفتی. اصلا دروغ بگو…مثل همه ی این مدت پنهان کاری کن. ولی بگو می اضافه کردی.
دلم برای خودم و لرزش تارهای صوتی ام سوخت، پس چرا قلب او نسوخت که سرش را روی دستم گذاشت و باز نگاهم نکرد؟ تمام روزگار قبل، تمام دیشامگاه و تمام امروز، منتظر بودم ببینمش و او بگوید، اگر میعاد بهوش نمی آمد هم می گفت. قبل از عقد می بیان کرد. ولی…ریسمان آخرم هم پوسیده بود و پاره شد. آوای کشیده گریه ام، باعث شد سر بلند کند. اشک نگاهش را به حبس کشیده بود ولی، من، قلبم دیگر صاف نمی شد.
ـ نمی گفتی؟
ـ من…سخت به کف دستت آورده بودم غوغا. روی خودم پا گذاشته بودم تا بهت برسم.
جیغ کشیدم. چیزی که از من بعید بود. من حتی وقتی غنچه ام را اسیر خاک کردم هم صدایم بالا نحرکت کرد ولی، حالا داشتم با هق هق هایم، سرش جیغ می کشیدم. سر مسبب حال بدم و در کنارش، زندگی ام!
ـ الان من و داری؟ الان من و به دست آوردی؟ الان که با پنهان کاریت، باعث شدی از خودم بدم بیاد حالت خوبه؟ آره آقای عابدینی؟ الان از نتیجه ی کارت راضی ای؟
مثل خودم فریاد کشید. مردانه، پرخش و پر از درد!
ـ آره، من داشتمت. کوتاه اما داشتمت. تونستم لمست کنم. کف دستت و بگیرم. بهت بگم دوست دارم و تو به نگاه نابود کننده ی حیات برادرت نگاهم نکنی. دردم و وسط سینم چال کردم، هربار وجدانم داد کشید، خفه اش کردم تا فقط برسم به نگاهات. برسم و زل بزنم توشون و بگم خانم آراسته…غوغا خانمی که سال ها دنبالت اومدم و از دور عاشقت موندم و بی حلقه، بی محضر و بی خطبه، متعهد ترین بودم به دل بی خبرت، دوست دارم. من….
محکم تخت سینه ام کوبید. فریادش، لالم کرده بود.
ـ من…عاشقت بودم.
پلک زدم، هرچه روی دیدهم جمع شده بود ریخت و من، سبک نشدم. هرچقدر می باریدم هم سبک نمی شدم. دلم، مو سفید کرده بود بین این همه آشوب و این همه زخم! تن آوایش پایین وارد شد و کف دستش، نزدیک صورتم شد.
ـ از اامان روزگاری که توی حیاتم یادمه، از اولین خاطراتم…مادر و پدرم بهم از وجدان و اخلاقیات بیان کردن. تمام روزگارای زیستنم، بهم یاد دادن کاری نکنم که تهش، انسانیت و بخوام زیر پام له کنم. هیچ وقت نصیحتم نکردن جز یه بار. بابام وصیتش این بود کاری نکنم شرمنده ی وجدانم بشم. تمام حیاتم ترسیدم از این وجدان لعنتی و وقتی بیخ گلوم و گحرکت کرد که، داداشت و رسوندم بیمارستان و از ترس چشمای تو راهی شدم. من از هیچی نترسیدم توی دنیا جز این که زل بزنم توی نگاهت، با نفرت نگاهم کنی. منی که عاشقت بودم این همه سال توی خیالم، نگاه تنفر آمیزت و عادت نداشتم. غوغا؟
سرم پایین افتاد، صدای گریه ام کم شدنی نبود. من داشتم، روحم را با اشک هایم بیرون می ریختم.
ـ غوغا من و ببین؟
زخم آوایش و کف دستش زیر چانه ام، سرم را قد بلند کرد. سیب آدمش، مرد یک جایی وسط جهنم دیدهانم. اشک ریختم و دیدهانش، خون شد.
ـ من از ترس نداشتنت، پا گذاشتم روی وصیت پدرم.
زانویم را به آغوش کشیدم. پاک کردن اشک هایم بی فایده بود. وقتی قرار نبود هیچ وقت تمام شوند. ناله کردم.
ـ به ناحق ازم قلب بردی.
سرش را تکان داد، نفی اش کرد و بین تمام احوال بدش، جدی تر از همیشگی کف دستش را کنار بدنم ستون کرد.
ـ دلت سهمم بود.
کف دستم را روی سینه ام گذاشتم، کاش می شد آن تپنده ی اندازه ی مشت کف دست را درمی آوردم. نمی خواستمش. بی قلب، حیات راحت تر جلو می راهی شد. بی دل این طور هرثانیه، قلبم بین داشتن و نداشتنش سرگردان نمی شد. دیدهان پربهتم را بستم و لب زدم.
ـ سهمت و بردار و برو!
غوغای دردآلودش، نگاهانم را باز کرد. انگار با تبر افتاده بودم به جان خودم. درد کشیدم ولی، باید این درخت قطع می شد. تنه اش آخر پر بود از کرم و آفت. این درخت، سبز شدنی نبود. ولی کاش می شد قبلش، من را وسط چشمانش چال می کردند. امان از آواهایمان. خودشان، کلی حرف داشسریع.
ـ به خودم گفتم اگر بیاد بگه، قبل عقد بهم می اظهار کرد حتی اگر میعاد بهوش نمی اومد، خودم توی مغزم شلیک می کنم تا خفه شه و می رم دنبال دلم. می دونی؟ قلبم پیشت بود. می اومدم دنبال تو. اما نبیان کردی. من فقط یه امید داشتم. یه امید که بگی، غوغا…من با پنهان کاری همسرت نمی شدم اما نگفتی. نبیان کردی علی! حالا به چی امید ببندم وقتی، دیدهات شکست و از قبل قبول کرده؟
همان جا نشسته روی زمین، کف دستانش را ستون تنش کرد و من، تنم را جلو کشیدم. یقه اش را بین کف دستانم تکان دادم و با صوتیی آهسته ولی ضجه هایی از ته قلب، نالیدم.
ـ قلبم و بردار، برو.
باز تکرار اسم من از زبان او و غوغای درون من که سرباز کرده بود. هیچ وقت این طور از ته دل اشک نریخته بودم. حتی وقتی شاهین رفت و غنچه ام را خاک کردم. من عادت داشتم به اشک های آرام و خودخوری های یواشکی و پنهانی و حالا، از اعماق جانم زار می زدم.
ـ بمونم با قلبم؟ بمونم و نگاه ببندم روی برادری که نمی تونه راحت حرف بزنه و افتاده روی صنقلبی چرخدار و مسببش، تویی؟ باهات بگم و بخندم و توی خیابون مسیر برم و یادم بره باعث خونه نشینی برادرمی؟ مادرم زخم تن برادرم و پانسمان کنه و من، رد رژ لب از گوشه ی لبم پاک کنم و ککمم نگزه مرد زندگیم که قراره یه عمر بهش تکیه کنم، پنهان کاری کرده و دلم نترسه از ترس این که مبادا باز انجامش بده؟ آره؟
هیچ نبیان کرد، حتی سرش را بالا نیاورد و من، خسته از فریادی که گلویم را زخم کرد، کف دستانم از روی یقه اش سر خورد.
ـ من از پنهون کاری و دروغ، به بار لطمه خورده بودم. چرا مجدداً تو من و توی این راه زخم زدی؟
دستش را جلو آورد، به مچم رساند و من سرم به سمت جلو خم شد. مغزم داشت منفجر می شد ولی های های گریه ام، ساکت شدنی نبود. زار زدنم تمام نمی شد. هرچه جیغ می کشیدم و گلو پاره می کردم، جانم روی سینه ام سنگینی می کرد.
ـ من دوست دارم.
این اعتراف، وسط این حال بد، نباید از دهانم درمی آمد ولی شد…شد و درنهایت من، عمق بیچارگی ام را با آن تخمین زدم. بدون او زنده می ماندم، مثل همه ی آدم های شکست خورده ی جهان ولی، مجدداً می توانستم حیات هم کنم؟
ـ دوست دارم آقای عابدینی…دوست دارم!
خودش هم انگار انتظار شنیدنش را نداشت. نداشت که سست شده رهایم کرد و من، تکیه زده به میز منشی، کف دست روی صورتم گذاشتم. هنوز چندساعت از قضاوت کامیاب بیش تر نمی گذشت. قضاوت مردی که گفته بود عشق و دوست داشتن همه چیز نیست و حالا، در نقطه ی قضاوتم، داشتم احساساتم را شرحه شرحه می کردم.
ـ دیروزگار کامیاب بهم اضافه کرد، عشق و دوست داشتن همه چیز نیست. راست می اضافه کرد.
نگاهانش، شبیه نقطه های انتهای یک داستان بود. حس غم انگیز پایان را یدک می کشید و من، شاید یک علامت سوال بزرگ بودم که قرار بود تا مدت ها از خودم بپرسم، اگر عاشقی و دوست داشتن همه چیز نبود، پس چرا آدم ها بعدش، دیگر خودشان نمی شدند.
ـ یه بار تجربه ی پرواز و کنارت داشتم.
نگاهانش با درد بسته شدند و من، بین اشک هایم داشتم غرق می شدم.
ـ پرواز یعنی تعاقلب…من و تو تعاقلب نداشتیم. تو توی عاشق بودن انقدر جلو حرکت کردی که رسیدی به انتخاب بین عشق و وجدان، منم توی قلب کندن انقدر جلو حرکت کردم که رسیدم بین انتخاب قلب کندن از تو یا درد میعاد. تعادل نداشتیم و….سقوط کردیم.
هیچ نمی بیان کرد، گفته بودم که او خودش شکست را قبول کرده و پرچم صلح را با تنی زخمی بالا گرفته بود؟ او داشت، راهی شدن را مرور می کرد. بوی جدایی را حس می کردم. بویی بود شامگاهیه چوب سوخته ی آمیخته با خون!
ـ می شه وقتی رفتی، یه طوری بری که هیچ کس نفهمه چرا حرکت کردی؟
باز چشمان بسته اش و کاش لااقل، پلکی می زد و من آخرین تصویرم را هم برمی داشتم.
ـ کاش کم تر عاشقم بودی علی.
بالاخره دیده باز کرد، بین مردمک هایش درد، رنج، غصه و مرگ را شنا کردم. حس هایش، معجون عمیقی بودند از روزگارهای تاریک آینده! پیش گویی می کرد که بعدا من و او، بی هم چه می شویم. لبم را گزیدم. شوری اشک دیگر داشتم پوستم را می سوزاند. انگار از یک کوه مذاب بالا می وارد شدند. آخر قلبم بهشدت سوخته بود.
ـ اون موقع، شاید بین من و وصیت پدرت، انتخاب عاقلانه تری داشتی و شاید اصلا، یه طور دیگه و توی موقعیت دیگه هم و می دیدیم.
دیدهانم را جایی بین گردنش قفل کردم. حرکتش، اشک هایم را شتابزده تر می کرد. بغض قورت می داد؟ تمام دوران آشنایی مان را مرور کردم ” علی هستم….علی هستم….علی هستم” یادم داده بود به او بگویم علی و حالا، حالا که کت شلوار مراسم عقب افتاده و پیراهن نامزدی مان روی تخت اتاقم بود، چطور می بیان کردم آقای عابدینی و در عوض حالا که مسبب مرگ دوساله ی اعضای خانواده ام بود، چطور می اضافه کردم علی؟
ـ تا حالا بسیار از آدمایی که دلبسته شدم و از کف دست دادم. خیلیا…اما!
سرم بالا رسید، قطره اشک افتاده از نگاه مردانه اش، با سیل اشک های من هماهنگ بود و من از دیدنش، جان دادم و احیا شدم و باز جان دادم و باز…دور باطل!
ـ هیچ وقت نشده بود، خودم بهشون بگم برو.
آوای هق هقم بلند تر شد و انگار، آخرین امیدم، با جوابش به سوال اولم به یغما رفته بود. همان جا…وسط همان سالن، نشسته روی زمین، ما هردو خودمان را کشتیم. او دلش را از سینه درآورد و جلوی پای من انداخت و من، قلبم را با تشریفات بین کف دستان او گذاشتم و یکی از بالا، بسیار بالاتر انگار داشت صحنه را می بست. دورمان را خون و اشک پر کرد و خب…من زنی بودم که یکی را عاشق شدم و با کف دست خودم بدرقه اش کردم چراکه می اطلاع داشتم پنهان کاری و عدم صوتقت و حتی عاشقی زیاد از حدمان، ترسناک ترین ابعاد این زندگی شروع نشده بود. کاش می شد بگویم برو، بگذار مدت بگذرد و فکر کنیم…بگذار آهسته بگیریم ولی، فقط کافی بود حال بد مامان و ناتوانی میعاد را به یاد بیاورم و همه ی رویاهایم، خیس شوند. شبیه کاغذی قایق شکل که توی آب دوام نمی آورد.
غرقاب…
همان قسمتی بود که دوستش داشتی ولی، بی آن که آب پشت سرش بریزی، فرستادی برود. بدون تو برود….اصلا برای همیشگی برود. غرقاب، عمیق ترین قسمت آب که نه، عمیق ترین قسمت عاشق شدن بود! آن جا که دوستش داشتی و نباید می داشتی.
“قلب ندارم که بمونی دل ندارم که بری
قلب ندادم که ببینم واسه راهی شدن حاضری
چی عوض شد توو وجودم این نبودم قبل تو
مطمئن باش هرچی بودم این نبودم قبل تو
اینم از من اینم از تو اینم از این حیات
گاهی رازاتو نمیشه حتی به خودت بگی
اون دوتاییا تموم شد ولی باز دوسِت دارم
دوست دارم گوشه ی قلبت خودمو جا بذارم
من بهونت کرده بودم تا نفس باشی برام
میرم و میری و میدونی چقدر تورو میخوام
بر میگردم به گذشته از همواره خسته تر
چیزی از قلبم نمونده که بگم منم ببر
اینم از من اینم از تو اینم از این زندگی
گاهی رازاتو نمیشه حتی به خودت بگی
اون دوتاییا تموم شد ولی باز دوسِت دارم
دوست دارم گوشه ی دلت خودمو جا بذارم”
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن