توپ والیبالی که آورده بودم، کمی کهنه بود. متعلق به روزهای بی دردی گذشته، با این حال قبل از گذاشتنش در ماشین، با تلمبه ی قدیمی انبار، بادش کرده بودم. هنوز به یاد داشتم سوزن باد کردن توپ هارا، در قندانی قدیمی، بالای قفسات انباری نگه می داشتیم. روسری ام را پشت گردنم، گره زده بودم تا جلوی کف دست و پایم را نگیرد. والیبال را مدتی، زیاد بازی می کردیم. هنوز میله هایی که تور را به آن متصل می کردیم، در قسمت شرقی باغ به چشم می رسید.
ـ آماده ای؟
رقابت جویانه نگاهش کردم. نگاهی که باعث شد بخندد و زیر توپ بزند، خودم را به مسیر فرود رساندم، با ساعد، توپ را به سمتش زدم و او این بار، با پنجه بازی را ادامه داد. بازی پایاپای جلو می حرکت کرد، علی اصراری به زدن سرویس های سنگین و خواباندن توپ نداشت. داشت به من آوانس می داد و من این را حس می کردم. برای همین، به خاطر جدی شدن بازی در یکی از ضربه های قد بلند، پریدم و سرویسی محکم به توپ زدم، طوری که کف دستم سوخت. گمانم این بود در برابر ضربه ام، کاری از پیش نمی برد. ولی او حرفه ای تر از این ضربات بچگانه بود. طوری خیز گحرکت کرد و با زدن زیر توپ، آن هم وقتی مجبور شد روی زمین بنشیند جواب ضربه ام را داد، که مشخصا جا خوردم.
ـ خودت خواستی!
منظورش بازی جدی بود. خندیدم، جواب توپ را دادم و این بار، او در موقعیت سرویس قرار گراهی شد. دوست داشتم با حرکتی شبیه خودش، روی زمین خودم را بکشم و نگذارم که توپ من را بازنده نشان دهد. تلاشم را هم کردم اما…کشیده شدن آرنجم به زمین، باعث شد نتوانتم تعادل را حفظ کنم. توپ که سقوط کرد هیچ، من هم حالا رو به آسمان، سقوط کرده بودم.
ـ غوغا؟
بالای سرم ایستاد. با صورتی خندان و پر از هیجان. تبسم زدم.
ـ باختم.
سری تکان داد، کف دستش را به سمتم گرفت تا با کمکش بلند شوم. آرنجم می سوخت، کف دستم نیز.
ـ فقط یه بازی بود، برای این که بهمون خوش بگذره. چیزیت نشد؟
از حرکت ایستادم، خاک لباسم را تکاندم و نفس محکمی بیرون فرستادم. صورتم از هیجان سرخ شده بود.
ـ یکم دستم فقط پوستش حرکت کرد.
ـ بیا بریم بشور.
موافقت کردم، توپ را با پا به سمت وسایلمان شوت کرد و هممسیر هم به سمت قسمتی که شیرهای آب مخصوص شستشو قرار داشسریع، راهی شدیم. کف دستم را زیر آب خنک گراهی شدم. نگاهم کرد و با تبسم زمزمه کرد.
ـ لپات گل انداخته.
دست خیسم را روی گونه هایم گذاشتم، نفسم هنوز درست جا نیامده بود.
ـ خوش گذشت.
دنباله ی روسری ای که از پشت بسته بودم را به کف دست گرفت، با آن تری صورتم را پاک کرد و به تأیید سر تکان داد. وقتی به سمت وسایل برمی گشتیم، مطمئن بودم نه تنها غذای سنگین و چربمان هضم شده، بلکه با تخلیه ی انرژی به یک ملایمش عاشق شدنی رسیده ایم.
او روی زیر اندازمان دراز کشید و من باقی مانده ی میوه هارا بینمان قرار دادم.
ـنمی سوزه؟
دستم را می گفت، از توجهش خوشم می رسید.
ـ نه!
ـ ببینمش.
کف کف دستم را جلوی صورتش که به سمت آسمان قرار داشت گحرکت کردم، کف دست های قرار گحرکت کرده شده روی سینه اش را باز کرد و مچم را گحرکت کرد.
ـ آخه عزیزم چه فکری کردی اون طور شیرجه زدی؟ توان بدنی خودت و با من مقایسه کردی؟
کف دستم را کشیدم. به جایش یک تکه کیوی به سمتش گحرکت کردم.
ـ بحث توان بدنی نیست، فقط شانس باهام یار نبود.
لبخند زد، کیوی را گرفت و با گذاشتن داخل دهانش، چشم بست.
ـ حق با شماست.
خودم هم لبخند زدم. به چهره ی آرمیده اش خیره شدم. به چشمان بسته و مژه هایی که به نظرم، برای یک مرد زیادی کشیده بودند. به موهای یک دست و پرپشتش. به فرم زاویه دار فکش! قلبم می خواست نگاهم را رویش قفل کنم، کلیدش را هم بیندازم به دورکف دست ترین نقطه ی جهان، جایی که هنوز آدمیزادی فتحش نکرده. ساکتش عجیبی از متوجه شدنش، حس می کردم.
ـ چقدر سنگینه اون نگاه زیبات.
بدون پلک باز کردن این را بیان کرد، لبه های روسری ام را باز کرده و از جلو بستم. به خاطر خنکی آبی که کف دست و صورتم را با آن شسته بودم، کمی حس سرما می کردم.
ـچرا انقدر مژه هات قد بلند و تابداره؟
با یک تبسم محو، فقط یک چشمش را باز کرد. تکه سیبی که در کف دستم بود را گراهی شد و حین یک باره در دهان گذاشتنش، همان یک دیده را هم بست.
ـ نگاهت که شور نیست؟
لبخند زدم، بلند! سرم هم به عقب مایل شد. یک باره هردو دیدهش را باز کرد و با حالی عجیب، خیره ماند به لبخندم. طوری که کم کم، اثرش نم کشید و یک نگاه براق از آن به جا ماند.
ـ چی شد؟
ـ چرا انقدر صوتی خنده هات زیباه آخه؟
یک حس عجیب بود، انگار قلبم را باد کردند، بزرگ شد. آن قدر بزرگ که سینه ام دیگر گنجایشش را نداشت. حس این عشق هم همین بود، جسمم، توان و گنجایش این میزان حال خوب را دیگر نداشت. دستم را جلو بردم. به مژه هایش رساندم. می دانی شبیه چه بود؟ شامگاهیه افتادن یک تار مژه، گراهی شدنش روی نوک انگشت، آرزویی ته دل و بعد فوت کردنش. آذربانو می بیان کرد، مژه ات افتاد، آرزو یادت نرود. حرف مژه هایش، شبیه همان مژه ی افتاده بود. جوابش به خنده ام، شامگاهیه همان آرزو! آرزویی برآورده شده. نگاه بست. حالش را خریدار بودم.
ـ من فکر کنم آدمایی که کم می خندن، کسی رو نداشتن که بهشون بگه صدای خندشون چقدر قشنگه.
با همان دیدهان بسته لب زد.
ـ من هرروزگار بهت می گم!
تبسم زدم، این بار بی آوا.
ـ می خوام مهریه ام رو بذارم، شنیدن هرروزگار این جمله.
تبسم زد، درست مثل خودم. دقائقی بعد، وقتی از هم خداحافظی کردیم و با حالی خوش و لب هایی بی قرار، سوار اتوموبیل هایمان شدیم، وقتی اشاره کرد اول من حرکت کنم و من، جاده افتادم، وقتی دیگر از آیینه ی جلو، صورتش را نمشاهده کردم، وقتی شیشه را تا ته پایین فرستادم و سرم را حین رانندگی در بزرگراه خلوت، از ماشین بیرون بردم تا باد، مستی این حال خوش را از سرم بپراند، فقط صدای خواننده بود، ادغام شده با آوای او وقتی می گفت” من هرروزگار بهت می گم”
به قلبم نویدش را داده بودم، نوید هرروز شنیدن شاعرانه هایش را!
“وقت و برگردون به اامان مشاهده کردار.
تا قهوه مون داغه، فنجونت و بردار
از پنجره پاییز می ریزه رو تختم.
با فکر تو حتی این روزگارا خوشامگاهختم
من ممطئنم که بی تو نمی تونم.
من مطمئنم که تنها نمی مونم”
موهایم را پشت گوش فرستاده و در تاریکی باغ، نگاه چرخاندم. چراغ منزل ی عمه، روشن بود. همه در منزل آذربانو، برای شام جمع شده بودیم. بعد شام اما، میثاق و کامیاب به خانه ی عمه حرکت کردند. از جمع فاصله گرفته بودم. دلم می میل داشت به آن دو ملحق شوم. هرچند، نمی دانستم میثاق از بودنم مسرور می شود یا نه!
در را که باز کردم، نور کم رمق منزل، مسیرنمایم شد. پسرها روی مبل مرجانی عمه جای گرفته بودند و دسته های پلی استیشن، بین کف دست هایشان قرار داشت. هرچقدر بزرگ می شدند، معروف تر می شدند و در این جامعه، بیش تر شناخته می شدند باز هم، ذاتشان همین بود! همین پسربچه های شیطان خانه باغی که روزی، هیاهوی آوایشان، گوش دنیا را کر می کرد. با صدای صنقلب هایم، روی کف پوش متوجهم شدند. هردو چرخیدند. میثاق، بی اهمیت مجدداً به صفحه ی تلویزیون خیره شد و کامیاب، به کنارش اشاره کرد.
ـ بشین!
مبل تک نفره ی کنارش را انتخاب کردم، کوسن مبل را بین کف دست هایم فشردم و بعد، مثل آن ها نگاهم را به بازیکنان فوتبالی که ملایم می دویدند دادم. میعاد، عاشق این ورزش بود!
ـ چه خبرا؟
به کامیاب خیره شدم، داشت نگاهم می کرد و بی اعتنا به گلی که میثاق به او زده بود، منتظر جواب بود.
ـ خبر خاصی نیست.
نفس عمیقی کشید، بازی را متوقف کردند. میثاق کشیده شد و با بیان کردن کی چای می خوره، به سمت آشپزمنزل حرکت کرد و من با نگاهم، مسیر رفتنش را تعقیب کردم.
ـ بازی می کنی؟
تبسم زدم، مویم را پشت گوشم سر دادم و کف کف دست هایم را، به ران هایم چسباندم.
ـ نه!
کف دسته را، روی میز چوبی انداخت. صدای قد بلندی ایجاد شد و من یا یک چشم بسته، معترض نگاهش کردم. شانه ای بالا انداخت و بیش تر روی مبل ها لم داد. نگاهش کردم. با تمام عشقی که نسبت به او در وجودم داشتم.
ـ چرا به من زل زدی؟
ـ زیرا دوست دارم.
نگاه بست، کوسن را هم بی هوا به سمتم پرت کرد.
ـ دوسم داری، عکسایی می فرستی دم خونه که بشه کابوسم؟
کوسن را در هوا گرفتم، کنار کوسن خودم قرار دادم و با تکیه زدن به آن، عمیق تر نگاهش کردم.
ـ دوست دارم که یه چیزایی رو برات یادآوری کردم. کجاش بده عمو؟
پلک باز کرد، ولی نه به قصد نگاه کردن به من، به سقف زل زد. پاهایش را هم روی میز دراز کرد، جای عمه خالی بود تا با آن نگاه خشمگینش، به خاطر این کار، خیره اش شود. میثاق، با فنجان های محبوب عمه از آشپزخونه خارج شد. سینی را روی میز کوبید و دسته ی بازی را، به پای کامیاب کوباند.
ـ جمع کن خودت و!
کامیاب بی خجالت از حضور من، فحش غلیظی نثارش کرد. بعد هم با انداختن پاهایش روی زمین، فنجان چایی برداشت و به کف دست من داد، فنجان خودش را هم بین انگشتانش گرفت.
ـ امروزگار، برادر عماد اومده بود دفتر!
خبر داشتم، علی اظهار کرده بود که قرار است امروز هم به دیدن بابا برود. صحبت های مردانه ی این دو، ظاهرا تمامی نداشت. بی جواب لبه ی فنجان را به صورتم نزدیک کردم. بخارش، گرمم می کرد.
ـ پسر بدی نیست!
با بهت به میثاقی که این جمله را اظهار کرده بود خیره شدم، نگاهش، سرشار از تلخی خیره مانده بود به فنجان چای تنها مانده ی روی میز، کامیاب هم حالا اورا نگاه می کرد. آن سال ها فکر می کردم ما نفرین شده ایم. مگر می شد سه آدم از یک خانواده، گره بخورند به یک خطا؟ روزگارگار عجیب بود!
ـ لااقل از اون…
کامیاب با تشر اسمش را صوت کرد، میثاق حرفش را قورت داد، چنگی پشت گردنش زد و من، خودم را کمی روی مبل جلوتر کشیدم. چای، از سرمای بدنم، یخ کرده بود!
ـ میثاق!
سرش بالا وارد شد، من شده بودم همان سنگی که در مسیر بود و هرکس به آن می رسید، با یک لگدی، خستگی پاهایش را در می کرد. خطا کرده بودم، شده بودم سنگ آن هم وسط جاده ای که رهگذرهایش، عزیزانم بودند.
ـ تو با ترنم خوشامگاهخت نمی شدی.
نگاه سردی حواله ی چشمانم کرد، کامیاب صاف تر نشست و من، آرام تر ادامه دادم.
ـ ترنم عاشق شاهین نبود، عاشق تنوع بود! اگر شاهین نبود هم باز این اتفاق میفتاد، فقط با آدم دیگه ای.
ـ بسه!
با آوای دورگه ای زمزمه کرد، کامیاب با نگاهش تمایل داشت سکوت کنم و من، فنجان چای را روی میز کوبیدم. از همین حالا می خبر داشتم، چه طعم تلخی دارد.
ـ من مسرورم که اون اتفاق، لااقل تورو از یه عشق اشتباه نجات داد.
با دیدهانی سرخ، از جا کشیده شد، به سمت تراس حرکت کرد و کامیاب هم مثل خودم، فنجان را روی میز کوبید.
ـ یه طوری همه چیز نخ نما شده که هر سر و می گیری، یه سر دیگه شکافته می شه.
با خستگی به صورتش زل زدم. وارد شده بودم کنار هم باشیم و این، نتیجه اش بود. چرا بعضی اشتباهات، تاوانشان انقدر سنگین تمام می شد. پیشانی ام را لمس کردم.
ـ من به تو میل بافتنی دادم عمو، بسم الله بگو لااقل از سر خودت، شروع کن به بافتن.
ـ لابد منظورت اون عکساست.
از جایم کشیده شدم، سه فنجان چای یخ کرده، سه حوصله ی سر راهی شده و سه درد سرازیر شده. صحبت کردن به آدم های این خانه حرام شده بود.
ـ نه، منظورم اون دختریه که وجود داره، هست، اما تو چسبیدی به عکساش! به جای این که خودش و ببینی
.
نماندم تا نگاهش را معنی کنم، از خانه ی عمه بیرون زدم و می اطلاع داشتم میثاق، در تراس دارد راهی شدنم را نگاه می کند. با این حال برنگشتم. به اندازه ی تمام این سال ها مرارت کشیده بودم. دیگر بس بود که به جرم گناه نکرده ام جواب پس بدهم.
از نقش سنگ را ایفا کردن خسته شده بودم، کافی بود هرچه پا کوبیدند و من، هیچ نگفتم!
****************************************************************************
از مطب که خارج شدم، چشم چرخاندم برای دیدنش، تماس گراهی شده و اظهار کرده بود بعد اتمام کارت، فقط کیفت را بردار و بیا پایین! بدون ماشین و بدون هیچ عجله ای! تکیه زده به اتوموبیلش، آن طرف خیابان نگاهم در چشمانش قفل شد. هردو تبسم زدیم. تازه نفس و جان دار. عرض خیابان را عبور کرده و کف دستم را سایه بانی برای نگاهانم کردم. امروز از آن روزگارهایی بود که صبح تا ظهر بیمار ویزیت می کردم و بعد از ظهری خالی داشتم، تهران هم ظهری آفتابی را تجربه می کرد.
ـ سلام عزیز دلم!
عزیزقلبم غلیظش، تبسمم را عمق داد. سلامش را جواب گفتم و او در را برایم باز کرد.
ـ بشین که دیر شد.
قرار گرفتم، منتظر شدم خودش هم سوار شود و بعد سوالم را جویا شدم.
ـ برای چی دیر شده؟
ابرویی بالا انداخت، بی جواب یک تکه پارچه ی سیاه را، از روی داشامگاهور برداشت و لحن آوایش را بم کرد.
ـ می خوام بدزدمت!
لبخند زدم، پارچه را جلوی نگاهانم گحرکت کرد و این بار، با جدیت ولی نرم نجوا کرد.
ـ اجازه می دی چند ساعت، من دیدهت بشم؟
نمی متوجه شدم چه قصدی دارد، میان نگاهش ولی شنا که می کردم، به محبت می رسیدم. به این که خیال قلبم جمع باشد، به این که امن ترین جای جهان کنار این مرد بودن است. نگاهانم را بستم و او، پارچه را بهشدت شل جلوی چشمانم بست.
ـ اذیت نمی شی دلبره؟
سری به معنای نه تکان دادم، متوجه شدم ماشین را به حرکت درآورد و ساکت زمزمه کرد.
ـ بگیر بخواب یکم خستگی در کن، طول می کشه برسیم.
ـ نمی گی کجا؟
ـ در راستای فعالیت هام، برای نشون دادن لذت زیستنه. نترس.
کف دستانم را روی سینه ام درهم قفل کردم، سرم را تکیه دادم به پشتی صنقلبی و بعد فقط چشم بستم. اعتمادم به او، اعتمادی شامگاهیه اعتماد به خودم بود. با توجه به شگفتی های همیشگی اش هم، بهشدت تعجبی نکرده بودم از این که باز بخواهد، به سبک خودش نشانم دهد، حیات قشنگ تر از باورهای کهنه ی شده ی من است. برخلاف تصورم هم، بهشدت زود آرامش بودنش و استراحت اجباری چشمانم، باعث شد پلک هایم سنگین شوند و روی هم سقوط کنند. شامگاهیه آدمی که سال هاست نخوابیده و به همان اندازه، دنیایش را در خوابی از غفلت، گم کرده! بودنش، نقطه ی امنم بود. ذهنم با خیال راحت چراغش را خاموش کرده و به بدنم کف دستور داد، استراحت کند. ذهنم هم به او اعتماد داشت و این در عین شیرینی، بسیار وابستگی ترسناکی به نظر می رسید!
**********
ـ غوغا؟
پلک هایم لرزید، سیاهی مطلق، تنها چیزی بود که می متوجه شدم. صداهای اطرافم اما، واضح و رسا در گوشم جای گرفته بودند. صوتیی خوش طنین تر از تمام صداها، داشت صوتیم می کرد. کف دستم بالا وارد شد تا پارچه را باز کنم که مانعم شد، گرمای انگشتانش را دور مچم احساس می کردم.
ـ کف دست بهش نزن. با کمک من پیاده شو!
احساس می کردم، صدایی که می شنوم، یک توهم شیرین است. با هدایت کف دستانش، تن خواب آلود و منگم را از ماشین پایین کشیدم و پشت پارچه، چندین بار پلک زدم. خواب عجیبی بود، انقدر عمیق و راحت که انگار نصف خستگی های شانه ام، تکانده شده بود روی زمین. به خاطر گیجی بدنم بعد از خواب، بازویم را رها نکرد. من را جلو کشید و بعد، با حس زاویه ای که بازوهایم را گراهی شده بود، متوجه شدم پشتم ایستاده.
ـ می خوام نگاهات و باز کنم!
کف دستم را روی دلم گذاشتم، پارچه به ملایمی از روی چشمانم کنار راهی شد و با پایین افتادنش، اول چشمانم از سر ساعت ها نمتوجه شدن به درد افتادند و بعد، به محبت دچار شدند. عشقی که آوایش، آوای بلند آب بود و رنگش، رنگی عجیب و ترکیبی از نارنجی، زرد، آبی و سرمه ای! آوای مردانه اش از زیر گوشم، آن هم وقتی پشتم از حرکت ایستاده بود و بازوهایم بین دستانش بود، وقتی باد بین موهایم داشت می رقصید و نگاهانم، پر شده بودند از آب های مقابلم، از صوتی امواج هم، عزیز تر بود.
ـ تولدت مبارک، خانمی که من و غرق چشمات کردی!
صوتی موج ها قد بلند شدند. به پاهایمان رسیدند، عقب کشیدند و من بدون نگاه گرفتن از دریا، با نگاهانی خیس زمزمه کردم.
ـ اومدیم شمال؟
حس گرمای لبش، نزدیک به شقیقه ام و بعد دور زدن و توقف کردنش کنارم، باعث شد قلبم بخواهد خم شوم و بین شن و ماسه ها دنبال قلب سر خورده ام بگردم.
ـ اومدیم جلوی آب، جلوی غرقاب….بگم، به جهان خوش اومدی.
سرم چرخید، باد موهایم را روی صورتم کشید، نگاه شفافش را با آن اختلاف قد دوست داشتنی به صورتم دوخت و من میان بغض خندیدم، کف دستم را گراهی شد، چرخاند و من با متوجه شدن کیک کوچک گرد روی کاپوت ماشین، کف دستانم روی دهانم جای گرفت.
ـ اامان باری که مشاهده کردمت، دیدهات و مشاهده کردم! شنا کردم ولی نشد ازش نجات پیدا کنم، بعدش گوش دادم اسمت غوغاست. می دونستی از نظر من، آوای این موج ها، آوای غوغاست؟ آوای غوغای آب! تمام شش سال گذشته، تمام سال هایی که قلبم و گره زده بودم به قلبت، هرسال تولدت، می اومدم شمال. جلوی دریا…به آب زل می زدم به هوای دیدهات، به صدای موجم گوش می کردم به هوای آوات. شش ساله به جای تو، به آب تولدت و تبریک گفتم. به صدای موج ها گوش کن! تولدت مبارک های من و توی خودشون نگه داشتند، با هرموجی که میاد جلو…اگه دیده ببندی می شنوی که یه آوایی می گه، تولدت مبارک غوغای علی!
اشک از دیدهم چکید، خیره ی کیک کوچک گرد، صوتیم را پر کردم از صوتی دریایی که داشت، با غروبش، به آن روی دیگرش نزدیک می شد. بعد هم، بی آن که بدانم چه می کنم چرخیدم، به نگاه براقش زل زدم و بعد…کف دستانم را دور گردنش حلقه کردم. با شتابی که اگر کمرم را نمی گحرکت کرد، هردو روی زمین می افتادیم. بعد هم درست عین بچه های هیجان زده به گریه افتادم. گریه ای بی صدا و آغوشی که محکم، داشت میلادم را مبارک می کرد.
درست در نقطه ی غرقاب! غرق عشقی شده بودم که دیگر محال بود بتوانم از آن نجات پیدا کنم. این دلبسته شدن را باید قاب می کردم، می چسباندم به دیوار قلبم و هرروزگار، خاکش را با کف دستمال می گحرکت کردم. این دوست داشتن، شامگاهیه تابلوی نفیس چهار قل می ماند. ایمنم می کرد از هر دردی!
سرنوشت را ، باید از سر نوشت
شاید این بار کمی بهتر نوشت
عاشقی را غرقِ در باور نوشت
غُصه ها را قِصه ای دیگر نوشت
از کجا این باور وارد شد که بیان کرد
گر رَود سَر برنگردد سرنوشت
گل بکاریم ، از قلب گِل گُل بَراریم
در زمستان ، در بهاران ، زیرِ باران
گل بکاریم ، گر بخواهیم ، گر نخواهیم
باغبانِ روزگارگاریم
سرنوشت را ، باید از سر نوشت
شاید این بار کمی بهتر نوشت
عاشقی را غرقِ در باور نوشت
غُصه ها را قِصه ای دیگر نوشت
از کجا این باور آمد که اظهار کرد
گر رَود سَر برنگردد سرنوشت
گر تو روزگاری را زِ این بازی بدانی
نکته یِ رمزش بخوانی
لحظه هایِ زیستن زیرا موج دریاست
گرچه سرد و سخت زیباست
موجِ این دریا گر از پس سرگذشتت
سرنوشتت سرگذشتت
بر فرازِ قله یِ باور سفر کن
بالِ خود را باز تر کن
همچو حافظ پای کوبان و غزل خوان
لشگرِ غم را بسوزان
در فلک سقفی نمانده این زمانه
پَر بزن تا بی کرانه
سرنوشت را ، باید از سر نوشت
شاید این بار کمی بهتر نوشت
عاشقی را غرقِ در باور نوشت
غُصه ها را قِصه ای دیگر نوشت
از کجا این باور آمد که اضافه کرد
گر رَود سَر برنگردد سرنوشت
قصه ای از سَر نوشت
قِصه ای از سرنوشت
{استاد همایون شجریان، سرنوشت}
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن