رمان غرقاب پارت ۴۰

***********************************************************************
ـ به چی فکر می کنی؟

نگاهم را از گلدان بزرگ فردوس گراهی شده و به کف دستانم دادم. به جه فکر می کردم؟ میان این مبل های سبز رنگ، انگار اضافه کردن از فکرها، راحت می شد.

ـ این روزگارا بیش تر از همیشه به بچگی هام فکر می کنم، به قدیم. به خونه باغ و آدماش، به لباسای توری که می پوشیدم، به برنامه های کارتونی مورد علاقم، به کتاب های مدرسم با اون جلد که به تعداد پایه ها، روش گل می کشیدن، به زخمای زانوهام، جوونی مولین و بابا، دعواهام با میعاد، آذربانویی که عصا نداشت و کنارمون می قرار گرفت و بچه های کوه آلپ می مشاهده کرد، آش رشته هایی که عصرا عمه درست می کرد و من، با کشک دوست داشتم، میثاق با ماست، کامیاب با سرکه و آبغوره! روزگارایی که پدربزرگ زنده بود، صدای بنان از تراس اتاقش تا حیاط می رسید.

دیدهانم را بستم، خیس شده بودند. صوتی بنان در گوشم تازه بود” تا بهار قلبنشین وارد شده سوی چمن، ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن” پلک زدم، صدای بنان هم حرکت کرد.

ـ دلم برای بچگی هام تنگ شده، وقتی که نه می دونستم مرگ چیه، نه جز بازی و پاره شدن زانوی جوراب شلواریام، دغدغه ای داشتم.

ـ بچگی های جذابیی داشتی.

حق با او بود، به صورتش زل زدم. میان روسری فیروزگاره ای، مهربان به نظر می وارد شد. من کودکی خوبی داشتم. خاطرات خوبی هم از دلش، برایم به جا مانده بود.

ـ تو هیچ کدوم از خاطرات کودکیم، بابا پررنگ نبود. ازش یه سایه ی محو یادمه، سایه ای که موهاش مشکی بود و سبیلش، تابدار! هروقت سراغش و می گرفتیم، مامان می گفت سرکاره. هروقت جایی می رفتیم، کنارمون نبود. ساعتایی که خونه بود هم، تنها فیلم می متوجه شد. با علاقه و از ما می میل داشت کم تر سروصوت بکنیم.

ـ ازش قلبخوری؟

سوال های ماهرخ، هوشمندانه بود. با هرسوالش، یک فشار به نقطه ی درد وارد می شد، زخم سرباز می کرد و من خیره ی خونابه اش، برون ریزی می کردم.

ـ اون موقع ها آره، همش می اظهار کردم چرا پیش ما نیست، چرا همش سریال، فیلم…چرا کار؟ بعدش اما، کم کم همه چیز عادی شد. یه طوری که حس می کردم اگر خونه باشه عجیبه. بابا رو با شغلش قبول کرده بودیم. با نبودن هاش.

ـ الان چی؟

سرم را بالا آورد، برای این سوال…عمیقا نیاز داشتم به دوره کردن. دوره ای که هرشبانه روز، ذهنم اجبارا با آن همجاده می شد. مثل این می ماند از کشیدن ناخن به دیوار بدت بیاید ولی آوایش را ضبط کرده، مرتب گوش کنی.

ـ از جایی به بعد که به جای بابا شد پدر، پذیراهی شده بودم بین من و اون فاصله است. فاصله ای که هیچ کدوم نمی تونیم پرش کنیم.

ـ پدر با بابا فرق داره؟

فرق داشت؟ این سوال را لااقل در خلوتم، از خودم زیاد پرسیده بودم.

ـ دخترا، بابا که می گن قلبشون قرص می شه. بقیه رو نمی دونم، من ولی می گفتم بابا…پشتم گرم می شد. از وقتی پدر صداش کردم، پشتم به‌شدت بهش گرم نبود. می دونی، فرقشون شامگاهیه اون دوتا دوستی هسسریع که با یکی راز هات و می گی و جلوی یکی دیگه، تظاهر می کنی به خوب بودن. من تا وقتی بابا بود، دردام و بهش می بیان کردم، وقتی پدر شد…جلوش تظاهر کردم خوبم.

از پشت میزش کشیده شد، لیوانی آب برایم ریخت و به سمتم آمد.

ـ پدرت و مقصر می دونی؟

دیدهانم را به نگاه جذابی ماهرخ پیوند زدم. دلم…مدت ها بود سبک بال می زد. شبیه یک موسیقی بی کلام، با کلاویه های پیانو!

ـ نه اون قدری که اشتباهات خودم و یادم بره.

در خاموشی نگاهم کرد، آب را از کف دستش گحرکت کردم. میان کف دستانم لیوان را بازی دادم و به جای سرکشیدنش، خیره به حرکات آب داخلش پرسیدم.

ـ تو می دونی من چمه ماهرخ؟

ـ آخرین باری که به خودت فکر کردی کی بود غوغا؟

کی بود. یادم نمی وارد شد. شاید همان شب که به علی گفتم با پدرم حرف می زنم، شاید همان وقتی که علاقه ام را روی داریه ریختم. شاید همان وقتی که از خونه ی مشترکمان رویا بافتم و تنم کردم.

ـ سؤال کردی این روزا به چی فکر می کنم، راستش به جز بچگی هام، به روزای دبیرستان و اون نگاه های یواشکی به شاهینم زیاد فکر می کنم. به این که هفته ای یه شیشه عطر می خریدم و گاهی توی جاده خونه، با موتورش پشت ماشین سرویسم حرکت می کرد، به روزگارایی که مدرسه رو دور می زدم و باهاش خیابونا رو قدم می زنم. به اون شامگاهی فکر می کنم که از لج مخالفتای بقیه باهاش به آپارتمان دوستش راهی شدیم. با ترس و لرز ولی مصمم باهاش یکی شدم و صبحش، با همه ی حال بدم می دونستم دیگه کسی مخالفت نمی کنه. به روزگار عقدمون، به طرد شدن ولی حال خوشم کنارش…به نوازشاش، به روزگاری که اسمم و خالکوبی کرد روی دستش، به شامگاهی که هنوز خانواده ها قبولمون نکرده بودند و ما پولمون تموم شده بود. حقوق شاهین و صاحب کارش نداده بود و اون از شرم این که چیزی توی خونه نیست، شب انقدر دیر اومد که باهام دیده تو نگاه نشه.

ـ شاهین اون روزا، مرد ایده ال تو بود؟

ماهرخ، اجازه می داد شیر حرف هایت باز شود، سرریز کند و بعد، با سوالات کوتاه، تکه تکه نقطه های مبهم را باز می کرد و با یک شفافیت جلوی نگاهم می نشاند. از بعد از طی شدن مراحل درمانم، هروقت بار دیگر به مشاهده کردارش می آمدم، قصه همین بود. حرف می زدیم. من سبک می شدم، حرف ها را قی می کردم و تهش، با لبخند از این اتاق بیرون می راهی شدم. ماهرخ می اضافه کرد آدم ها نیاز دارند کنار یکی شنیده شوند. راست می گفت! حرف ها، بلای جان می شدند اگر وسط گلو می ماندند. البته ماهرخ هربار این سوال را می جویا شد. معتقد بود تاریک ترین نقطه ی ذهن من، متعلق به شاهین است و من هربار وقتی به این سوال جوابی غیرتکراری می دادم، به باورش ایمان می آوردم.

ـ شاهینی که دغدغه اش، رفاه من بود و از شرم نداشتن پول، شامگاه که رسید خونه و منی که خودم و زده بودم به خواب و بوسید، شاهینی که قرار گرفت روی زمین، با دست سرش رو پوشوند و تا صبح نخوابید و روزگار بعد، متوجه شدم با پول مسافرکشی با موتور یکم خرید کرده و اومده خونه، آره ایده آل بود. شاهین وقتی از ایده آل من فاصله گرفت که شهرت و، بیش تر از من خواست. که شهرت باعث شد، من و از یاد ببره، شهرت باعث شد، زنای دیگه به نگاهش بیان، پول و شهرت بهش این اجازه رو داد، با کس دیگه ای…

نفسم یاری نکرد، نشد ادامه بدهد، لیوان آب را سر کشیدم و ماهرخ تبسم کمرنگی زد.

ـ ذهنت شلوغ شده غوغا.

نفس عمیقی کشیدم، لیوان را روی میز شیشه ای گذاشتم و صدا تق برخوردش با سطح میز، سکوتمان را شکست.

ـ یه طرف ذهنم این روزگارا میعاده، یه طرف دیگه اش کامیاب و تبسم، یه سرش غصه ی حال بد مولین، یه سر دیگه اش میثاق و نگاه هاش، به طرف یاد غنچه و خاطرات تلخ گذشته، یه بخشی هم کارایی که توی هم

گم شدن، من نمی تونم دیگه همزمان هم مدیر یه موسسه باشم، هم ترانه بنویسم و هم دندان پزشک خوبی باشم.ته این کلافم می رسه به علی و علاقه ای که شدتش، داره وحشت زدم می کنه.

به جلو خم شد، با همان نگاه شفاف خوشرنگ.

ـ کجای ذهنت پس خودتی؟ قبول، میعاد و حالش، برای یه خواهر دغدغه ی مهمیه، کامیاب و تبسم ولی باید اجازه بدی تا مسیر و خودشون ادامه بدن، میثاق؟ بسیار محق نمی دونمش توی این قلبخوری ای که از تو داره. بهتره، یه مدت بهش فکر نکنی، بالاخره پسرعمه ی تو باید بفهمه علاقه اش به دختری که با شوهرت هم بستر شده و شکست عشقیش، به تو ربطی نداشته. کارت رو هم من بارها بهت اضافه کردم، باید از حجمش کم کنی و کمی وقت به خودت اختصاص بدی، همه ی هندونه هارو با یه کف دست نمی شه کشیده کرد. در نهایت….می خوام فعلا مهم ترین دغدغه ی ذهنت، خودت باشی، علی باشه و علاقت. باور کن بیش تر از هرچیزی به این حس نیاز داری تا باور کنی جهان دوباره می تونه برای تو، به اندازه ی بچگیت شیرین باشه.

تبسم زدم، محو…پر از حس ملایمش حرف هایش.

ـ تو همیشه از من کارهای سخت می خوای.

با همان تبسم از جایش قد بلند شد. نگاهم به سمت ساعت چرخید، تایم مشاوره مان به اتمام رسیده بود و مثل هربار، من راحت تر از همواره حرف زده بودم.

ـ زیرا می دونم از پسش برمیای. بهت اظهار کردم و باز هم می گم، تو به شدت روحیه ی مدیر بودن بالایی داری. به همین دلیل هم تا الان تونستی توی زمینه ی شغلیت، موفق باشی و بتونی بین فعالیت هات تعادل برقرار کنی. پس قطعا می تونی چیزی که ازت تمایل داشتم و انجام بدی، چطوره از این جا که حرکت کردی بیرون، بری غذا درست کنی، بساط یه پیک نیک و مسیر بندازی و مثل تمام آدم های خوشحال و امیدوار به زندگی، توی یه محیط سرسبز باهاش شام بخوری؟ اونم شامی که کف دست پخت خودته.

ابرویم از پیشنهادش بالا پرید، پیشنهادی که به‌شدت به موقعیت اجتماعی ام نزدیک نبود. تعللم، باعث شد دست هایش را به میز تکیه بدهد.

ـ چیه؟ نکنه براتون افت کلاس داره سرکار خانم؟

تبسم زده، کیفم را به دست گراهی شده و کشیده شدم.

ـ کنایه نزن.

با همان لبخند جلو آمد تا دست بدهیم.

مولین، پیش آذربانو بود. از نبودنش راضی نبودم. قلبم نمی تمایل داشت وقتی با آن حال شیدا، میان آشپزخانه چرخ می خوردم، نگاهم کند. موسیقی ای قدیمی، از موبایلم پخش می شد، من گوشت هارا با پنیر، روی صفحه ی فلزی قرار داده بودم و منتظر پختشان بودم. نگاهم پی آن ها بود و دستم، با فرزی در حال خرد کردن گوجه ها و خیارشورها!

نان های باگت گرد را، سر راه خریده بودم. از سوپری ای که برای اولین بار، پا داخلش گذاشته و با یک ناشی گری، به دنبال نان ها قفساتش را گشتم. ساندویچ ها که آماده شدند، با وسواس داخل سبد سفید قرارشان دادم. دلسترهای خنک را کنارشان گذاشتم و بخشی از میوه های داخل یخچال را هم، خرد کرده و برش زده، داخل ظرفی ریختم. همه چیز حالا اماده بود برای یک پیک نیک به شکلی عادی!

سبد را کنار ورودی منزل گذاشتم و بعد، با یک دوش کوتاه، بویی که ممکن بود حین طبخ غذا به جانم چسبیده باشد، از بین بردم. خودم را دوست داشتم. این روزگارها، خودم را به شکل عجیبی دلبسته شدم. با پوستم، لب هایم، فرم صورتم آشتی بودم. بنابراین بی آرایش، فقط لباس هایی اسپرت و رنگی تن زده و از خونه بیرون حرکت کردم، سبد، روی صندلی های عقب ماشین نشسته بود. هربار که از آیینه، نگاهش می کردم، تبسمی عمیق روی لب هایم جا خوش می کرد.

آدرس پارک را علی داده بود. بعد متوجه شدن پیشنهادم و البته جا خوردنش از ایده ام! ورودی پارک، آن قدری شلوغ نبود که تشخیصش ندهم. او هم من را متوجه شد، تکیه از ماشینش جدا کرد و من، به جای پیاده شدن از اتوموبیلم، منتظر شدم تا نزدیکم شود. شیشه تا انتها پایین بود و تا وقتی که برسد، با متوجه شدن قدم های محکم و جدیت دلبسته شدنی اش، با تبسم نگاهش کردم.

ـ به جای قلببری پیاده شو سرکار خانم.

ـ من فقط ریز خندیدم، قلببری کجا بود!

یک دستش را، روی سقف ماشین قرار داد. دست دیگرش را هم لبه ی شیشه ی پایین کشیده شده!

ـ قتل عام می کنی با همین خنده، بعد می گی فقط خنده!

لب هایم بیش تر کش رسیدند. خیرگی او هم عمیق تر شد. با یک جدیت دوست داشتنی و نرم، زمزمه کرد.

ـ پیاده نمی شی؟

نفس عمیقی کشیدم. خودش در را باز کرد و من همزمان با پیاده شدنم، به سبدی که روی صندلی عقب قرار داشت اشاره کردم. خودش آن را دست گحرکت کرد و دوش به دوش هم، وارد پارک شدیم. بدنم، از سرمای این تجربه ی جمشاهده کرد، لرز برداشته بود. حقیقتا تجربه ای مشابهش نداشتم، بی اراده بازوی او را گراهی شدم.

ـ کجا باید بشینیم؟

ـ یه جایی که خلوت باشه.

با تعجب نگاهش کردم.

ـ چرا خلوت؟

نگاهش برای پیدا کردن جایی مناسب گردش می کرد و زبانش، قلب بی نوای من را با خودش به زیر می کشید.

ـ می خوام آخه با خیال راحت تماشات کنم.

غلو نکرده بود، وقتی چوننداز حصیریمان، روی قسمتی خلوت از پارک پهن شد، او جای گرفت و به منی که سعی داشتم مواد خوراکی را از سبد خارج کنم با جدیت خیره شد. به قول خودش، تماشایم کرد. من میوه بینمان گذاشتم، او تماشایم کرد، ساندویچ هارا چک کردم تا له نشده باشند، او تماشایم کرد، خنکی دمای قلبسترها را با کف دست سنجیدم، او تماشایم کرد.

ـ فیلم سینمایی مگه نگاه می کنی علی؟

ریز خندید، کمی قرار گرفتنش به آن شکل چهارزانو، روی زیلو با توجه به شلوار کتان جذبش، سخت بود. به شکل تخسی درآمده بود.

ـ کدوم کارگردانی می تونه فیلمی به دلربایت حرکات تو بسازه جز خدا؟

گره ی نفس هایم، با کف دستش باز شد. تبسم زنان، آرنج هردو کف دستم را روی زانوهایم گذاشته و اتصالشان را زیر چانه ام قراردادم.

ـ پس منم نگات کنم.

ـ پیشنهاد بی نظیریه، بیا امشامگاه فقط هم و نگاه کنیم.

ـ حوصلمون سر می ره.

با تبسم دستانش را از پشت، تکیه گاه تنش کرد.

ـ خب بیا بازی.

ـ اسم فامیل؟

با شیطنت لب زد.

ـ از حرف غ!

ابرویم بالا پرید، صوتی خنده ی بچه هایی که در محوطه ی بازی بودند و جیغ هایشان، تا نزدیکی ما می وارد شد. بوی نم چمن هارا نفس کشیدم و لب زدم.

ـ که اسم و بگی غوغا؟

ـ که اعضای بدن و بگم غوغا.

کف دستانم را از یر چانه ام برداشتم و صاف قرار گرفتم، نگاهم قلبگیرانه بود.

ـ مگه من اعضای بدنم؟

جوابش اما، من را تبدیل کرد به همان عضوی که بیان کرد! یک پارچه نبض شدم. ولین از صدایی که خدا، به این مرد ودیعه داده بود.

ـ تو دلمی، اسم دلم و گذاشتم غوغا!

نگاهش کردم، راست می گفت. شاید بهتر بود همین طور هم را نگاه می کردیم. وقتی یک جفت چشم، انقدر دلربا می توانست با هر حرکتش، من را نوازش کند و صورتم را با پلک زدنی ببوسد، چه نیاز به زبان؟

ـ غوغا؟

ـ دلت و صدا کردی؟

دستانش را جلو آورد، به دستان من رساند. لمسشان کرد و با یک نفس عمیق، خیره به انگشتان کوچکم لب زد.

ـ صاحب دلم و آوا کردم. انگشت هاش و ببین خدا! من اندازه ی این کف دست به این کوچولویی، چطور حلقه برات پیدا کنم.

نگاه من هم به دست هایم رسید. به انگشت هایی که آن قدر ظریف بودند که در تجربه ی اولم نیز، مجبور شده بودیم تا حلقه را سفارش بدهیم بسازند. لبخندم را تلخ نکردم، حضورش، نگذاشت اسیر یک مشت یاد ی تمام شده شوم.

ـ می سازیم.

ـ پدرت امروزگار باهام تماس گرفت.

نگاهانم حیرت کرده درشت شدند، با تبسمی آهستهبخش، خیره ی صورتم ادامه داد.

ـ سؤال کرد چرا دخترش و انتخاب کردم.

ماهیچه ی دلم، فشرده شد، دردی آنی در تنم پخش و بعد، رهایم کرد. نگاهانم می راهی شد به سمت سرریز شدن که با فشار انگشتانم، مانعش شد. کف دستانم را بالا آورد، وقتی لب هایش را به پشت دستانم چسباند، حس کردم باید عصای سفید به کف دستم بگیرم، قلبم…کور این محبت شده بود.

ـ چه جوابی بهش دادی؟

صوتی جیغ بچه ها، بیش تر شد. نگاه ما اما، غرق یک حس مشترک درهم گره خورده بود. لحنش، نرم تر شد.

ـ بیان کردم زیرا قدرتمنده!

جواب عجیبش، باعث شد خیره تر نگاهش کنم و او، کف دستانم را که میان دستش بود، به دلش بکوبد. قفسه ی سفت سینه اش، کاملا حس می شد.

ـ انقدر قدرتمند، که با یه نگاهش، این و از پا درآورد.

منظورش از این، قلبش بود؟ واقعا جواب پدر را همین قدر رک داده بود؟ اشتیاق چشمانم را با تبسمش جواب داد. کف دستم را آرام رها کرد و با خیالی راحت، کش و قوسی به کف دستانش داد.

ـ حالا شام چی داریم غوغا خانم؟

غوغا خانم؟ شامگاهیه زن و شوهرهای عادی! شامگاهیه خانواده های معماما! به شیرینی حرکتش، تبسم زدم. ساندویچ های کف دست ساز را بیرون کشیده و بالا گراهی شدم. بخشی از حس هایم، هنوز درگیر قدرتمند بودنم بود. قدرتی که این مرد، با اظهار کردنش به جانم ریخته بود. چقدر بلد بود زن بودنم را جلوه دهد.

ـ ساندویچ غوغا پز!

با محبتی مردانه، لبخند زد.

ـ باید از این تصویرت یه عکس بگیرم، بعد به پدرت نشون بدم و بگم، مگه می شه عاشق این خانم نشد.

قلبم از گرمای حرفش، یخ هایش را آب کرد و با تبسمی از ته دل، خیره ی جاذبه ی چهره اش، تبسم زد. ماهرخ راست می گفت. تجربه ی ارزشمندی بود!

تجربه ای که عاشق شدم بارها تکرارش کنم.

ـ بعد شام والیبال بازی کنیم؟

ابروی چپش بالا پرید. ساندویچ را از بین دست هایم بیرون کشید و پرسید:

ـ توپ؟

خجالت کشیده، دستانم را روی صورتم گذاشتم.

ـ آوردم!

آوای قد بلند خنده اش بالا زد و من، با دیدن تبسمش…خودم هم به خنده افتادم. شامگاهیه زوج های جوان بودیم. زوج های بی غم جوان!

لقبی که شاید از ما دور بود، ولی برای نزدیک شدنش به حالمان، تلاش می کردیم.

تلاشی قابل احترام! برای ساخت روزگارهای بهتر.