اینو میگه و مثل فرفره از جلو چشم محو میشه…
در بسته ی اتاقشو میبینم
وقتی میدیدم حالش اینجوریه دروغ چرا!منم حالم بد میشد…
احساس یاس میکردم احساس ناامیدی و ضعف!
انگار واقعا در مقابل بهرام خلع سلاح بودم…بی عرضه بودم!
تا شامگاه خودمو مشغول میکنم…
به بهونه ی خرید به میوه فروشی و مغازه های محل سر میزنم
این میون چند تا از همسایه های فضول محل هم میبینم
لیلا خانم با ی تبسم مرموز منظور دار نزدیکم میاد_سلام نهال جان…خوبی عزیزدلم؟
جا میخورم…ظرف چینی که تو کف دستمه رو سر جاش میزارم و با ی حالت کاملا بی اهمیت میگم_سلام لیلا خانوم حالتون خوبه؟
_عزیزم…ممنون خوبم!چند وقتیه خبری ازت نیست نه تو بازار نه محل پا نمیزاری..گوشه نشین شدی عزیزم
خنده ای میکنم_نه ، یکم مشغولم..
بعد با ی لحن مشکوک که انگار میخواد سر از کار ما در بیاره میگه_میگم…نهال جون…اون ماشین مشکی غول پیکره چند روز پیش دم خونتون پارک بود…مال کیه؟
کلافه نگاهش میکنم…
بعد ی نگاه به فروشنده یعنی خانم نعمتی میدوزم
مشتری هایی که به سمت ظرف و ظروفا حرکت میکنن
باورم نمیشد…یعنی این زن کار و بار نداشت جز اینکه صبح تا شامگاه آمار ما رو در بیاره؟
همسایه ی رو به روییمون بود…انگار سرشو از پنجره بیرون میکرد تا ببینه چی میگذره تو خونه ی ما…
کلافه لبمو کج میکنم
خاموشیم میبینه با ی لحن قلبجویانه میگه_دچار سو تفاهم نشی نهال جون…تو هم مثل دختر خودمی….فقط دلواپس شدم
اینکه ی ماشین گران قیمت جلو در خونمون سبز شده جای مضطربی داره؟
شایدم پیش خودش میگفت تو این محل سر و کله ی همچین ماشینی پیدا شدن کمیابه…
کلافه میگم_ماشین پسر عمومه
با ی لحن وقیحانه میخنده_آخه من متوجه شدم ی پسر جوون از ماشین بیرون اومد ی دسته گل کف دستش بود
میمیل داشت به کجا برسه؟
همون لحظه ی زن چادری با لبخندی کمرنگ رو به خانم نعمتی با آوای قد بلند فریاد میزنه_قیمت این چنده؟
به ی قابلمه ی ست اشاره میکنه
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن