علی و خانواده اش را هم تشخیص دادم و لحظه ای حس کردم در آغوش تبسم فرو راهی شدم. میان یک شلوغی منگ از آدم هایی که بسیار هارا نمی شناختم، به سنگ قبرش زل زده و برای بی مادر حرکت کردنش مویه می کردم.
پدر وقتی بغلم کرده بود، فقط گفته بود مطمئن باشم جایش خوب است. مطمئن بودم. حالا آن جا می دوید. می توانست حرف بزند و استخوان هایش شکل درستی داششتابزده. آب دهانش هم جاده نمی گرفت. قطره اشک از گوشه ی چشم من ولی….راحت جادهش را پیدا کرد.
ـ نوچ….غوغا، توروخدا عزیزم. دوباره حالت بد می شه. تازه روبجاده شدی.
این گریه هم را هم که نمی کردم می مردم. کت را از روی تنم برداشته و به سختی قرار گرفتم، نگاه کامیاب از آیینه و نگاه میثاق با اخم چرخیده بود سمت من. کت را به دستش دادم. با تأخیر گراهی شد و من لب زدم.
ـ بیان کرد نفرینم نکرده.
هردو نامفهوم خیره ام ماندند و من، نفس عمیقی کشیدم.
ـ همیشه فکر می کردم حال بدم برای نفرینای مامان شاهینه. اظهار کرد نفرینم نکرده…
اخم های جفتشان بیش تر درهم حرکت کرد و من، سوال تلخ ذهنم را جویده و نجویده به بیرون قی کردم.
ـ به نظرتون حال الانم، نفرین کدوم آدمیه؟
میثاق، با کف کف دست صورتش را پوشاند و کامیاب، سرعت بیش تری به اتوموبیلش داد. من هم تنها دیدهانم را بستم و قو های دور گردنم را لمس کردم. میان یک نفرین ابدی گیر کرده بودم و کسی که آن قوهارا دور گردنم انداخته بود، معجزه ی فرارم بود. معجزه ای که امروز قدم به قدم من، با نگاهش همجادهی ام کرده بود و من می توانستم جهت نگاهش را از زیر عینک آفتابی اش تشخیص بدهم.
مردی که با حال بدم، بد می شد و با حال خوشم…خوش!
نفرین شده بودم اما….ابدی نبود، قو ها نشانه اش بودند.
“دلم آواز کولی وار میخواد
قلبم آغوش گندم زار میخواد
من از دلبستگیها زخم خوردم
قلبم یک عاشقی بی آزار میخواد”
***********************************************************************
از وقتی وارد شرکت شده بودم، مرتب داشتم جواب تسلیت گفتن های اعضا را می دادم. مهران به وضوح از مشاهده کردنم جا خورده بود. شاید توقع نداشت انقدر زود به محیط کار برگردم ولی…چهل روز، مدت کمی هم نبود. کیفم را روی میز قرار داده و هممدت با چرخیدن و قرار گرفتن پشت صندلی، رو به نگاه منتظرش زمزمه کردم.
ـ مشکلی هست؟
ـ خوبی؟
کف دستم از حرکت ایستاد. این سوال، این روزگارها زیاد پرسیده می شد. داشتم فکر می کردم وقتش رسیده بود که من به کسی بابتش پاسخ صادقانه بدهم؟ خاموشیم، باعث شد جلوتر بیاید.
ـ غوغا جان، من می تونستم نبودنت رو کاور کنم، اگر فکر می کنی نیاز به استراحت…
پریدم میان حرفش، آن هم وقتی خودکاری را بدون هدف میان کف دستانم گرفته بودم.
ـ نیازی نبود.
ـ صرف نظر از مرگ غنچه، شرایط جسمی خودت هم…
ـ اضافه کردم که نیازی نبود.
نگاه کدرم، باعث شد حرفش را ادامه ندهد، به جایش فقط یک تبسم محو زد.
ـ بسیار خب، خوش برگشتی. کاری داشتی صدام کن.
ـ پولاد شرکته؟
ـ تا یه ساعت پیش که بود، اگر الان نحرکت کرده باشه.
ـ ببین اگه هنوز هست بیاد اتاقم.
سرش را کوتاه تکان داد، خواست بچرخد و از اتاق خارج شود که انگار چیزی به ذهنش رسید. از آوای برخورد انتهای خودکار با میز، خودم هم داشتم عصبی می شدم. با این وجود تنها کاری بود که حواسم را پرت می کرد.
ـ راستی…
دقیق نگاهش کردم. جلوتر آمد و لب زد.
ـ عکسای کامیاب و تبسم آماکف دست.
هیچ یادشان نبودم. به کل فراموش کرده بودم که چه برنامه ای برای این دونفر ریخته بودم. با دو انگشت پلک هایم را فشردم و مالششان دادم. سردرد، رهایم نمی کرد.
ـدو سری از عکسا رو چاپ کنین و بفرستین برای هردو.
ـ و برای بقیه اش!
ـ بقیه ای وجود نداره.
حیرت زده با دیدهانی گرد نگاهم کرد و من، کف دستم را به زیر گلویم رساندم. گره ی روسری ساتن مشکی رنگم را شل کرده و لب زدم.
ـ تو به نظرت من عکسی که این دونفر کنار همن، برای مجموعه بیرون می فرستم؟ اونم وقتی این همه حاشیه دنبالشونه؟
ـ پس چرا…
کشوی اول میزم را بیرون کشیدم. همواره یک مسکن در آن جا پیدا می شد. با دیدن ورق قرص های سرخ، تبسم محوی زدم و بعد کشو را به داخل هول دادم.
ـبرای این که مجبور بشن کنار هم یه تایمی رو بگذرونین و یه سری چیزا براشون یادآوری بشه. این که من پریزاد و برای عکاسی انتخاب کردم یا مورداعتماد ترین اعضای تیمم رو برای گریم و نورپردازی کنارشون گذاشتم فقط برای این بود که خیالم راحت باشه این عکس ها از این مجموعه خارج نمی شه. دونسخه از عکس هارو چاپ کنین، بفرستین براشون. می خوام خودشونم ببینن، توی یه قاب کنار هم چقدر تماشایی می شن.
هنوز گیج بود، با تماس با بخش خدماتی، تمایل داشتم یک پارچ آب خنک برای روی میزم بیاورند و بعد، رو به اویی که متفکر نگاهم می کرد زمزمه کردم.
ـ هزینه ی این نمایشم، من از حساب شخصی خودم می دم. چک و می نویسم می فرستم حسابداری.
ـ باورم نمی شه.
ـ روزگاری که بهت اضافه کردم این عکس ها تا مدتی که تأیید نکردم از مجموعه خارج نشن، انتظار داشتم متوجه برنامم بشی.
کف دستش را روی صورتش بالا و پایین کرد، نگاهم چرخید سمت ساعت.
ـ مهران، برو سراغ پولاد. امروزگار باید ببینمش. بسیار نمی تونم بمونم، باید برم مطب.
سرش را تکان داد.
ـ لازم بود انقدر خودت رو خسته کنی؟
ـ صدای بیمارام دراومده، این چهل روزگارم هفته ای یک بار رفتم مطب. فکر کنم چندوقت دیگه کسی پیشم نیاد با این همه خوش قامام.
ریز خندید، چرخید و با خروج از اتاق، نفسم را محکم آزاد کردم. قرص را از کشو بیرون کشیدم و با وارد شدن آب، قورتش دادم. امیدوار بودم نبض گراهی شدن اندک گیجگاهم، با این قرص از بین برود. لرزش موبایلم روی میز و نام صاحب قوهای گردنم، باعث شد برخلاف تمام تماس هایم، تعللی در جواب دادن انجام ندهم.
ـ بله؟
ـ خوبی عزیزم؟
صدای خسته اش، به خستگی آوای من شامگاهاهت داشت. با پایم صنقلبی را چرخاندم و خیره ی منظره ی شهر، دیدهانم را بستم.
ـ بد نیستم، شما چطوری؟
جواب سوالم را نداد، تنها زمزمه کرد.
ـ حاج خانم اصرار داشت، شام و با ما باشی. حوصله اش و داری؟
چقدر خوب بود که به جای بیان کردن باید بیایی، می جویا شد حوصله دارم یا نه. منی که این روزها حوصله ی خودم را هم نداشتم. با این وجود، حضور در خانه ی پرمهرشان، چیزی بود که حس می کردم…می تواند حالم را خوب کند. بعد یک بد بودن طولانی.
ـ من تا ساعت هشت مطبم.
ـ هشت میام دنبالت. ماشینت و بذار پارکینگ مطب بمونه.
آوای ضربه ای به در، باعث شد بچرخم. بفرماییدی قد بلند گفته و بعد لب بزنم.
ـ می بینمت.
ـ غوغا؟
پولاد داخل اتاق شده بود، با تبسمی محو اشاره کردم بنشیند و بعدش جواب غوغای خوش لحنش را دادم.
ـ جانم؟
ـقلبم واسه صوتی خندت، بهشدت تنگ شده.
با بی قراری گفت، با قلبنگرانی…با درد از حال بدم و بعد، تماس را قطع کرد. من ماندم و یک گوشی که میان کف دستانم محکم فشرده می شد و یک گوش که داشت خودش را به در و دیوار احساسم می کوبید. دیدهانم را کوتاه بستم، بازشان که کردم نگاه پولاد جلوی رویم بود و من، چطور باید مدیریتش می کردم؟
ـ شما خوبی؟
موبایل را پایین آوردم، با مکث روی میز قرارش داده و بعد، ته مانده ی آب داخل لیوان را سرکشیدم.
ـ تو خوبی؟
سرش را کوتاه تکان داد، تبسمش کمی غمگین بود.
ـ بازم بهتون تسلیت می گم.
نفس خسته ای کشیدم. از کیفم پرینتی که از ایمیلم گراهی شده بودم بیرون کشیده و به سمتش روی میز هول دادم، از جایش کشیده شد، پاکت را برداشت و مجدداً نشست. دیدهانش کنجکاو بودند، در پاکت کاغذی را باز کرد و من، با تبسمی محو عکس العملش را زیر نظر گرفتم. دیدهانی که کم کم گخوشحال می شدند و نگاهی که ناباورانه، روی خطوط می چرخید.
ـ این….
ـ هجدم سالم بود پولاد، دیوونه ی طراحی لباس و حتی مد. وارد رشته ی دندونپزشکی شده بودم ولی، شب ها تا صبح توی سایت ها درباره ی مد می خوندم. من یکی از آرزوهام این بود توی هفته ی مد میلان، روی استیج برم یا حتی برای شرکت ورساچه طراحی ای انجام بدم. همه ی این ها ولی رویا موندند. من فقط شدم یه دندونپزشک و یه رییس بی لیاقت که با پولش، سعی داره تظاهر کنه توی مسیر رسیدن به آرزوهاشه، در واقع ولی فقط داره بستری فجادهم می کنه تا کسی دیگه مثل خودش حسرت به دل نمونه.
پرید میان حرفم.
ـ این طوری حرف نزنین.
کف کف دستم را بالا آوردم، به نشانه ی خاموشی و او تبعیت کرد.
ـ اینارو بیان کردم بگم، برگه ای که کف دستته، آرزوی خیلیاست. حتی آرزوی من در یک مقطع زمانی…تصمیمت و بگیر، سه روز فرصت داری برای قبول یا رد این پذیرش. در صورت قبولش، می تونی بری میلان، توی شرکت آرمانی کار کنی، روی استیج بری و اسمت هم ردیف مدل های برتر دنیا قرار بگیره. مدت هاست
دارم روی این مورد کار می کنم. تا بتونم توجهشون رو به سمتت جلب کنم. فکر می کنم حالا متوجه شدی چرا من، هیچ وقت اجازه ندادم پیشنهاد ترک هارو قبول کنی.
دیدهانش، برق عجیبی داشت. می خبر داشتم چقدر تلاش کرده، چقدر تا به این نقطه برسد. به این نقطه ای که به عنوان یک افتخار مطرح شود و بعد، بتواند تمام حسرت های گذشته اش را با آن، نابود کند. تبسمش….تبسمم را عمق داد.
ـ بهت تبریک می گم پولاد. بهشدت زود اسمت به عنوان یک مقلب جهانی می درخشه. اون موقع من می تونم پا روی پا بندازم و بگم، به قولم بهت عمل کردم.
حس کردم چشمانش خیس شدند، محکم ولی جلویشان را گراهی شد و سری تکان داد. نگاهش به آن برگه، نگاه شفافی بود. یک روز…وقتی برای بار اول توسط مهران به مجموعه معرفی شد، مقابل هم جای گرفتیم. اضافه کردم دلیل انتخاب این حرفه را بگو و او، چشمانش همین طور برق زده بود. بیان کرده بود دوست دارد سختی های گذشته اش را با مایه ی افتخار شدن برای خانواده اش تقلیل دهد و من، چشم در چشمش زمزمه کرده بودم، قول می دهم کمکت کنم!
حالا به قولم وفا کرده بودم و بار شانه هایم، اندکی سبک تر شده بودند. پولاد با همان برق نگاه از اتاق خارج شد و من، سرم را نرم روی میز قرار دادم. حالا وقتش بود، وقتش بود فکر کنم” قلبم واسه ی آوای خندت خیلی تنگ شده” در قاموس جمله های عاشقانه، دلبرانه محسوب می شد یا نوبرانه!
***************************************************************************
*******************************************************************
خودش آمده بود دنبالم، تمام طول مسیر، سعی داشت سر حرف را با منی که این روزگارها زیادی در یک جهانی دیگر سیر می کردم باز کند.
تلاشش را عاشق شدم. بهشدت زیاد برایم ارزشمند بود. وقتی حواسم پرت می شد و کف دستم را می گحرکت کرد، فشار می داد و تا سر می چرخاندم، سعی می
کردم دلواپسی اش را پشت تبسمش قایم کند، ارزشمندتر می شد. خانه یشان، همیشه احوال خاص خودش را داشت. در و دیوار منبعی از یک انرژی بی پایان بودند که مرتب بین سلول هایت می چرخیدند و شامگاهیه یک رسوب گیر، غم ها، دردها، حسرت ها را به کام خودش می کشید. لیوان های شربتی که برای پذیرایی آورده بودند جمع کرده و وقتی دوبرادر، در حیاط در حال صحبت جدی باهم دیگر بودند به آشپزخانه بردم. مادرش پای گاز بود و الهام، در حال درست کردن سالاد. هردو با دیدنم تبسمی زدند.
ـ کمکی ازم برمیاد؟
مادرش، با همان تبسم به ظرف روی کابینت اشاره ای کرد.
ـ بلدی کتلت سرخ کنی؟
خنده ام گحرکت کرد، البته که بلد بودم. از این بی تعارف بودنشان، لذت می بردم. جلو راهی شده و محتویات کتلت داخل ظرف را نگاهی انداختم. تقریبا نصفشان را خودش سرخ کرده بود. اول دست هایم را شسته و بعد، با هیجان بعد از مدت ها دور از محیط آشپزمنزل بودن، مقداری از مایع را کف کف دستم حالت دادم.
ـ دیگه کم کم داشت یادم می راهی شد آشپزی چطوریه.
الهام برشی از گوجه هایی که برای تزیین سالاد برش داده بود، داخل دهانش قرار داد.
ـ خوشبحالتون. والا من دیگه داره کم کم یادم می ره جهانی دور از آشپزخونه چطوره.
حاج خانم، با چپ چپ نگاهش کرد و من با زدن یک چشمک به رویش، تبسمم را قورت دادم. کتلت حالت داده شده را، به ساکتی در ماهیتابه ی داغ انداخته و با صوتی مردانه ای، سرم چرخید.
ـ نسوزونی کف دستت و.
الهام لبخند زد، حاج خانم با حظی وافر به دردانه اش زل زد و من، بین نگاه حواس جمعش، یک تبسم از خودم جا گذاشتم.
ـ حواسم هست.
ـ داداش، تا حالا یادم نمیاد یه بار از این توصیه ها به من کرده باشیا.
علی بی جواب به الهام، کامل داخل آشپزخونه شد. از داخل یخچال پارچ آب را بیرون کشید و با برداشتن یک لیوان، خیره به منی که داشتم کتلت بعدی را شکل می دادم، زمزمه کرد.
ـ حواست به انگشتات باشه.
باز هم تبسم الهام، نگاه قشنگی حاج خانم و منی که انگار، در نزدیکی گاز توقف کردن باعث شده بود بیش از اندازه گرم شوم.
ـ عماد کو مولین جان؟
این سوال، نگاه علی را از من و دست هایم جدا و به صورت حاج خانم چسباند. موقع خیرگی به مادرش، یک برق دلربای اصیلی در دیدهانش می قرار گرفت تماشایی!
ـ داشت با تلفنش حرف می زد الان میاد تو.
حاج خانم سری تکان داد، دستانش را زیر شیر آب شست و بعد، حین خشک کردنشان با کف دستمال کاغذی از آشپزخانه بیرون راهی شد. نگاهم را از در قابلمه ی برنجی که در یک شعله ی کوچک تر در حال دم کشیدن بود گراهی شده و به الهامی که با شیطنت علی را رصد می کرد دادم.
ـ الان منم سالادم تموم می شه می رم داداش.
علی، با کف دست پشت گردنش را گراهی شد و جیغ الهام بالا رفت.
ـ بسیار زبل شدیا، هی تیکه می ندازی.
غلط کردم های الهام، تبسمم را محو کرد. دلتنگ میعاد شده بودم. بیقرار خواهر برادرانه هایم. بهشدت زود، او هم از آشپزمنزل بیرون راهی شد و علی با خیال راحت تری کنارم از حرکت ایستاد.
ـ کتلتایی که با دستای شما درست بشه، چی بشه.
لبخند زدم، کتلت جمتوجه شد را هم داخل ماهیتابه انداخته و با پر شدن حجمش، برای شستن کف دست هایم به سمت سینک ظرف شویی حرکت کردم. تکیه اش را به کابینت داده و نگاهم می کرد.
ـ چی برات توی صورت خسته ی من دلپذیره، که نگات ولش نمی کنه؟
دستانش را روی سینه جمع کرد. قد و قامت قد بلندش، موهای پرپرشت و خوش حالتش، همه و همه در من یک انقلاب بزرگ ایجاد می کردند.
ـ دارم فکر می کنم.
ـ توی صورت من.
با تبسم پرسیدم و جوابش، لبخندم را پراند.
ـ آره، دارم خیره ی خستگیای صورتت، به این فکر می کنم چیکار کنم این طوری نبینمت.
فقط نگاهش کردم. کف دست های خیسم کنارم رها شدند. شبیه دلم که کنار دل او رها شد.
ـ قرار بود قبل از اون اتفاق، برای تمایل داشتگاری اقدام کنم غوغا و حالا…می دونم وقتش نیست و در عین حال دست و بالم برای خوب کردن حالت، بسیار بسته است.
به سمتش رفتم، نزدیک به عطرش که حوالی بینی ام پرسه می زد.
ـ درگیر حیاتم و بد حالیم شدی علی.
کف دستش را به بازویم رساند. من را به خودش نزدیک تر کرد، آوای جلزولز کتلت ها در روغن داغ، با صدای او ادغام شده بود. کمی هم بوی زعفران می وارد شد و کمی دیگر بوی رب و سبزی های معطر.
ـ درگیری دلنشینیه به شرط اینه که بتونم کاری کنم این تبسمت از ته قلب بشه.
ـ من کنار تو حالم بهشدت خوبه.
لبخند زد، محو، طوری که فقط دیدهانش از آن تأثیر گراهی شدند.
ـ رشته ی کلام از کف دستم در رفت وقتی این طوری قلببری می کنی.
با حفظ تبسم محو روی صورتم، نفس عمیقی کشیدم. این جا چقدر خانواده مفهومش حس می شد.
ـ قصد قلببری ندارم، بسیار بلدش نیستم. من فقط سعی دارم بگم چقدر بودنت خوبه، که اگه نبودی بعد رفتن غنچه…
خش آوایم با آوردن اسمش، قابل لمس کردن بود. تبسم محوش حالا به اخمی محو بقلب شده بود.
ـ دووم نمی آوردم، بدون بودنت…بدون این که هرلحظه حواست بهم باشه، برام غذا بخری، بیای دم خونه و مجبورم کنی بشینم توی ماشین کنارت و چندتا قاشق بخورم، به خواهرت بسپاری فشارم و مرتب توی مراسم چک کنه و هربار که سرم چرخید نگاهت روم نباشه دووم نمی آوردم. تو…اجازه دادی گریه کنم، یه دل سیر وسط آغوشت اشک بریزم، دوره ی این عزاداری رو بگذرونم و کارهایی بکنم که برای روح غنچه سرخوشی به ارمغان میاره. تو بودی پیشنهاد کردی نصف خرج مراسم رو بدیم برای آسایشگاهی که بچه هایی مثل غنچه داخلش زندگی می کنن، تو بهم جسارت این و دادی من بعد غنچه باز بتونم برگردم به زندگی. هیچ وقت ناضافه کردم اما، حواسم به این بودن پررنگت بود. شاید تبسمام عمیق نباشه ولی از ته دله. وقتی کنارتم از ته قلب
لبخند می زنم. دلواپسم نباش. چراکه…دیگه فقط به خودم فکر نمی کنم، توی هرقدمم و هر تصمیمم، به اینم فکر می کنم زندگیم به یه آدم دیگه گره خورده.
جدی حرف زده بودم، جدی نگاهم کرده بود و ته تهش، بین بوی کتلت هایی که باید برگردانده می شدند و بوی پلوی زعفرانی و سبزی های خشک داخل مواد کتلت، کوتاه پیشانی ام بوسیده شده بود.
ـ تو خود اسمتی، بلدی چطور توی دل من غوغا به پا کنی.
با تبسم، قاشقی که باید کتلت هارا با آن برمی گرداندم برداشتم. لحنم، نازدارانه بود.
ـ غوغای علی؟
و آوای او زیر گوشم، بی قرارانه!
ـ غوغای دل علی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن