خواب نبودم، اما خب.. فقط می متوجه شدم و معنی کلمات را درست نمی فهمیدم. ذهنم، داشت مجدداً خاموش می شد.
ـ بدنش به خواب نیاز داره. برو!
آوای دیگری نیامد، کاش قبل از این که به خواب می حرکت کردم می بیان کردم چقدر آن ماسک، اذیتم می کند. صدای تق تق ملایمی در گوشم نشست و بعد وقتی داشتم در سیاهی غرق می شدم، یک گرمای عجیب در مرکز پیشانی ام قرار گرفت، یک صدایی شبیه آوای دریا، ساکت بخش ولی غیر قابل فهم زیر گوشم و بعد، دوباره سیاهی بود! یک سیاهی غم انگیز که در بطنش، من عمیقا می اطلاع داشتم چه اتفاقی افتاده و چه بلایی سرم آمده.
بار دیگر که پلک باز کردم، نوری برای آزاردادنم وجود نداشت. اتاق هنوز در تاریکی ای که مسببش پرده ها بودند قرار گرفته بود و من، با دیدن صورت ته ریش دار و درمانده ی مردی که خیره به زمین، روی مبل های چرم نشسته بود، کف دست هایی که حالا می توانستم آرام تکانشان بدم را بالا آوردم. به ماسک رساندم و با برداشتنش، حس کردم هوا، به جای ردهایش رسید و پوستم بیش تر آتش گرفت.
ـ کامیاب؟
اگر چه صوتیم ضعیف بود، اگر چه جانی نداشت و رمقی برایش نمانده بود ولی، او شنید. سرش را بالا اورد و با مشاهده کردن چشمان نیمه بازم، از جا قد بلند شد و به سمتم رسید، نگاهم به سیب گلویش بود که بی حرف، من را بغل کرد و چشمان من، از آشفتگی اش بسته شدند.
ـ نترس!
این را با صدایی بی نهایت گرفته عنوان کردم و او همچنان بی حرف، فقط نفس عمیقی کشید و آهسته رهایم کرد. خیرگی اش در دیدهانم، با سیاهی ته ریش و لباسش، منظره ی عجیبی بود. صدایم، تلخی دلم را به رخ می کشید. انگار خروسک گرفته بود.
ـ خاکش کردین؟
بازهم سیب گلویش بالا و پایین شد، ماسکم را روی صورتم برگرداند و من، سه بار عمیق نفس کشیدم و دوباره برش داشتم.
ـ مولین خوبه؟ آذربانو؟ کجان؟
بالاخره آوایش درآمد، گرفته تر از من.
ـ حواست به خودت باشه.
ـ مولینم کو؟
موهایم را نوازش کرد، اصلا میلی به پاسخ نداشت و به خاطر من حرف می زد.
ـ فرستادمش استراحت کنه تا شامگاه پیشت بمونه.
سرم را کوتاه تکان دادم، خوب بود که او حواسش جمع حال همه بود. ماسک را بار دیگر روی صورتم قرار دادم، نفس کشیدن بدون آن سخت بود. خاکش کرده بودند. اگرچه جواب نداد اما، من بوی خاک پیجادهنش را حس می کردم. فرزندم بی مادر خاک شده بود. اشکی که از گوشه ی دیدهم راه گرفت باعث شد بگوید.
ـ آروم باش غوغا!
این همه ترسش از حالم، نشان می داد لحظه ی آخر درست حس کرده بودم. نگاهش کردم و با همان صوتی گرفته ی زمخت، لب زدم.
ـ سکته کرده بودم؟ مگه نه؟
نگاهانش را بست، با دردی عجیب و نفسی عمیق بیرون فرستاد. نفسی که بویش، بوی باران بود. بعد هم دستش را روی سرم گذاشت و پیشانی اش را به دستش تکیه داد.
ـ کشتی مارو!
با بغض بدی نجوا کرد و خب، من به این فکر کردم یک مادر که فرزندش مرده، مگر زنده و مرده اش فرقی هم دارد؟
_اگه نبود، من از ترسم حتی نمی دونستم باید چیکار کنم!
نمی اطلاع داشتم دارد راجع به چه کسی حرف می زند، از پنجره های بیمارستان به محوطه خیره بود. با اخم هایی درهم و لباس سیاهی که من هربار می دیدمش، قلبم می خواست دستم را درون سینه ام فرو برده و دلم را بیرون بکشم. سرم را چرخاندم به جهت مخالف و کف دستم، ملافه را چنگ زد. نفس عمیقی کشیدم و کاش می شد مثلا آن ماسک را برداشت. هق زد و به صورت چنگ کشید. هرکاری که همه ی آدم ها در این زمان ها انجام می دادند. از خودم که آن طور ضعیف و در خود مچاله شده، دراز کش شده بودم و حتی برای نفس کشیدنم، محتاج کف دستگاه بودم بدم می آمد.
ـ اظهار کردی دست چپت تکون نمی خوره و بعد، چشمات بسته شد. رمق از بدنم راهی شد از ترس چیزی که داشت اتفاق می افتاد.
آب دهانم را محکم قورت دادم، دیدهانم را بستم و باز هم صوتیش بود. کاش می شد گوش هارا هم بست.
ـ بعد متوجه شدم با عماد وارد خونه شدن، تورو توی دست من مشاهده کرد، انگار نفسش رفت غوغا!
نگاهانم یک باره باز شدند، حالا می شد ربط حرف هایش را به خیرگی پشت پنجره ارتباط داد.
ـ نفسش رفت اما، وقتی مشاهده کرد من اون طور خشک شده فقط صوتت می کنم جلو اومد، از بغلم بیرون کشید و دوید طرف ماشین روشن مونده ی عماد.
او من را به بیمارستان رسانده بود؟ دلم تند تر تپید، کمی چرخیدم و کامیاب، هنوز به بیرون نگاه می کرد.
ـ دکتر گفت سکته، من زیر پام خالی شد، اما اون…حالش از زیر پا خالی شدن گذشته بود، انگار مرد!
من هم مرده بودم، وقتی پرستار در نگاهانم زل زد و گفت خواهرتان مرده! آدم های مرده ای به پست هم خورده بودند و قرار بود، از جان دلدادگی چه چیزی بیرون بکشند؟
ـ تمام این چندروزگار بیمارستان بود، توی محوطه، یه وقتایی قاچاقی اومد بالای سرت اما، حتی یک مترم از بیمارستان دور نشده. یه جور عجیبیه نگاهش، زل می زد بهت این و فهمیدم. انگار رمق و حس دیگه تو صورتش نیست. بهشدت دوست داره مگه نه؟
به سختی کمی خودم را بالا کشیدم، ماسک را از روی صورت بی رنگ و رویم برداشتم و با همان آوای از ته چاه خارج شده ی پر درد مزمن، جویا شدم:
ـ هنوزم هست؟
بالاخره نگاهانش را از محوطه کند و به من دوخت، من، خودم هم نمی دانستم مگر به چه وضعی رسیده بودم که او با متوجه شدنم، این طور درد آورد پلک می زد. دهانم کج نشده بود، صورتم شامگاهیه قبلش بود و فقط نگاهم…نگاهم بی غنچه شده بود.
ـ می خوای ببینیش؟
می تمایل داشتم؟ نمی دانستم. ماسک را برگرداندم سرجایش، دمی گراهی شدم و باز پایین آوردمش.
ـ کجا خاکش کردین؟
سیب گلویش محکم تکان خورد، دستش را پشت گردنش قرار داد و جویا شد:
ـ چرا بهمون نگفته بودی زود میای؟
حس می کردم دلم، دیگر نمی کشد. دلم شامگاهیه یک بغض بود، آن قدر نشکسته بود که حالا درونش، قطره های اشک دمل شده بودند.
ـ پیش شاهین خاکش کردین؟
ـ غوغا.
ـ مادر شاهین اضافه کرد؟
دیدهانش را بست. خب، جوابم را گحرکت کرده بودم. پتو را روی سرم کشیده و دوباره زیرش مچاله شدم، خوب هم شده بود. حالا کنار پدرش بود. به جای یک عمر نداشتن پدر، حالا تا ابد کنارش می خوابید. پدر و دختری هم را بغل می گرفتند و غوغا دیگر که بود. پدر و دختر، زیر خروارها خاک، قطعا برای هم آغوش باز می کردند و لااقل، دخترم پدر داشت. دیگر پدر داشت!
دیگر یتیم نبود!
صوتی بسته شدن در، باعث شد راحت تر ببارم، دلم تیر می کشید. قلبم برای غنچه ام، لحظه ای آتش می گحرکت کرد و لحظه ای یخ می بست. طفلکم، از این جهان هیچ خیری ندیده بود. نه از پدرش و نه از مادرش…مادری که یادش حرکت کرده بود حتی برای دخترش مادری کند. دستم را روی دهانم گذاشتم، نمی خواستم آوای ناله هایم را کسی بشنود. باز هم آوای در رسید و من، نگاهانم را زیر ملافه بستم. حس کردم کف دست هایی دورم قرار گحرکت کرد، قبل از بلند کردن ملافه با بوسه ای که از همان روی پارچه، به سرم زده شد و بعد، پیشانی ای که به پیشانی ام چسبید، مهمانم را شناختم.
ـ علی؟
با همان آوای گرفته، گحرکت کرده ای که با وجود ماسک خفه به نظر می رسید صوتیش کردم و او، به جای جواب سرش را بیش تر روی سرم فشار داد. چقدر طول کشید را نمی خبر داشتم اما، وقتی سرش را برداشت، لحظه ای برای کنار کشیدن ملافه تعلل نکردم، بعدش ولی حس کردم…چقدر بیش تر قلبم میان یک آتش محصور شد. چشمانش خیس بودند! نگاهان مردانه ی پر امیدش به زندگی، همانی که وصلم کرده بود به یک تار مو تا نفس بکشم و حیات کنم، حالا خیس بودند!
وقتی صورتم را متوجه شد، پشت به من ایستاد و هردو کف دستش را، عقب گردنش قفل کرد. کامیاب گفته بود یک چیزی در نگاهش مرده و من، چیزی فراتر از گفته هایش می متوجه شدم. ماسک را به سختی برداشته و آوایش کردم، برنگشت ولی فشار کف دست هایش، به گردنش بیش تر شدند.
ـ ببینم من تورو.
باز هم برنگشت، قلبم برای شانه های پهنش ضعف حرکت کرد، اشک هایم را با دست پاک کرده و ماسک را دوباره سرجایش برگرداندم. صوتی نفس های عمیقم پشت ماسک، سرش را چرخاند، سرخی دیدهش، بی نهایت را رد کرده بود.
ـ اضافه کردم نرو غوغا.
اشک ریختم، با بیچارگی.
ـ بچم مرد علی!
جلوتر وارد شد، صدای او هم مرده بود.
ـ بیان کردم صبر کن. می میل داشتم بیام یه طوری بگم که این نشه و اون پرستار احمق…
ـ غنچه..
پرید بین حرفم، با دردی بی نهایت.
ـ غوغا تو اصلا می دونی سکته تو این سن یعنی چی؟
اشک هایم شدت گرفت، ماسک را دوباره پایین آوردم، به اشک هایم زل زد و من به سرخی نگاهش، سرخی اشک هایی که انگار، در خودش ریخته بود و حالا اثرش وسط نگاه هایش بود.
ـ آروم باش!
خنده دار بود که وسط این همه درد، داشتم ساکتش می کردم. پلک بست. پلک بست و لب زد.
ـ من از وقتی دکترت توی دیدهم زل زد و بیان کرد دختری که چندساعت قبل با تبسم ازش جدا شده بودم سکته کرده، دیگه آروم نمی شم.
بعد هم سرش را خم کرد، خم کرد و من بیش تر از قبل اشک ریختم. اشک هایی که نمی اطلاع داشتم برای کدام دردم دارم خرجشان می کنم، برای درد های گذشته، برای حرکت کردن غنچه ای که حسرت آغوش آخر را به قلبم گذاشت و یا برای درد سر خم کردن این مرد، سعی کرد به خودش بیاید. با یک کلافگی که اگر شکل داشت، شکل او می شد. بعد هم، با دست کشیدن به نگاهانش، ماسک من را روی صورتم برگرداند و کف دستانش را، دور تن من حلقه کرد.
آغوشش باعث شد بغضم گرم شده، آب شود، صدایش هم که دیگر، تیر خلاص بود برای یک عزاداری عظیم!
ـ تسلیت می گم عزیزم!
***********************************************************
این روزگارها زیاد متوجه شده بودمش!
اولین بار از زبان علی و بعدش، از زبان تمام آدم هایی که برای هم دردی خانواده مان می رسیدند. “تسلیت می گم” تسلی بخش نبود. گمانم هیچ وقت هم نمی شد. با این وجود هربار که از زبان کسی می شنیدمش، چندثانیه در دیدهانش زل می زدم، به معنای پشتش فکر می کردم و بعد سری تکان می دادم.
دیدهان مامان، سرخ بود. هاله ای که دور تا دور نگاهش را پر کرده بود و بینی ای که از بس با دستمال آن را گرفته بود خشک و پوسته پوسته به نظر می رسید، وقتی با کمک عمه از پای خاک برخاست، نگاهش هنوز روی من بود.
ـ چرا نمیای مامان جان؟
کف دستم را لمس کردم. از بعد از ترخیصم، گاهی بی حس می شد. دیده چرخاندم دنبال آذربانو که با کمک کامیاب داشت سوار اتوموبیل می شد. بعد هم با همان خیرگی جواب مولین را دادم.
ـ شما برو، بعدا میام.
اشکش بار دیگر جاده گرفت.
ـ پاشو بیا مامان، پاشو بیا بریم.
مادر شاهین، مادربزرگ غنچه، بی اهمیت به جقلب ما چادرش را روی سر کشیده بود و داشت قرآن می خواند. عمه هم مثل مولین، بانگ کشیده شدنم را سر داد و من تنها توانستم نفس دردناکی بکشم.
ـ شما برو مادر من، نگران منم نباش. من زود میام.
با دلمضطربی از من جدا شد و من مشاهده کردم که کامیاب داشت از آن ها علت بلند نشدنم را می جویا شد. بعد هم از همان فاصله اخم آلود نگاهم کرد و مولین و عمه را به سمت ماشین بابا سوق داد.
ـ چرا نرفتی؟
بالاخره من را مخاطب قرار داد. نگاهش ولی هنوز روی قران بود.
ـ من و شما شامگاهیه همیم!
سرش بالا آمد، چهره ی یک زن پر درد به سادگی در نگاهش به تصویر کشیده بود. آب دهانم را قورت دادم. صدایم می لرزید. امروز چهلم دخترم بود. در مقام خواهرش سر خاکش وارد شده بودم و بعد، حتی نتوانسته بودم با خیال راحت اشک بریزم. صوتی من خود بغض و خونابه بود.
ـ هردو داغ فرزند مشاهده کردیم.
اشکی که به چشمش نشست، همانی بود که حالا در نگاه من هم بود. دستم را روی سنگ قبر شاهین قرار دادم. سنگی که کنار سنگ قبر دخترم قرار داشت و من محکوم شده بود به این که هربار به دیدن غنچه ام می آیم ببینمش. رعد و برقی که زد، رعد و برق بهار بود. رگباری و پرسرعت. سرهردونفرمان به سمت آسمان چرخید. عیدمان عزا شده بود، به تیرگی لباس های تنمان.
ـ هردو مزار بچه هامون کنار همه.
ـ بچه ی من، پدر بچه ی توا!
مگر می شد انکارش کرد؟ لب هایم لرزید و دستم روی سنگ خیس شده از باران شاهین، شکلی شامگاهیه مشت پیدا کرد.
ـ از من بگذرین.
چشم های مادرانه ی سرخش درشت شدند، چادر سیاهش به خاطر شدت باران، براق به نظر می رسید و من، با تضرع نالیدم.
ـ بسیار دیر درک کردم رسیدن بعضی آدما بهم، فاجعه به بار میاره. شاید اگر هیچ وقت بامن آشنا نمی شد، به اون روزگار و اون طناب دار نمی رسید. اگر تو تمام این سال ها، من و مسبب مرگ بچتون مشاهده کردین، ازم بگذرین!
ـ دختر!
دختر….عروس بودم و حالا، به غریبانه ترین شکل ممکن شده بودم دختر. با ریختن قطرات باران روی صورتم، دیده بستم.
ـ تمام این سال ها، یه روز خوش نبود که بی خیال و بی درد بگذره. نفرینم کردی حاج خانم؟
چادر را روی صورتش کشید، کشید و صدای گریه اش، از آوای باران غم انگیز تر شد. کف دستم را جلو بردم، کف دست لرزانم را…به چادرش رساندم و چنگش زدم.
ـ به چادری که سرته، به اعتقادی که همیشه داشتی…ازم بگذر حاج خانم.
زار زدم، هم پای او. کف دستم از قطرات باران رگباری خیس شده بود. بارانی که انگار داشت آرام می گرفت. فقط آمده بود بینمان، آبروداری کند. بوی خاک را نفس کشیدم و لب زدم.
ـ حالا منم یه مادر داغ مشاهده کردم. دردتون و می فهمم، ولی حلالم کنین حاج خانم.
توقف کردم، سخت! به سنگ قبر های چسبیده بهم زل زدم. به عکس شیرین دخترکم، بالای قبر. عکسی که این چندروز، هر شامگاه با بغل کردنش به خواب می رفتم. من همیشگی می خبر داشتم غنچه حرکت کردنیست، آماده شده بودم و حالم این بود. مادری که برای رفتن پسرش آمادگی نداشت و پسر سالمش را از کف دست می داد، به کجا می رسید. هنوز سه گام بیش تر دور نشده بودم که آوایم کرد.
ـ غوغا؟
از حرکت ایستادم، چرخیدم. مادر بودن، یک درد بود و هزار درمان.
ـ بچم هرشب…توی خوابم، بین آتیش داره می سوزه.
قلب من هم مثل خوابش آتش گرفت، کف دستم روی دهانم نشست و او مجدداً چادر روی سرش کشید، شبیه یک رعد با شیون زار زد.
ـ من نفرینت نکردم!
آب های ناشی از این باران انگار ریخت روی دلم، آتش خاموش شد. آوایم قبل از چرخیدن، رمقی نداشت.
ـ من پسرت و خیلی وقته بخشیدم حاج خانم.
صدای گریه اش قد بلند تر شد. با گام هایی سست به سمت ماشین کامیاب حرکت کردم، ظاهرا کامیاب آذربانو، مولین و عمه را با ماشین بابا راهی کرده بود. خودش هم با میثاق مانده بودند برای این که برگردم. بیان کرده بود هرشامگاه خواب می بیند، غیرمستقیم طلب عفو کرده بود برای پسرش و من….خیلی وقت بود گذشته بودم. بسیار وقت پیش! غنچه راهی شده بود، با خودش قلبخوری ها و کینه هارا هم خاک کرده بود.
ـ بالاخره اومدی؟
هردو تکیه از ماشین برداشتند. باران دیگر فقط چند قطره از بزرگی اش مانده بود. کف دستم روی کف دستگیره ی عقب ماشین نشست و بی جواب به نگاهشان، سوار شده و بی مکث، دراز کشیدم. سوار شدند، بی حرف….گرمای داخل ماشین را با دست هایم بغل گراهی شدم و روی تکان تکان خوردن هایش پلک بستم.
ـ خوبی غوغا؟
هومی آهسته از بین لب هایم بیرون کشیده شد.
ـ بریم سرم بزنی؟
سرم را به چپ و راست تکان دادم. لحظاتی بعد، کتی روی بدنم قرار گراهی شد. چشمانم را باز نکردم. بوی عطر میثاق به کت چسبیده بود. کامیاب قطعا حین رانندگی نمی توانست بچرخد. خودش بود…با همه ی قهر و اداهایش قلبش زیادی زود نرم می شد. امروز، چهره های زیادی را مشاهده کرده بودم. حتی با همه ی بدحالی، حضور
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن