رمان عشق ۵۲ هرتزی

رمان محبت ۵۲ هرتزی از نیلوفر قائمی فر یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان درام|رمان رئال|رمان طنز – کمدی|رمان عاشقانه|رمان فرهنگی می باشد که سال ۱۴۰۲ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیاید نگاهی بندازیم به شروع جدیدترین اثر نیلوفر قائمی فر، رمان عشق ۵۲ هرتزی :

در دفترشو باز کردم، تا نصفه که باز کردم یادم افتاد در نزدم و اظهار کردم:

-آخ ببخشید در نزدم.

در زدم و منتظر شدم بگه بفرمائید ولی به جاش در حالیکه می ریز خندید، اظهار کرد:
-بیا تو جلوه.

درو باز کردم، وقتی می دیدمش دلم براش می ریخت و تموم هم و غممو یادم می راهی شد، تبسمی رو لبش بود که دین و جهانمو براش می دادم. با همون خنده بیان کرد:

-دیگه وقتی اومدی داخل نمی خواد بار دیگر برگردی در بزنی.

-خود شما بیان کردی رسمی برخورد کنیم کسی رابطه امونو یعنی نسبتمونو… آره این بهتره نسبتمونو نفهمه.

با خوش رویی اضافه کرد:
-خیله خب. کشتی منو با این حرف زدنت، چایی آوردی؟

-نه دیگه دیروزگار مگه نگفتی دیگه نعنا دم کنم به جای چایی بیارم؟ البته این نعنا نیست سوسن عنبره.

-یعنی برای معده بهتره؟

دقیق داشت نگام می کرد. همونطوری که فنجون رو مقابلش گذاشتم، جواب دادم:

-عطر و بوش از نعنا شتاب‌زده تره.

-جلوه؟ تو چند صبح بیدار می شی؟

از سوالش خنده ام گحرکت کرد و اظهار کردم:

-پنج.

-حیف خوابت نیست؟ پنج صبح بیدار می شی که این همه آرایش کنی؟

-آخه قربون شما، من سر و شکلم به اون وری که شما حرکت کردی نحرکت کرده که، خوباشو شما سوا کردی ته بار هرچی مونده بود رسید به من.

می لبخند زد و منم با خنده ادامه دادم:
-دیگه مجبورم صاف کاری و رو کاری و بتونه و منبت کاری کنم…

پلکامو رو هم فشار دادم و اظهار کردم:

-که اگه یکی درک کرد با هم نسبتی داریم نگه این کجا؟

به خودش اشاره کردم و بعد به خودم اشاره کردم و گفتم:

-و این کجا؟

اخم تصنعی کرد و گفت:

-عه! این چه توصیفیه از خودت می کنی؟! حالا نبین من می خندم، بامزه تعریف می کنی که خنده ام می گیره. خودتو دست کم نگیر. آدمی که خودشو دست پایین بگیره زیر پای دیگرون له می شه. این از من به تو نصیحت.

با همون روی خوش و خندونی که شاید از بهترین خصیصه هام بود گفتم:

-اصلا کی می گه پند و نصیحت تلخه؟! به نظرم گوینده مهمه.

درحالیکه می لبخند زد، تکیه داد به صندلیش و بیان کرد:
-برو. برو چرب زبونی نکن. مادرم تماس نگراهی شده؟

-خاله که کلا فقط شماره ی منو تو گوشیش داره یعنی به هر کی هم بخواد زنگ بزنه یه دور به من زنگ می زنه می گه “عه جلوه تو چرا گوشی رو برداشتی؟ با فلانی کار دارم” انگار تلفن خونه است. چند بار هم توضیح دادم که خاله جان به خط شخصی من زنگ می زنی پس کی جواب بده؟ فکر کنم مولینت منو با اون تلفن چی های قدیم بود که اول اونا جواب می دادن بعد اینور خط می گفتی وصل کن فلانی اون وصل می کرد، منو با اونا اشتباه گراهی شده.

غش غش می لبخند زد و تو قلب من دریای قند موج می زد، با همون خنده اضافه کرد:
-جلوی خودش هم اینا رو می گی؟

با همون نیش باز، تصنعی بغ کردم و اضافه کردم:
-کیشی جان! غیبتو که جلوی رو نمی گن. باید پشت سر بیان کرد و گوش داد اصلا مزه اش به همینه.

به فنجون اشاره کرد که تبسمی از ته قلبم زدم و گفتم:
-نوش جونت.

تا برگشتم برم، اهورا اومد داخل اتاق و امیروالا شاکی گفت:

-در بزن بابا در بزن. در گاراژ نیست که خیر سرم یه کاره ایم اینجا.

اهورا با نیشخند درو بست و اظهار کرد:

-آقاااا جون!

ادای منو در می آورد و من خندیدم. هرچیزی منو ناراحت نمی کرد شاید دلیلش درون مایه ی زیستنم بود، درون مایه ای که خیلی هاشو حتی امیروالا که پسر خاله ام بود و خود خاله ام و بقیه فامیل هم نمی دونستن.

اهورا-گیر نده دیگه. حالا من و جلوه که فامیلیم درسته کسی اینجا نمی دونه ولی دختر خاله ات و پسر عمه ات که دیگه این حرفا رو ندارن.

-اگه رعایت نکنیم که بقیه شک می کنند واسه همین کیشی جان می گه. بعد این کنار و گوشه یه کاری برای ما بکنه می گن عه! فامیلاش بودن! حرف می ره و می آد، به آدم سردرد و مشغله ی فکری الکی می ده.

امیروالا به اهورا خطاب به من اشاره کرد که یعنی قلبیل رو بشنو. اهورا پوشه ی تو کف دستشو رو میز امیروالا گذاشت و بیان کرد:
-اکی اما جلوه خانم ما آخرم ندرک کردیم چرا امیروالا آقا جونه بقیه اسمند یعنی اسمشونو آوا می زنی.

لبخند پر رنگی زدم و بیان کردم:

-لابد بقیه به اندازه ی آقا جون، آقا نیستن.

امیروالا خندید و گفت:
-بیاید برید انقدر زبون نریزید. کارام مونده.

اهورا پوزخندی زد و با شیطنت اظهار کرد:
-امیروالا یه وقت باد زیر غبغبت خفه ات نکنه. این حرفا رو فقط جلوه به خوردت می ده ها. آقااا، آقااا جون.

درحالیکه از اتاق می راهی شدم بیرون با شیطنت اظهار کردم:

-ولین از حسادت های کورکورانه.

اهورا با خنده جواب داد:

-باشه جلوه جان باشه به هم می رسیم.

با همون روی خوش اظهار کردم:
-خدا نکنه. یعنی خدا هیچ کسی رو محتاج کسی نکنه.

اهورا-الا کیشی جان.

پلکامو محکم رو هم فشردم و با صدای خفه اظهار کردم:

-هر حرفی استثنا هم داره.

یکی از کارمند های دفتر با عجله صوت زد:
-جلوه؟ این میز من بسیار کثیفه بیا تمیزش کن نمی تونم کار کنم.

اهورا-آقای دانشی؟

کش دار و با تشمتوجه شد بیان کرد:

-جلوه خااانم که نه خانم مالائی وظیفه ی تمیز کاری ندارند. شما فرمایش های آقای هاشمی رو نمتوجه شدی؟ اظهار کردند تا آبدارچی جمتوجه شد بیاد خودمون باید میزمونو تمیز کنیم. برای تمیز کاری هم که خدمه از شرکت می آد. خانم مالائی فقط…

دانشی-راست راست جاده بره.

اهورا اخمی کرد تا جواب بده که تند مانعش شدم و آروم اضافه کردم:

-اشکال نداره یه میزه دیگه. تو برو سر کارت اعصابتو خرد نکن…

بلندتر رو به دانشی گفتم:

-الان می آم. برم کف دستمال بیارم.

دانشی با قیافه ی حق به جانب، یه تای ابروشو بالا داد و اضافه کرد:

-زودتر.

اهورا از حرص لباشو منقبض کرده بود که زیر لب گفتم:

-هیچی نگو. اشکال نداره. برو.

رفتم تو آشپزخونه، کف دستمال و اسپری چند منظوره برداشتم. من از اون دسته از آدمایی بودم که هرکاری می کردم تا دعوا و بحثی نشه.

به طرف اتاق دانشی راهی شدم، در حالیکه دم پنجره سیگار می کشید هر از گاهی هم به من نگاه می کرد. حدود پنجاه سال داشت با ریشی سفید و مشکی و خط خنده ی عمیق. یه عینک طبی هم همیشه رو صورتش بود و موهاش بیشتر مشکی بود تا سفید. میزش به حدی شلوغ و کثیف بود که نمی دونستم از کدوم طرفش شروع کنم.

دانشی-کف دست بجنبون دیگه چقدر فس فسی.

جوابی بهش ندادم و سیگار دومو روشن کرد. اتاق به شدت بوی زهم و شتاب‌زده سیگار گحرکت کرده بود. میزشو جمع و جور کردم و تمیز کردم و اضافه کردم:

-بفرمائید.

-فک و فامیل اهورایی؟

حس خوشایندی از سوالش نداشتم و حس می کردم نیتی پشت سوالش داره و برای اینکه یه وقت نیتش درست از آب در نیاد با چهره ای عادی گفتم:

-فامیلیم. به‌شدت هم نزدیکیم. پیغامی دارید بهش بدم؟

-می تونی بری.

اهورا پسر عمه ی امیروالا بود. امیروالا هم پسر خاله ی من بود و در اصل ما فامیل دور بودیم اما تقریبا به‌شدت همدیگه رو می دیدیم شایدم به خاطر اینکه من بیشتر وقت ها پیش خاله شکوفه، مولین امیروالا بودم.

تا از اتاق خارج شدم، امیروالا در اتاقشو باز کرد و جدی گفت:

-یه لحظه بیا داخل.

خودش برگشت تو اتاقش، منم راهی شدم تو آشپزخونه وسایل تو کف دستمو گذاشتم و کف دستمو شستم و رفتم تو اتاقش بیان کردم:

-بله؟

امیروالا-مگه نگفتم چند روزگار اینجا باش و کارای بانکی رو انجام بده و فقط یه آبی، چایی، چیزی کف دستمون بده و کار دیگه ای نکن؟ می خوای من با کارمندم در بیفتم؟

-نه خدا نکنه. اظهار کردم جریان کش نیاد حالا یه کف دستمال کشیدنه دیگه.

-خواهش می کنم به حرف من باش حتی اگه جریان کش بیاد یا بحثی رخ بده. اینجا باید حرف من باشه جلوه جان وگرنه سنگ رو سنگ بند نمی شه.

-درست می گی. ببخشید آقا جون.

-برو خونه. مامان زنگ زد به من گفت جلوه رو بفرست بیاد کارش دارم.

-چرا به خودم زنگ نزد؟

-حتما فکر کرده ممکنه دستت بند باشه ترجیح داده به من زنگ بزنه.

-ناهارت تو یخچاله برای اهورا هم گذاشتم. غذای تازه است از شامگاه قبل نیست که معده ات درد بگیره. می دونم معده درد داری نباید غذای مونده بخوری.

امیروالا لبخند محجوبی زد و گفت:

-کف دستت درد نکنه.

-خداحافظ.

-ممنون. نمی دونم چی بگما مثلا ممنون که خبر دادی یا ممنون که ازم دفاع کردی. نمی دونم چی بگم اما می دونم که باید تشکر کنم.

اهورا پوزخندی از خنده زد و بیان کردم:

-دیروزگار برات نهار نذاشته بودم به‌شدت روضه خوندی قلبم برات سوخت.

ریز خندید و تکیه داد به صندلیش و گفتم:

-امروزگار حاجت روا شدی ناهار داری.

-حالا چی هست؟

-دم پختک.

اهورا با لب و لوچه ی آویزون اضافه کرد:

-کبابو فقط واسه امیروالا می آری. امروزگار که برا منم آوردی دم پختک آوردی؟ نمی خواد همون می رم رستوران.

ریز خندیدم و بیان کردم:

-دیگه کاری بود که از کف دستم بر می اومد.

اهورا پوزخند دومو زد و اضافه کرد:

-دستت به خیر نمی ره دیگه.

با خنده و شوخی اظهار کردم:
-ای بابا اهورا جون کف دستم به خیر می ره فقط نمک نداره که دیده تو رو بگیره. من دارم می رم خداحافظ.

اهورا-اعزامتو به ستاد زن دایی تسلیت می گم.

تبسمی کمرنگ و پر معنا زدم. نمی دونست خاله ام به‌شدت هم به من محبت داره که بهم اظهار کرد “دختر تو که نه دانشگاه رفتی، نه هنری بلدی، نه مهارتی داری، بری این شرکت، اون شرکت چی کاره بشی؟ بر می گردن خواسته ی ناجور ازت می خوان بعد می خوای چه گلی به سرت بگیری؟ از خونه ی بابات در اومدی و مردمو نمی شناسی. بیا به من کمک کن من ماهی یه چیزی بهت می دم. اینطوری نه منت عروس هام می آد رو سر من، نه تو گیر قوم بنی اسرائیل می افتی.”

در جواب خاله فقط لبخند زدم و اون بنده خدا هم فکر کرد من به قبام برخورده. البته که می دونست به قبای من حالا حالا ها چیزی بر نمی خوره که همچین پیشنهادی بهم داد ولی به خیالش اینبار دلخور شده بودم ولی حقیقتا می خواستم برم ببینم خاله راست می گه یا دنبال منفعت خودشه.

طی دو، سه هفته چند تا شرکت رفتم. رزومه امو که با کلمه های کوتاه و مختصر می دیدن جای حرف زدن راجب کار، پوزخند تحویلم می دادند و می گفتن “خوش اومدی” از خدا که پنهان نیست یکی دو نفر هم گفتن “تو که از هر انگشتت هنر نمی ریزه پس لابد یه هنر دیگه ای داری که جبران کنه دیگه.”

همین شد که با سلام و صلوات رفتم خونه ی خاله، بدون اینکه اصلا در مورد ساعت کاری و کف دستمزد و… حرف بزنیم چراکه من کارگرش نبودم و گفت “کمک رسم باش، من به خاطر وقتی که می ذاری یه چیزی بهت می دم.” و از هیجده، نوزده سالگی تا الان پیش خاله ام.

صبح ها می رم پیشش و شامگاه ها بر می گردم خونه، گاهی پیش اومده نرفتم و گاهی هم همونجا موندم. این یعنی من واقعا مشغول به شغلی با اسم و رسم واقعی و ساعت و وقت خاصی نبودم فقط یه قرار کلامی بین من و خاله شکوفه بود همین. البته این موضوع واسه یه عده ایجاد سوء تفاهم می کرد یعنی انقدر براشون سخت بود که فکر کنند من مثل دختر نداشته ی خاله شکوفه کمکشم!

سوار اتوبوس شدم. اتوبوس برای من شبیه خوندن یه کتاب از زندگی نامه ی مردم بود. حیات نامه ای که گاهی برام درس های مهمی داشت. به قول خاله شکوفه من دانشگاه نحرکت کردم و هنر و مهارتی هم بلد نیستم ولی خاله شکوفه نمی دونست که برای یه سری چیز ها نباید حتما دانشگاه رفت مثلا می شه پای صحبت یه خانم میان سال نشست و اون بهت یه خط حرف بزنه و تو یه عمر آویزه ی گوشت بشه.

مثلا اینکه یه بار یکی بهم گفت:

-هروقت کسی از زندگیت پرسید و گفت حیاتت خوبه؟ شوهرت، بابات، مادرت، بچه ات خوبن؟ اذیتت نمی کنن؟ فقط یه جمله ی کوتاه بگو خدارو شکر. این یعنی اجازه ی دخالت به کسی رو نمی دی تا برات نسخه بپیچه. یعنی دیده شور و بد رو از زندگیت دور می کنی. اون خوش به حال های خانمان سوزو که می گن و یهو خونه ات رو سرت خراب می شه رو نمی شنوی. اون خدارو شکری که می گی بر هزاران درد بی درمان دهن مردم دواست.

یا مثلا یکی دیگه بهم بیان کرد:

-لقمه ای که اندازه ی دهنت نیست رو برندار. بذار حسرتش به قلبت بمونه زیرا اگه قورتش بدی یا گلوتو می گیره یا اگه بره پایین تا درد بی درمون نشه تو رو رها نمی کنه.

و این حرف، عجیب طنابشو دور گردن من انداخته بود. همیشگی فکر می کردم اون زن یه حکمتی داشت که همچین حرفی بهم زد چون من از وقتی کف دست راست و چپمو شناختم هر باری که امیروالا رو می متوجه شدم قلبم می لرزید حتی از سیزده، چهارده سالگی. از همون موقع ها که قصد کرد بعد سربازی بره ژاپن کار کنه و پول بفرسته تا باباش یا براش جمع کنه یا ملک و زمین بخره. برعکس برادرهای دیگه اش نمی خواست بشینه ببینه باباش چه برنامه ای براش داره و کف دستشو رو زانوش گذاشته بود و برای زندگیش، خودش قدم برداشت.

خاله شکوفه هربار که برای رفتنش گریه می کرد منم گریه ام می گرفت که نمی تونستم ببینمش. من همیشه برای امیروالا یه دختر خاله بودم ولی اون برای من بت اعظم بود. با اینکه تقریبا یازده سالی از من بزرگتره. یادمه وقتی مثل بقیه ی دختر خاله و پسر خاله ها منم امیروالا آواش زدم خاله شکوفه دعوام کرد و گفت “امیروالا چیه؟! مگه هم سن توئه؟! آقا امیروالا یا پسر خاله. اگه بقیه می گن امیروالا قدر تو کوچیک نیستن.”

اینطوری شد که امیروالا برام نه آقا امیر شد، نه پسر خاله و شد آقا جون. البته که اکثرا به زبون پدری خودش کیشی جان صداش می کردم که اونم می لبخند زد و من قند تو قلبم آب می شد.

برای من امیروالا شامگاهیه بتی بود که در میون خدا پرست ها در مخفی ترین جای دلم به کفر خودم ادامه می دادم و می پرستیدمش بدون اینکه حتی خودش بفهمه یا بخوام به کف دستش بیارم. امیروالا کجا و من کجا؟ اون همون لقمه ای بود که اندازه ی دهن من نبود و اینو خوب می دونستم. همین که اون بخنده، وقت صحبت کردن باهام نگاهش به من باشه و یا درخواستی ازم داشته باشه برای من کافی بود. شاید برای هر کسی این یه تراژدی دردناک باشه ولی برای من اصلا اینطوری نبود.

از اتوبوس پیاده شدم و به سمت خونه ی ویلایی خاله شکوفه جاده افتادم. تو ذهنم خنده های امیروالا رو مرور می کردم. چقدر شیرین می خنده. یعنی اگه یه مرد با چهره ی معمولی هم بود برام انقدر شیرین می شد؟ زیرا امیروالا به عنوان یه مرد زیاد از حد خوش قیافه بود. اینو من از سر اینکه عاشقشم نمی گم، همه همین حرفو می زدن. آخ از اون رنگ دیدهاش آخ…

تا وارد حیاط شدم خاله از دم در ورودی آوا زد:

-جلوه؟ اومدی؟ هول نکنی ها یه چیزی شده حالا خدا بزرگه انشالله که خیره…

طوری که خاله سریع، سریع داشت حرف می زد انگار خودش هول کرده بود و مضطرب بود. برای همین با خنده اضافه کردم:
-باشه خاله آروم باش. مگه خودت خبر رو نمی دونی؟ اینطوری که تو مضطربی انگار من می خوام به تو خبر بدم.

خاله قمیشی به حرفم اومد و بغ کرده گفت:

-ماشالله خدا به تو فقط قلب بزرگ داده…

باز با هیجان اظهار کرد:
-دختر، دامادتون تصادف کرده حالش بده.

-میثاق؟

فکرم حرکت کرد سمت هر جایی به جز تصادف میثاق و حالش. اگه میثاق بمیره آتنا با بچه می آد خونه ی ما بعد خرج اونا هم می افته گردن من. همینطوری با هزار تا صرفه جویی دارم خرج خودم و مولینو می دم. مولین که کار نمی کنه، آتنا هم بد تر از اون.

در جواب خاله که منتظر بود ببینه من چی می گم فقط اظهار کردم:
-خدا کنه نمیره.

خاله-استغفرلله جلوه خدا منو ببخشه…

خاله رو به داخل هدایت کردم که حداقل بریم تو خونه حرف بزنه، همینطوری پشت سر هم جمله ها رو ردیف می کرد:

-اما اگه بمیره هم فرقی به حال آتنا نداره، چه بسا نفس راحت می کشه.

-آره فقط من تنگی نفس می گیرم.

خاله-آره راست می گی خونه ی شما کوچیکه جاتون تنگ می شه.

همونطوری که می ریز خندیدم سرشو بوسیدم و گفتم:
-قربونت برم که به چی فکر می کنی. خونه ی ما که اندازه ی توالت شماست، اون بحثش جداست.

خاله لبشو گزید و اضافه کرد:
-باز از این حرفا زدی؟ خدا رو شکر که بابات همینو گذاشت و راهی شد. وگرنه من اگه جای بابای تو بودم اینم برای مادر تو نمی ذاشتم، نمک نشناس.

مولین هیچ وقت آبش نه با خاله شکوفه تو یه جوب می رفت، نه با خاله فائقه چون دو تا خواهر بزرگا مومن و محجبه و سنتی بودن و مولین من همون تافته ی جدا بافته ی خانواده بود که کلا رو ساز مخالف بود. خاله فائقه همیشه به مولین می اضافه کرد:

-کافر.

هروقت اینو می گفت من خنده ام می گحرکت کرد چون بابا هم وسط دعوا با مولین می گفت:

-طیبه به خدا تو کافری. تو نه دین و ایمون داری. نه دل و عقل.

مولین هم همیشگی در جوابش می اضافه کرد:
-همون خداتون دو تا خواهرای منو لعنت کنه که تو رو به زور به جون من انداختن. آخه من تو این زیستن چیکار می کنم؟

بعد چنان ادا در می آورد و شیون می کرد که بیا و ببین. انگار که شکوفه و فائقه از یه پدر مادر دیگه بودن و مولین من از یه زوج دیگه یعنی در این حد تفاوت بینشون بود.

خاله-بیا یه زنگ بزن ببین چی شده؟

نگاهی به خاله کردم و گفتم:

-شما از کجا فهمیدی؟

-فرزانه صبح راهی شده بوده آزمایش خون بده خواهرتو اونجا دیده و متوجه شده اوضاع از چه قراره.

فرزانه دختر خاله فائقه بود. پرسیدم:

-کدوم بیمارستان؟

خاله-نه که تصادف بوده بردنش بیمارستانی که نزدیک خونه ی فائقه است. زنگ بزن دیگه معطل چی هستی؟

-خاله انقدر نگرانی خب خودت زنگ می زدی!

-آخه گفتم شاید مامانت اونجا باشه بعد می خواد پشتم حرف بزنه بگه فضولیشونو می کنم.

-شما دلواپس حرفای پشت سرتم هستی؟

با خنده گفتم:
-بابا سبک بال می شی مضطرب نباش، گناهات می ریزه.

چند تا آروم پشتش زدم و خندیدم که خاله کلافه بیان کرد:
-عه! وای جلوه آخه تو چطوری می تونی تو هر شرایطی غش غش بخندی؟!

-من کارم از گریه گذشته دیگه واسه همین می خندم.

شماره ی آتنا رو گحرکت کردم که بسیار عادی جواب داد:
-بله؟

-سلام خوبی؟ چی شده؟ شوهرتو می گم.

-راهی شده زیر گل.

-تو کماست؟

-چه می دونم. فعلا تو اورژانسه.

با خنده اضافه کردم:

-خواهر، انقدر بی تابی نکن هیچ کسم پیشت نیست پس می افتی.

خاله با دلواپسی بیان کرد:

-الهی بگردم گریه می کنه؟

آتنا-فقط دعا کن چلاق نشه بیفته گردن من. یا بمیره یا سر پا بشه.

-چون آدم بی خودیه سرپا می شه خیالت راحت.

خاله زد پشت کف دستش و لبشو گزید و گفت:
-استغفرلله. جلوه نگو خدا قهرش می گیره.

-مگه تو دلمون بگیم خدا نمی شنوه؟ به زبون می گیم بقیه بشنون.

آتنا-نیکا رو بردم خونه گذاشتم پیش مولین، انقدر غر زد که اعصابمو بهم ریخت. انتظار داره با بچه تو بیمارستان بمونم؟

-آره دیگه آخه نیکا برنامه هاشو بهم می ریزه. نه که تازه سر از تخم در آورده باید جوونی کنه.

خاله که مقابلم ایستاده بود با هیجان و بی صوت اظهار کرد:
-کی؟

خنده ام گرفت و خطاب به آتنا اظهار کردم:
-من یه سر می آم پیشت. چیزی نمی خوای؟

آتنا-نه اما اگه تونستی برو پیش نیکا که منت مولین رو سر من نباشه.

-باشه. خداحافظ.

خاله-چی شد؟

-انگار هنوز تو اورژانسه. این خودشم خبر نداشت.

-وا! خب بره ببینه شوهرش مرده یا زنده است!

تبسمی زدم و بیان کردم:
-می ترسه خبر بد بشنوه.

خاله با قلبسوزی اظهار کرد:
-آخی آره دیگه. بگن تموم کرد چی؟ دختره اونجا تنها هم هست پس می افته.

با خنده اضافه کردم:
-نه می ترسه بگن چیزیش نشده و داره تمارض می کنه.

خاله اول جا خورد بعد لبشو محکم گزید تا نخنده و زیر لب گفت:
-استغفرلله.

-ناهار و می ذارم می رم بهش یه سر می زنم.

همینطوری داشت برام کار ردیف می کرد. خنده ام گحرکت کرد خب بگو نرو دیگه چرا این کارا رو می کنی؟ تا کارهای خاله رو انجام بدم ساعت شد پنج و نیم. یه چایی برای عمو اما ریختم و بیان کردم:
-من می رم بیمارستان کاری ندارین؟

عمو اما نگاهی بهم کرد و اظهار کرد:
-اگه برای تسویه حساب پول کم داشتن به من بگو. سر برجه کف دست و بالم بازه.

-شما به‌شدت بزرگواری عمو.

خاله-انشالله حالا بخیر بگذره. بیمه نیستن؟

پوزخندی زدم و گفتم:
-چرا بیمه ی چاله میدونه.

خاله لبشو گزید تا نخنده. عمو اما که به‌شدت آدم جدی و کم حرفی بود، نگاهی بهم کرد و اظهار کرد:
-دختر جون مسخره نکن خدا به مسیر راست هدایتش کنه.

-بله انشالله. خداحافظ.

خاله-آشغال ها رو هم بی زحمت ببر خاله.

عمو-ولش کن دیگه زن. بچه از صبح می خواد بره دم حرکت کردن هم باز داری بهش کار می گی؟

-نه می برم. گذاشتم تو حیاط پشتی.

خاله-آخه سنگینه من کمرم درد می کنه وگرنه می دادم شما ببری.

-بده من. بده من می اندازم تو سطل.

دلم هری فرو ریخت. آی من قربون آوات برم. با روی خوش بیان کردم:

-نکن یعنی کف دست نزن. کف دستت کثیف می شه من کف دستکش کف دستمه.

-آخه این همه آشغال یعنی چی؟ چیکار می کنید؟

-آدم کشتیم تیکه تیکه اش کردیم انداختیم تو کیسه زباله کسی شک نکنه.

امیروالا ریز خندید و اضافه کرد:
-به این سنگینی که تو کج شدی بعید نیست.

-پوست باقالیه.

آشغال ها رو انداختم و برگشتم نگاش کردم و بیان کردم:
-از این ورا!

امیروالا با خنده اضافه کرد:
-قدمم سنگین بود که داری می ری؟

-نه شوهر آتنا تصادف کرده.

با تعجب اظهار کرد:

-جدا؟! پس واسه همین مولین اظهار کرد یه خبر مهم دارم بفرستش خونه.

-آره راهی شده زیر گل. البته گل های چرخ ماشین.

-آتنا اظهار کرد. تازه بهم سفارش کرده دعا کنم یا بمیره یا اگه نمرد چپر چلاق نشه.

امیروالا بی صوت می ریز خندید و دندون های ردیفش چه فخری تو دهنش می فروختن. دندوناش با اون چونه و زاویه ی فکش بدجوری به هم می اومدن و می تونستم تا صبح توصیفشون کنم. ناخداگاه به این اندیشیدم که چه خوب شد اینبار که از ژاپن اومد بیان کرد “اومدم بمونم” و این یعنی من می تونستم بیشتر ببینمش.

-بشین برسونمت.

-نه کیشی جان. تو تازه از سرکار اومدی برو داخل استراحت کن.

امیروالا به طرف ماشین اشاره کرد و اظهار کرد:
-بشین با من بحث نکن. تا تو با اتوبوس و مترو بری اون سر شهر که نصف شب شده.

-اتفاقا بیمارستان همین سر شهره.

-چطور اینجا بستری شده؟!

شونه امو بالا دادم و بیان کردم:

-لابد لوکیشن کارای خاک بر سریش اینجا بوده.

امیروالا پوزخندی از خنده زد و سوار ماشین شدیم. چند دقیقه ای که گذشت حس کردم دمغه زیرا ساکت بود و حرفی نمی زد و فقط روبرو رو نگاه می کرد و مشخص بود فکرش بسیار درگیره. سؤال کردم:
-کیشی؟!

هومی کرد و اضافه کردم:
-فکرشو نکن آخر همون می شه که باید بشه.

امیروالا پوزخندی زد و اضافه کرد:

-آخ که این جمله ی معروفت چقدر بار فکریمو سبک تر می کنه.

-می خوای درد و دل کنی؟ دهن من چفت و بست داره.

-می دونم. واسه همینه هروقت سبحان و معراج اینا اونجان به تو می گم چی گفتن می گی هندزفری تو گوشم بود نمتوجه شدم.

-خب نگوش دادم.

زد رو دماغ خودش و گفت:
-اینجای آدم دروغگو باید بسوزه که دروغ نگه.

-بسوزه. حالا مگه نسوخته اش خیلی خوش فرمه که سوخته اش بد فرمش کنه؟

خندید. نگاهی بهم کرد و اضافه کرد:
-انقدر کم آوردم که اعصابم بهم ریخته. از جوونیم زدم حرکت کردم تو غربت جون کندم که ده، دوازده سال بعدش راحت تر زندگی کنم. نه اینکه اینطوری بشه.

-عمو که نگفته پولتو نمی ده.

اگر رمان محبت ۵۲ هرتزی رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمشاهده کرد، خوشحال میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم نیلوفر قائمی فر برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان دلدادگی ۵۲ هرتزی